பாகிஸ்தானின் அன்னை தெரசா , ரூத்

Image may contain: 1 personகல்கத்தா போலவே வெள்ளையன் உருவாக்கிய நகரம் கராச்சி, நிச்சயம் மிகபெரும் துறைமுகம் அது, ஆனால் பிரிவினைக்கு பின் பாகிஸ்தானுக்கு சென்றுவிட்டது.

கல்கத்தா போலவே அங்கும் சுகாதார நெருக்கடி, சாலையோர அனாதைகள், நோயாளிகள் என கராச்சியும் சிக்கிற்று. மிக மிக மோசமான நிலைக்கு சென்றது, தெருவெல்லாம் தொழுநோயாளிகளால் நிரம்பிற்று.

அப்பொழுது ஜெர்மானிய கிறிஸ்தவ தொண்டுநிறுவனர் ரூத் என்பவர் பணியாளாராக வந்தார். கராச்சியின் நிலையினை கண்டு கண்ணீர்விட்டார். 1960ல் தன் வாழ்வினை கராச்சி தொழுநோயாளிகளுக்கு அர்பணிப்பதாக சொல்லி அங்கேயே தங்கினார்.

மேரி ஆடலின் மருத்துவமனை என ஒன்றை தொடங்கி சேவையாறினார், மக்கள் அவரை மதித்து வணங்கினர்.

பாகிஸ்தானின் அன்னை தெரசாவாக அவர் ஏற்றுகொள்ளபட்டார்

இதில் ஒரு விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், அன்னை தெரசா கல்கத்தாவில் செய்ததைத்தான் அவரும் செய்தார். ஆனால் ஆர்.எஸ்.எஸ் போன்ற அமைப்புகள் அன்னை தெரசாவிற்கு கொடுத்த இடைஞ்சல் கொஞ்சமல்ல‌

அன்றே பாஜக அரசு அமைந்திருந்தால் தெராசாவினை தூக்கி கடலில் எறிந்திருப்பார்கள், ஆனால் நேருவின் மதச்சார்பற்ற ஆட்சி தெராசா தொடர்ந்து சேவையாற்ற அனுமதித்தது.

ஆனால் பாகிஸ்தான் பெரும் மத அபிமான நாடு, மதத்திற்காகவே நாடு அமைந்து, அந்த மதத்திற்காகவே பல பெரும் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் நாடு

ஆச்சரியமாக அந்த பாகிஸ்தான், ரூத்தினை தன் மருத்துவ ஆலோசகராக ஏற்றுகொண்டது. அவர் கிறிஸ்தவர் என்றோ மேல்நாட்டுக்காரர் என்றோ கொஞ்சமும் சஞ்சலபடவில்லை

எங்கள்நாட்டுக்கு தொழுநோய் ஒழிப்பிற்காக வந்திருக்கின்றீர்கள், இந்நாட்டில் எந்த மூலையிலும் நீங்கள் பணி செய்ய அனுமதிக்கின்றொம் என வழிவிட்டார்கள்

ரூத்தும் கிட்டதட்ட 57 வருடங்கள் அந்நாட்டில் பணிய்யாற்றினார், ஒரு எதிர்ப்பு இல்லை ஒரு முணுமுணுப்பு இல்லை, மாறாக பாகிஸ்தானே வணங்கி நின்றது

மிக மிக ஆச்சரியமான விஷயம் இது, தெரசாவினை இந்தியா படுத்தியபாட்டிற்கு நேர்மாறாக மதவாத பாகிஸ்தான் அவரை ஒருசேர வணங்கியது

அந்த ரூத் கடந்த 10ம் தேதி காலமானார், அவருக்கு பெரும் அரசு அஞ்சலி செலுத்திய பாகிஸ்தான், இன்று அவருக்கு அந்நாட்டின் மிக உச்சவிருதான “நிஷான் இ பாகிஸ்தான்” அதாவது பாரத ரத்னாவிற்கு இணையான விருதை வழங்கி கவரவத்திருக்கின்றது.

மதர் தெரசாவிற்கு இந்தியா பாரத ரத்னா கொடுத்தது பெரும் விஷயம் அல்ல, ஆனால் மதவாத பாகிஸ்தான் இந்த அளவில் செய்திருப்பதுதான் பெரும் விஷயம்

நாளொரு குண்டுவெடிப்பு நடத்தும் கொடூர பாகிஸ்தானிய தீவிரவாதிகள் கூட ரூத்தினை வணங்கியிருக்கின்றார்கள்.

கல்லுக்குள் ஈரம் என்பது போல, பாகிஸ்தானிடமும் சில நல்ல விஷயங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றது.

கிறிஸ்தவ தொண்டு என்றால் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என சொல்லி சென்றவர்கள் தெரசாவும், இந்த ரூத்தும் இவர்களை கண்டும் தமிழக அழிச்சாட்டிய கிறிஸ்தவர்கள் திருந்துவார்கள் என நினைக்கின்றீர்கள்?

இல்லை, அவர்கள் செய்தது தொண்டு, இவர்கள் செய்வது பிழைப்பு

பிழைப்புவாதியின் சத்தம் எப்பொழுதும் அதிகமாகத்தான் இருக்கும், உண்மை கிறிஸ்தவர்களின் ஒரே நோக்கம் தொண்டு மட்டுமே…

இந்திய, பாகிஸ்தானிய தெரேசாக்கள் அந்த வகை, அது தெய்வங்களின் வரிசை.

 
 

வெல்ல பிறந்தவன் : 10

Image may contain: one or more peopleஇந்தியாவிற்கு கிளம்ப திட்டமிட்டு அலெக்ஸாண்டர் தன் தெய்வத்தை வணங்கிய நேரங்களில் அவனுக்கு சகுனம் சரியில்லாமல் பட்டது. அதுவரை அவனுக்கு ஒத்துழைத்த விதி இம்முறை அவனுக்கு மாறிற்று.

பெரும் பேரரசை அமைத்துவிட்டான், கிட்டதட்ட 50 நாடுகள் பெரும் கோட்டைகள் அமைந்த, கிரீஸிலிருந்து இந்திய எல்லைவரை பூதமாக பரவிவிட்டது அவன் பேரரசு, 30 வயதிற்குள் அவன் அந்த சாகசத்தை செய்திருந்தான்.

இத்தனை அரசுகளையும் அடக்கி வைப்பதுதான் அடுத்த சாகசம் என்பது அவனுக்கு புரிந்தது, பல இடங்களில் கலவரம் வெடித்தன அவற்றை எல்லாம் அடக்கி நிலைகொள்ள தன் ராணுவத்தின் பல பிரிவுகளை அனுப்பவேண்டிய நிலை.

அப்படி ஒரு ராணுவபிரிவு ஒரு கலககாரனை அடக்க சென்றது, கலககாரன் யாருமல்ல, கட்டப்பா பார்மினியோவின் மகன். என் தந்தையும் போரிட்டார், இக்கோட்டையில் நான் அதிகாரம் செலுத்தகூடாதா? என்பது போன்ற உரிமை குரலை அவன் எழுப்பிகொண்டிருந்தான்.

கலவரத்தை அடக்க சென்ற படை அவனை கொன்றுவிட்டது, விஷயம் அலெக்ஸாண்டர் காதிற்கு சென்றபொழுது அவன் பெரும் அதிர்ச்ச்சி காட்டவில்லை. இங்கு நடப்பது கிரேக்கத்திற்கான பெரும் போர், யாருக்கும் சாவு எப்போதும் வரலாம் என்ற அலட்சியம் அவனிடம் வெளிபட்டது.

ஆனால் பார்மீனியோ? பிலிப்பிற்கு தோழனாய் இருந்து அலெக்ஸாண்டருக்கு தாய்மாமன் போல இருந்த பார்மீனியோவின் உள்ளத்தை அது பாதித்தது, என்ன இருந்தாலும் ஒருவார்த்தை தன்னிடம் சொல்ல கூடாதா? என்ற ஏக்கம் அவனுக்கு வெறியாய் மாறிற்று.

பிரச்சினை வெடித்தது பார்மீனியோ அலெக்ஸாண்டரை விட்டு விலகி சென்று தூரமாய் சென்றான், அவனோடும் பலர் சென்றனர், இனி அலெக்ஸாண்டருக்காக போரிடுவதில்லை என முடிவெடுத்தனர்.

இதுதான் வரலாற்றில் சொல்லபட்ட அலெக்ஸாண்டரின் வீரர்கள் நாடு திரும்ப கலகம் என வரலாற்றில் சொல்லபட்ட வரிகள்.

பிலிப் போல அலெக்ஸாண்டருக்கும் முன்கோபம் இருந்தது, பார்மீனியோ விலகிபோன நேரத்தில் பலர் அவனுக்கு தூபமிட்டனர். மாமன்னா பார்மீனியோ பெரும் வீரன், அவனை விட்டுவைத்திருப்பது ஆபத்து.

செருக்கின் உச்சத்தில், இனி தன்னை எதிர்ப்பவன் யாருமில்லை என்ற மமதையில் அலெக்ஸாண்டர் பார்மீனியோவினை கொல்ல உத்தரவிட்டான்.வ‌ஞ்சகமாக பார்மீனியோவினை சாய்த்தார்கள் அலெக்ஸாண்டர் வீரர்கள்.

பாகுபலியில் கட்டப்பாவினை பாகுபலி கொன்றால் எப்படி இருந்திருக்கும்? அதே கொடூரம் உண்மையில் அன்று நடந்தது.

உத்தரவிட்டானே அன்றி, பார்மீனியோ கொல்லபட்டபின் நடைபிணமானான் அலெக்ஸாண்டர். அவரின்றி அவர் எந்த யுத்தமும் அதுவரை செய்ததில்லை. ஆத்திரமும் செருக்கும் தன்னிலை மறக்க செய்ததில் அவனுக்கே அவன் மேல் வெறுப்பு.

ஆயினும் மனதை தேற்றிகொண்டு இந்தியா மீது படையெடுத்த்தான், முதலில் தட்ச சீலம் வந்தான். அங்கு அம்பி என்றொரு அரசன் ஆண்டுகொண்டிருந்தான். அலெக்ஸாண்டர்ர் வருகின்றான் என்றவுடன் வெள்ளைகொடி காட்டி சரண்டைந்தான்.

அங்கு அன்றே ஒரு பல்கலைகழகம் இருந்தது, அலெக்ஸாண்டர் கல்வி கூடங்களை மதிப்பவன் என்பதால் அங்கிருந்த பெரும் ஆசிரியர்களோடு உரையாடினான்.

அவர்கள் இந்திய தத்துவம், ஞான மரபினை விளக்க விளக்க அலெக்ஸாண்டருக்கு விளக்க விளக்க தலைசுற்றியது அவனுக்கு.

ஆம் அலெக்ஸாண்டர் என்பது நீயா? உன் ஆன்மாவா? எது உண்மையான அலெக்ஸாண்டர் என அந்த ஞானிகேட்ட கேள்வி அவனை புரட்டிபோட்டது, அதுவரை அப்படி ஒரு கேள்வியினை அவன் எங்கும் கேள்விபடவில்லை

அவன் பல சிறுதெய்வ வழிபாடு நிரம்பிய கிரேக்கமே பெரும் நாகரீகம் என நினைத்து வளர்ந்தவன், பாரசீகத்தில் அது நொறுங்கினாலும், இந்த தட்சசீல ஞானி அவனை அடித்து வீழ்த்தியிருந்தார்.

அவருடன் பேச பேச இவர் பெரும் ஞானி என அவனுக்கு விளங்கிற்று,மெதுவாக கேட்டான் உங்கள் குரு யார்?

ஞானி சொன்னான் ” அது சாணக்கியன், கங்கைகரையில் ராஜகுருவாக வீற்றிருக்கின்றார் அவர், நாங்கள் அவரின் சீடர்கள்”

இவரே இப்படி என்றால், சாணக்கியன் ஆயிரம் அரிஸ்டாட்டிலுக்கு சமம் அல்லவா? அவன் அஞ்சினான்.

ஆனாலும் பயத்தை வெளிகாட்டாமல் அடுத்த நாட்டு மன்னனுக்கு ஓலை அனுப்பினான், “மாமன்னன் அலெக்ஸாண்டருக்கு கப்பம் கட்டி, அவன் ஆளுமையினை ஏற்று வரவேற்க தயாராகுங்கள்”

Image may contain: one or more people and crowdஅந்த மன்னன் போரஸ் எனும் புருஷோத்தமன். இன்றைய பெஷாவர் எனப்படும் அன்றைய புருஷபுரத்தை ஆண்டுகொண்டிருந்தார், பதில் ஓலை அனுப்பினார் “இந்நாட்டின் மரம் கூட அவனுக்கு பணியாது, ஆனதை பார்த்துகொள்ளுங்கள்”

இவ்வளவு பெரும் வெற்றிபெற்ற , சர்வ சக்திவாய்ந்த அலெக்ஸாண்டரை ஒருவன் எதிரிக்கின்றானா? என சீறிவிட்டு கிளம்பினான்

ஜீலம் நதிக்கரை அருகே போரஸ் தயாராக நின்றான்

முதலில் பலமான யானைபடை, அடுத்து காலாட்படை, பக்கவாட்டில் குதிரைபடை, அடுத்து தேர்படை, அடுத்து மெய்காவல் படை சூழ யானையில் கம்பீரமாக போரஸ்.

அதுவரை அலெக்ஸாண்டர் யானைபடையுடன் மோதியதில்லை, அதன் யுத்தம் எப்படி இருக்கும் என்பதே அவனுக்கு தெரியாது, சிந்தித்தான்.

யுத்தம் தொடங்கபட்டது, பாய்ந்து வந்த யானைபடை அலெக்ஸாண்டர் படையினை காலில் போட்டு மிதித்தது, சட்டென உத்தரவிட்டான் அலெக்ஸாண்டர், தீபந்துகளை செய்து யானை படைக்குள் எறியுங்கள்.

அது பலனளித்தது, யானை படை மிரள அலெக்ஸாண்டர் கை ஓங்கும்பொழுது பெரும் மழை கொட்ட தொடங்கியபின் அது பலனளிக்கவில்லை ,மறுபடி யுத்தம் போரஸ் பக்கம் வந்தது.

யுத்தம் நீண்டது, போரஸ் மிக அசால்ட்டாக அலெக்ஸாண்டரை எதிர்கொண்டான். கலவரத்தை அடக்க அனுப்பபட்ட ராணுவம், பார்மீனியோ போன்ற அனுபவஸ்தன் இல்லாமல் சிரமபட்டான் அலெக்ஸாண்டர்.

மனதால் அவன் பெரிதும் குழம்பியிருந்தான், அவன் விதி மாறிகொண்டிருப்பதை அவனால் நம்ப முடியவில்லை. பலகீனமான மனதுடன் அவன் இட்ட போர் அவனுக்கு அனுகூலமகா இல்லை.

போரஸின் யானைபடையும், அம்புபடையும் அலெக்ஸாண்டருக்கு பெரும் சவால் கொடுத்தன, அலெக்ஸாண்டரின் ஈட்டிபடைகளை எல்லாம் முறித்துபோட்டது போரசின் படைகள்.

பல்வேறு துயர செய்திகள் அவனுக்கு வர தொடங்கின, பல அரசுகள் தாங்கள் விடுதலை பெற்றதாக சொல்ல தொடங்கின, இனி அலெக்ஸாண்டர் வராமல் அவர்களை அடக்க முடியாது எனும் நிலை.

பார்மீனியோ இல்லாமல் அலெக்ஸாண்டர் நடத்திய யுத்தம் அவனுக்கு வெற்றி கொடுக்கும் நிலையில் இல்லை, இந்நிலையில் அவன் குதிரையும் மரித்தது.

வரலாற்றில் இரண்டாம் முறையாக ஓங்கி அழுதான் அலெக்ஸாண்டர். புக்கிபிலேஸ் நீயுமா என்னை விட்டு போய்விட்டாய் என அவன் அலறிய அலறலில் போரஸ் மன்னனுக்கே ஒரு மாதிரியாய் ஆயிற்று.

புக்கிலேஸ் என்றால் எருது முகம் என பொருள். அலெக்ஸாண்டருக்கு 12 வயதான பொழுது அது அவனிடம் சேர்ந்தது, கிட்டதட்ட 20 ஆண்டுகள் அவனை சுமந்து துருக்கி, எகிப்து, பாபிலோன், ஆப்கன் என சென்றது. அவனுக்கும் அக்குதிரைக்கும் ஆத்மார்த்தமான நட்பு இருந்தது.

அக்குதிரையினை புதைத்து அதன் நினைவாக புக்கிலேஸ் எனும் நகரத்தை எழுப்பினான் அலெக்ஸாண்டர், அது இன்றளவும் பாகிஸ்தானில் உண்டு.

பார்மினியோவும், புக்கிலேசும் இல்லாத யுத்தத்தை அவன் தொடர விரும்பவில்லை. அப்படியே திரும்பினால் போரஸ் தன்னை தொடர்ந்துவந்து கொல்வான் என்பதும், அப்படி நடப்பது தன் அரசுக்கு அவமானம் என்றும் உணர்ந்தான்

போரஸை அவனால் வெல்லமுடியவில்லை, அதுவரை பார்க்காத மிக பிரமாண்டமான யுத்தத்தை அவர் நடத்தினார், இவரே இப்படி என்றால் மவுரிய சாம்ராஜ்யம் எப்படி இருக்கும் என நினைக்கும்பொழுதே கிரேக்கர்களுக்கு வயிறு கலங்கியது.

வெல்லமுடியா இடத்தில் சமாதானம் என்பது ராஜதந்திரம், அதனைத்தான் செய்தான் அலெக்ஸாண்டர், அதனால் போரஸ் நாடு போரசுக்கே கிடைத்தது

அது அவனின் மாவீரத்தை மெச்சி அலெக்ஸாண்டர் திரும்ப வழங்கியதாக வரலாறு எழுதபட்டது.

யார் அலெக்ஸாண்டரா மெச்சுவான்? அப்படி மெச்சியிருந்தால் டயர் மன்னனை விட்டிருப்பான், டார்சியஸை விட்டிருப்பான் இன்னும் எராளமான மன்னர்களை உயிரோடு விட்டிருப்பான்

ஆனால் அவர்களை எல்லாம் கொன்றுவிட்டு போரஸை மட்டும் விட்டுவைத்தான் என சொல்வதில்தான் வரலாறு படித்தவருக்கு சிரிப்பு வருகின்றது

யாராலும் வெல்லமுடியா கிரேக்க மாவீரனை ஒரு இந்திய அரசன் வென்றான் என்பதை அழகாக மறைத்தார்கள்.

போரஸ் அவனை விரட்டியடித்தார் என்பதுதான் உண்மை, பாரசீகத்தை வென்ற அளவு அலெக்ஸாண்டரால் இந்தியாவினை வெல்ல முடியவில்லை என்பதும் நிதர்சனமான உண்மை.

மனம் வெறுத்து கிட்டதட்ட துறவி நிலைக்கு வந்திருந்தான் அலெக்ஸாண்டர், அதன் பின் அவன் குதிரையேறவில்லை, பல்லக்கில் தான் சுமந்தார்கள்

கலவரத்தை அடக்க தன் நண்பர்களுக்கு அதிகாரம் அளித்துவிட்டு பாபிலோன் நோக்கி செல்ல தொடங்கினான்

வாழ்க்கை எப்பொழுதும் ஒரே போல் செல்லாது, கோபுரத்தில் அமர ஒரு காலம் உண்டென்றால், அதிலிருந்து இறங்கவும் ஒரு காலமுண்டு என்பது அவனுக்கு புரிந்தது.

பாபிலோனை அடைந்தான் அலெக்ஸாண்டர், அவனின் உடல்நிலை நாளுக்குநாள் மோசமானது, எப்படியும் மாசிடோனியா செல்ல துடியாய் துடித்தது அந்த மாவீரனின் மனது.

தொடரும் …

 
 

இந்தியாவின் கென்னடி

Image may contain: 1 person, smiling, selfie and close-upஒரு மனிதனின் தலைவிதிபடியே வாழ்வு அமையும், அந்த விதியின் முடிவை நோக்கியே சூழ்நிலைகள் ஒருவனை கொண்டு செல்லும், மானிட வாழ்வின் பெரும் விசித்திரமிது, மதியினால் தப்பவேமுடியாது, பெரும் ஞானி சாணக்கியனும், பல ஞான நூல்களும், ஞானிகளும், பைபிளின் சில ஆகமங்களும் சொன்ன உண்மை இது.

இந்த உண்மைக்கு பெரும் உதாரணமாக அமைந்தது ராஜிவ்காந்தியின் வாழ்க்கை,

பெரும் சொத்துக்களும்,பாரம்பரியமும், அரசியலின் உச்சமும், கல்வியும், செல்வமும்,பேரழகும் ஒருங்கே அமைந்த அந்த காஷ்மீரிய பண்டிட் குடும்பத்தின் வாரிசாக பிறந்தவர் அவர்.
16 வயதில் லண்டனுக்கு சென்றார் ராஜிவ், தாத்தா போலவே ஐரோப்பியனாகவே வாழ்ந்தார், படித்தார் என்பதைவிட வாழ்வை கொண்டாடினார் என்பது சரி, விமானம் மீது ஒரு ஈர்ப்பு, விமானியாகவும் மாறினார்.

இந்திய சூழ்நிலை வேறு, இரும்பு பெண்ணாக இந்தியாவை கலக்கி கொண்டிருந்தார் இந்திரா, அரசியல் எதிரிகளை ஓடவைப்பது, உட்கட்சியை கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது என அவரிடம் வியக்கதக்க அம்சங்கள் உண்டு, உள்நாட்டினை விடுங்கள், சர்வதேசத்தில் இந்திராவின் இந்தியா மிக திறமையாக கையாண்டு பெற்ற வெற்றிகளை இனி காலமும் இந்தியா பெறுமா? என்றால் தமிழகத்தில் சாராயம் ஒழிக்கபடுவதனை போல பெரும் சவால் மிக்கது

அவரது வாரிசாக சஞ்சய்காந்தி இன்னும் அடித்து ஆடிக்கொண்டிருந்தார், அவரிடம் ஏராளமான கனவு இருந்தது, அதிரடி திட்டங்களும் இருந்தது, மொத்தத்தில் அம்மாவுக்குத்தான் அரசியல், அம்மா காலத்திற்கு பின்போ, முடிந்தால் அதற்கு முன்போ தம்பி சஞ்சய்காந்தி , நமக்கு இந்தியா பொருத்தமே அல்ல‌ அமெரிக்கா செல்ல தாய் ஒத்துகொள்ளமாட்டார், சோவியத் ரஷ்யா வேண்டவே வேண்டாம் டாய்லெட் செல்லவும் வரிசையில் விடும் நாடு என்பது ராஜிவ் மனநிலை .

ஐரோப்பா போதும் என்றிருந்தவருக்கு, இன்னும் வாழ்க்கை பிடித்துபோனது, காரணம் இத்தாலிய காதலி, ஐர ஐர ஐரோப்பா என பாடல் மட்டும் அவருக்காக அப்போது வைரமுத்து எழுதவில்லை, மற்றபடி அந்த பாடல்வரி அவருக்காகவே எழுதியது போலவே இருவரும் உலகம் சுற்றினார்கள்.

பெரும் சொத்து, உலகின் முதல் 10 அதிகாரமான குடும்பம், அழகான மனைவி, இரு குழந்தைகள், பொழுதுபோக்கிற்கு விமான பயணம் என இருந்தவரின் விதி எங்கு மாறுகின்றது? ஒரு மனிதனின் விதி பலரின் விதியோடு எப்படி சம்மந்தபடுகிறது என்பற்கு ராஜிவே சாட்சி.

சஞ்சய் காந்தியின் அகால மரணம் இந்திரா குடும்பத்தின் முதல் பெரும் அடி, வங்க பிரிவினையால் கால்நொடிந்த பாகிஸ்தானின் முப்படைகள் + உளவுபடை எல்லாம் 24 மணிநேரமும் இந்திராகாந்தியையே நினைத்து அழுதுகொண்டிருந்தன,

பூட்டோவோ, ஜியா உல்ஹ‌க் என எல்லோரும்” இந்திரா ஒழிக” என சொல்லிகோண்டேதான் உணவு கூட உண்டார்கள்.

கிடைத்த பஞ்சாப் பிரச்சினையை அழகாக கையாண்டு, இந்திராவுக்கு செக் வைத்தது பாகிஸ்தான், பெரும் ரத்தகறையோடு அந்த பிரச்சினை முடியும் பொழுது சீக்கிய அமைப்புகள் சொன்னது, “இந்திராவின் வம்சத்தினை வேரறுப்போம்”

முதன் முதலில் இந்திரா அச்சப்பட ஆரம்பித்தார், சஞ்சயின் மனைவி பஞ்சாப் பெண், ஆபத்தில்லை மாமியார் மருமகள் சண்டையில் அவளை நிச்சயம் தொடமாட்டார்கள். ஆனால் ராஜிவ் குடும்பத்தார் மீது அவரின் கவலை ஆரம்பமானது, பாதுகாப்பு பலபடுத்தபட்டது, ராஜிவோ உலகம் சுற்றிகொண்டு இருந்தார் லண்டனுக்கு அடுத்தபடியாக இமாசல பிரதேசம் மட்டும் வருவார்.

பஞ்சாபை தொடர்ந்து இலங்கை பிரச்சினை தலை தூக்கியது, அட்டகாசமாக ஆடினார் இந்திரா, பிரபாகரனை சென்னையில் பிடித்துவைத்து கொண்டு அவர் ஜெயவர்த்தனேவுக்கு தண்ணி காட்டிய அதிரடியும், அமிர்தலிங்கத்தை அடுத்த நாட்டு அதிபர் எனும் கோணத்தில் அவர் ஜெயவர்த்தனேவிற்கு கொடுத்த கடுக்காவும் சாதாராணம் அல்ல.

ஆனால் சொந்த பாதுகாலவர்களாலே அவர் எதிர்பார்த்த மரணம் நிகழ்ந்தது, அதன் பின் ராஜிவின் தலைவிதி மாறிற்று.

சஞ்சய் இல்லை, இந்திரா இல்லை. சம்பந்தமே இல்லா ராஜிவ் கட்சிக்கு வந்தார், விதி அதன் வழியில் இழுத்துகொண்டே சென்றது.

பிரதமராக வந்த ராஜிவிற்கு இந்தியாவை முன்னேற்றும் பெரும் கனவு இருந்தது, உலகநாடுகள சுற்றிய அவருக்கு வெளிநாடுகளை போலவே இந்தியாவும் சகல துறைகளிலும் முண்ணனியில் இருக்கவேண்டுமென்ற ஆவலும் இருந்தது,

தெற்காசியாவின் பலம்பொருந்திய நாடாக இந்தியாவை மாற்ற முயற்சித்து, 2 முக்கிய திட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தார் ஒன்று இந்தியா முழுக்க கண்ணிமயம் ஆகவேண்டும் இன்னொன்று பலமான ராணுவம் வேண்டும்.

அவரின் பல அதிரடிகள் , பல திட்டங்கள் மெகா ஹிட்.

பெப்சி கொக்ககோலாவை விரட்டியது, பாலஸ்தீன போராட்டத்தை அங்கிகரித்து அராபத்தின் இயக்கத்திற்கு இந்தியாவில் அலுவலகம் அமைத்து கொடுத்தது, கணிப்பொறியுகத்திற்கு இந்தியாவை கொண்டு சென்றது என சில முத்திரைகளும் உண்டு, காலம் வழி விட்டிருந்தால் நல்ல தலைவராக நிலைத்திருப்பார், அப்போது 46 வயதே ஆகியிருந்தது.

ராஜிவ் துடிப்பான சிங்கம்தான், ஆனால் கிழட்டு நரி இலங்கையின் ஜெயவர்த்தனே பெரும் சாணக்கியன், புலிகளை அடக்க அவனால் முடியவில்லை, காரணம் புலிகளின் பின் தளம் இந்தியா. அதனை குறிவைத்தான் ஜெயவர்த்தனே.

ராஜிவிடம் கெஞ்சினான், சில இடங்களில் மிஞ்சினான். ராஜிவின் மனநிலை வேறுமாதிரி இருந்தது. இந்திய போராளிகளுக்கு அடைக்கலம் கொடுப்பது உலகறிந்தது, ஆனால் ஆதாரத்தோடு சர்வதேசம் முன் இலங்கை சென்றால் இந்தியா அவமானபடும், தனிமைபடுத்தபடும் ஏக சிக்கல் உண்டு.

இந்திய ராணுவம் அங்கிருக்கட்டும், இலங்கையினை கட்டுபடுத்தலாம், போராளிகள் ஒருநாளும் இந்தியாவினை எதிர்க்கமாட்டார்கள். தீர்ந்தது விஷயம் என்பது அவர் கணிப்பு.

புலிகளுக்கு அவர் சொன்னது இதுதான், “பாருங்கள் உங்களால் ஒன்றும் கிழிக்கமுடியாது, வடமாராட்சியில் நாங்கள்தான் உங்களை உயிர்காப்பாற்றினோம், சிங்களனுக்கு சர்வதேச உதவிகள் உண்டு, உங்களுக்கு யாருமில்லை. உங்களுக்கு நாடு கொடுத்தால் இந்தியாவில் துப்பாக்கி தூக்கியவன் எல்லாம் நாடு கேட்பான்

இது ஒப்பந்தம், ஏற்றுகொள்ளுங்கள், போதவில்லையா எங்கள் பின்னாளிலிருந்து போராடுங்கள், எங்களை மீறி எவன் தொடுவான், அரசியலுக்கு வாருங்கள், துப்பாக்கி ஏந்தினால் மட்டும் ஒன்றும் மாற்றமுடியாது

ஒன்றுமனதில் வையுங்கள், இன்று உங்களுக்கு ஒன்றுமில்லை, நாங்களும் இல்லை என்றால் உதவபோவது யாருமில்லை, சிந்தியுங்கள் இதுதான் அவர் சொன்னது, செய்தது, இதற்காக சிங்களனிடம் பணயம் வைக்கபட்டது அவர் உயிர், நிச்சயமான உண்மை அது. இனி அப்படி யார் வருவார்?..”

இதனை தூற எறிந்துவிட்டு நான் கிழித்துகாட்டுகின்றேன் என வந்து இந்தியாவுடன் மோதி, ராஜிவினை கொன்று இறுதியில் முள்ளிவாய்க்காலில் மண்டை பிளந்து செத்தான் பிரபாகரன்.

ஆனால் ஜெயவர்த்தனே மகா தந்திரமாக புலிகளுக்கும் இந்திய ராணுவத்திற்கும் சண்டை மூட்டிவிட்டார், உலக வரலாற்றில் பெரும் தந்திரமான திட்டம் அது, அதில் பெரு வெற்றியும் பெற்றார்.

விதி ராஜிவினை இன்னும் சிக்கலில் தள்ளியது, போபர்ஸ் பீரங்கி ஊழல் மிக பெரிதாக விஸ்வரூபமெடுத்தது, அத்வானி ராமர் கோயில் என சங்கு ஊதிக்கொண்டிருந்தார், உலக அரங்கு சடுதியாக மாற்றம் கண்டது, சோவியத் சிதற இந்தியா நிலை தர்மசங்கடமானது.

அப்படியும் ராஜிவ் அவர் பணியினை ஆற்றிகொண்டிருந்தார், விபி சிங் இலங்கை அமைதிபடையினை திரும்ப அழைத்தபோதும் அவர் அமைதி காத்தார், காரணம் சோவியத் இனி இல்லை, இலங்கையில் இந்திய ராணுவமிருந்தால் இன்னொரு நாடு வரும், ஒதுங்குவது நல்லது.

சோவியத் மறையவும் ஆசியாவின் பலமான தலைவர்கள் குறிவைக்கபட்டனர், சதாம் அதில் முக்கியமானவர். அப்போரின் போது மும்பையில் அமெரிக்க போர் விமானம் பெட்ரோல் நிரப்பிய பொழுது கடுமையாக சாடினார் ராஜிவ்

காரணம் அராபத், சதாம் என எல்லோர் மீதும் அவருக்கொரு அனுதாபம் இருந்தது

விதி ராஜிவின் எதிரிகளை ஒன்று சேர்த்தது.

ராஜிவ் பிடித்து நிறுத்த விரும்பிய ஆயுத தரகர்கள், அமைதிபடையினால் வசூல் பாதிக்கபட்டு ஒடுக்கபட்ட புலிகள், தன் நாட்டின் மீது அனுப்பபட்ட ராணுவத்தை பெரும் அவமானமாக கருதிய சிங்களம், இன்னும் சதாமிற்கு ஆதரவான குரலை பெரும் ஆபத்தாக கருதிய எண்ணெய் ஏகாதிபத்தியம்

அராபத்திற்கு ஆதரவான ராஜிவினை குறிவைத்த இஸ்ரேல் என எல்லோரும் ஒற்றை புள்ளியில் இணைந்தனர். யார் துணிவாக செய்ய கூடியவர் என கணக்கிட்டதில் இந்திய எதிர்ப்பான எல்லா குழுக்களும் ஒத்துவரவில்லை. ஆனால் பெரும் லாபத்திற்காக புலிகள் துணிந்தனர்.

அது மிக நுட்பமாக திட்டமிட்ட படுகொலை, கென்னடி கொலைபோல யார் குற்றவாளி என வரலாறு சொல்லமலே போக கூடிய கொலை, அந்த திமிரில்தான் கிட்டு லண்டனில் இருந்து முதலில் சொன்னார், “நாங்கள் இல்லை, முடிந்தால் இந்தியா கண்டுபிடிக்கட்டும்”

அப்படி பெரும் படுகொலைக்கு துணை போனது விதி.

அவரின் கருப்பு பூனை காவல் பறிக்கபட்டது, அவரும் தமிழகம் என்றால் விருப்பமாக சுதந்திரமாக வருவார். அவருக்கு இங்கு அத்தனை நண்பர்கள் இருந்தனர், அப்படித்தான் வந்தார்

காவலை மீறினார், கான்ஸ்டபிள் தடுத்தும் கொலைகாரியினை அழைத்து மாலையினை வாங்கி உயிரழந்தார்.

அவர் அன்று கொழும்பு தாக்குதலிலே உயிரிழந்திருக்கவேண்டியவர், ஆனால் விதி அவரை திருப்பெரும்புதூரில் எடுத்துகொண்டது.

நாளை அவரின் பிறந்தநாள், அன்றுதான் ராஜிவ் கொலை சூத்திரதாரி சிவராசனும் இந்திய படைகளால் கொல்லபட்ட நாள்.

அவர் ஆண்டது பாரதத்தின் 6ம் பிரதமராக ஆண்டது 5 ஆண்டுகள்தான், ஆனால் அடுத்த 100 ஆண்டுகளுக்கான சாதனைகளுக்கு அவர் அடித்தளமிட்டார்.

இந்தியாவில் கணிணி புரட்சி, அணுமின் நிலையம் மூலம் மின்சார உற்பத்தி, தொழில் வளம், துறைமுக வளம், அண்டை நாடுகளில் எது இலக்கு என அவர் போட்ட பாதையில்தான் இந்த நாடு அணுபிசகாமல் செல்கிறது

அது மன்மோகன் சிங்க், மோடி என சிலர் அமெரிக்க பல்டி அடித்தாலும் அதன் அடிப்படை பலமான பல திட்டங்கள் ராஜிவினால் போடபட்டது, அது சமீபத்தில் அர்பணிக்கபட்ட அணுவுலை முதல், புது அவதாரம் எடுக்கும் விஜயநாராயணம் கடற்படை தளம் வரை அவர் தொடங்கியது.

கிராம பஞ்சாயத்துக்கு புது திட்டம் கொடுத்தவர் நிச்சயம் ராஜிவ்

ராஜிவ் மரணத்தால் என்ன நடந்தது யாருக்கு லாபம்? நிச்சயமாக அந்நிய குளிர்பானங்கள் நுழைந்தன, புலிகள் தனிகாட்டு ராஜவாக 18 ஆண்டுகள் ஆட்டம் போட்டனர், போபர்ஸ் வியாபாரிகள் காணாமல் பணத்தோடு செட்டில் ஆயினர்

ஈராக் நொறுக்கபட்டது, பாலஸ்தீனம் பற்றி இந்தியா இப்பொழுது வாய்திறக்காது, அதனை மறந்தே விட்டது என ஏராளம்.

ஆனால் நஷ்டம் நிச்சயமாக இந்தியாவிற்கு, பெருத்த அடி. ஆனால் இன்று மோடி போல சிலர் வந்திருக்கின்றார்கள் பார்க்கலாம்.

இந்த ராஜிவ் பிறந்தநாளில் சோனியாவினையும் நினைத்து பார்க்கவேண்டி உள்ளது, அவர் அந்நிய பிறப்பு

ஆனாலும் திருமணம் ஆனபின் இந்திய கலாச்சாரத்திற்கு மாறினார், இன்றளவும் ஒரு இந்திய பெண்மணியாக இந்திரா வீட்டுபெண்ணாகத்தான் தனது பணியினை தொடர்கிறார்

பிள்ளைகளை இந்தியராகத்தான் வளர்த்தார், விதவை ஆனாலும் இன்றுவரை எந்த சர்ச்சையிலும் சிக்கிகொள்ளாமல் ஒரு அசாதாரணமனா வாழ்வினை வாழ்கிறார், பாராட்டவேண்டிய விஷயம்

சர்வதேசம் குறிவைத்திருக்கும் குடும்பம் அது, சீக்கிய தீவிரவாதிகளின் ஆபத்தே இன்னும் அகலவில்லை. ஆனாலும் துணிந்து நிற்கின்றார், அஞ்சவில்லை. அஞ்சி ஓடவில்லை

சஞ்சய் விபத்து, இந்திரா மரணம், ராஜிவின் கொலை என எல்லா துயரையும் தாண்டி நிற்பது சாமன்யமல்ல, அதனால்தான் மேனாகவிற்கு கிடைக்கா பெரும் வாய்ப்பினை பாரதம் அவருக்கு கொடுத்திருக்கின்றது

இப்பொழுது அடிக்கடி உடல்நலமில்லாமல் சிக்குகின்றார், 70 வயது ஆகின்றது. நன்றாக தெரிகின்றது ஏதோ உடல்கோளாறு. ஆனாலும் இறுதிநொடிவரை இந்தியாவிற்கு உழைப்பேன் எனும் அந்த வைராக்கியம் நிச்சயம் சிலாகிக்க கூடியது.

ராஜிவ் காந்தி இந்த நாட்டில் மறக்க கூடியவர் அல்ல, அவரை பிடித்து புலிகள் கையில் கொடுத்தது நிச்சயம் விதி. எல்லா நாடும் இன்னொரு நாட்டில் யுத்தம் நடத்தும். அப்படியானால் புஷ் என்றோ ஈராக்கியரிடமும், இஸ்ரேலியர் பாலஸ்தீனரிடமும் தற்கொலை தாக்குதலில் செத்திருப்பார்கள், இதோ புடினிடனும் 3 குண்டு அனுப்பபட்டிருக்கவேண்டும்

மக்களுக்காக போராடும் எல்ல இயக்கத்திற்கும் அதன் எல்லை தெரியும், அந்த நினைப்பில்தான் புலிகளை யாரும் சந்தேகிக்கவில்லை, இல்லை என்றால் வரலாறு மாறி இருக்கும்

ராஜிவ் கொலைக்கு பின் புலிகளுக்கு கிடைத்ததுதான் 11 கப்பலும், இன்னபிற ஆயுதங்களும், கொல்லபட்ட கிட்டு கூட ஆயுதத்தோடுதான் சென்றான், ஆனால் உலகளாவிய தீவிரவாதம் அழிக்கபடும் பொழுது அதே 11 கப்பல்களும் மூழ்கடிக்கபட்டன‌

அவர்களை உருவாக்கியவர்களே அவர்களை அழித்தார்கள், கலைஞர் அல்ல‌

ராஜிவ் கொல்லபடுவதற்கு முன்பு 2 மாததத்திற்கு முன்பு அளித்தபேட்டிதான் அவரின் வாக்கு மூலம்

“தெற்காசியா , அரேபியா போன்ற பகுதிகளில் ஒரு வலுவான தலமை இருக்க கூடாது என்பது ஒரு கருப்பு சக்தியின் திட்டம். இலங்கையின் பண்டாரநாயக, பாகிஸ்தானின் பூட்டோ, ஜியா உல்ஹக், என் அன்னை இந்திரா காந்தி, வங்கத்து முஜிபுர் ரகுமான் இப்போது பந்தாட படும் சதாம் உசேன் என எல்லோரும் அவ்வரிசையே,

சதாம் உயிருக்கு மட்டுமல்ல என் உயிருக்கும் அந்த‌ கருப்பு சக்திகள் குறிவைத்திருப்பதை நான் அறிவேன்”

அவர் சொன்னதை கவனியுங்கள், பெரும் திட்டம் புரியும், அவ்வரிசைபடிதான் நடந்தது.

பெரும் விமானியாக, தொழிலதிபராக ஓஓ இவர்தான் இந்திராவின் மகனா? என உலகம் ஓரமாக பார்த்திருக்கவேண்டிய ராஜிவ்காந்தியினை பிடித்து வலுகட்டயாமக அமர்த்தி அவரை கொன்றொழித்தது அவரின் விதி

அதில் இந்திய நலமும் அடங்கி இருந்தது, ஈழத்து அமைதியும் அடங்கி இருந்தது என்பது விதியின் இன்னொரு முகம்

இந்த தேசத்தின் மிக துடிப்பான் அந்த பிரதமருக்கு, நவீன இந்தியாவின் அடித்தளத்திற்கு அஸ்திவாரமிட்ட அவரை நன்றியோடே நினைத்துகொள்ளலாம்

இன்று ஐ.டி தொழிலில் மிரட்டும் இந்தியாவினை அன்றே கனவு கண்டவர் அவர்.

இன்னும் சொல்லவேண்டும் என்றால் அவரின் பிறந்தநாள் இந்திய ஐ.டி தொழில் நாளாகத்தான் கொண்டாடபடவேண்டும்

இங்கு முடியாது, இந்த நாடு நினைவு கூற வேண்டியவர்களை எளிதாக கொண்டாடிவிடாது. ஆனால் ராஜிவ் நிச்சயம் இந்திய வரலாற்றில் தவிர்க்கமுடியாதவர்,

சுருக்கமாக சொன்னால் இந்தியாவின் ஜாண் கென்னடி அவர்தான். இருவருக்கும் துடிப்பு முதல் நாட்டுபற்று வரை ஏராள ஒற்றுமை உண்டு,

அண்டை குட்டி நாட்டில் தலையிட்டு தேடிகொண்ட மரணம் வரைக்கும் இருவருக்குமே ஒற்றுமை அதிகம்.

 
 

குஷ்புவே நமஹ ! : 7

குஷ்பு ஏன் திமுக வில் இணைந்தார்?

சிக்கலான வழக்குகளை சந்தித்து மீண்ட ஒரே தமிழ்திரை நட்சத்திரம் இன்றுவரை குஷ்பூ ஒருவர்தான்..


தமிழகத்தை பல கண்கள் கவனித்துகொண்டே இருக்கும், யாராவது சீர்த்திருத்த கருத்தோ அல்லது கடவுள் நம்பிக்கை இல்லா கருத்தையோ பேசிகொண்டு மக்கள் அபிமானத்தை பெற்றும் இருந்தால் அக்கண்கள் குறிவைக்கும். அவர்களை ஏதாவது ஒரு விதத்தில் சிக்கவைத்து கதறவைத்து அவர்களை பொதுவாழ்க்கையிலிருந்தே அப்புறபடுத்தி அடையாளமில்லால் ஆக்கும் கொடூர கண்கள் அவை.

அவர்கள் யார்? என்ன செய்கின்றார்கள் என தெரியாது. ஆனால் மிக கடுமையாக நேரம் பார்த்து அடிப்பார்கள். முதலில் இந்த சூழ்ச்சியில் சிக்கியவர் என்.எஸ் கிருஷ்ணன். அவருக்கு இருந்த மக்கள் ஆதரவு அன்று மிக பெரிது. சீர்திருத்த கருத்துக்களை அவர் நகைசுவையாக சொன்ன அளவிற்கு, மூட நம்பிக்கைகளை அவர் சினிமாவில் சுவைபட கிழித்தெறிந்த அளவிற்கு இன்னொருவர் வரமுடியாது

தாழ்த்தபட்ட இனத்திலிருந்து வந்து பெரும் உச்ச கலைஞராக மின்னியவர் என்.எஸ் கிருஷ்ணன். அவரை குறிவைத்த அந்த கூட்டம், மிக சரியாக லஷ்மி காந்தன் கொலைவழக்கில் அவரை சிக்கவைத்து, அலற வைத்து, அவர் சொத்துக்களையும் சினிமா வாய்ப்பினையும் இழக்கை வைத்து, அவரை இளமைகாலத்திலே முடக்கி அழிக்கவும் செய்தது. அடுத்து மிக அதிரடியான கருத்துக்களை சொன்ன அற்புத கலைஞன் எம்.ஆர் ராதாவினை குறிவைத்தது, பல வழக்குகள் அவர் மீது பாய்ந்தாலும் அவர் தப்பிவந்தார். இறுதியாக ராமசந்திரன் மீதான கொலைமுயற்சி என சிக்க வைத்தது

நீதிமன்றத்தில் எம்.ஆர் ராதா “எங்கள் இருவர் கையிலும் துப்பாக்கி இருந்தது சுட்டுகொண்டோம்” என சொன்ன குரல் எந்த சபையிலும் ஏறவில்லை. இப்படியாக சமூகத்தில் சலசலப்பினை ஏற்படுத்தும் எந்த பிரபல நடிகர்களையும் அந்த கும்பல் விடாது, பிற்காலத்தில் அதிரடியாக கிளம்பிய ரஜினிகாந்த் கூட அமைதியாக்கபட்டார், அந்த அமைதி இன்றும் தொடர்கின்றது

பெரும் அபிமானம் பெற்று கிளம்பிய பாக்கியராஜூம் தன் முதல் மனைவி மரணத்தில் சிக்கிய சர்ச்சையும் உண்டு, பாலுமகேந்திரா எனும் மகத்தான கலைஞனுக்கும் வந்த சோதனைகள் கொஞ்சமல்ல‌. அதாவது தமிழக பிரபலங்கள் சில நம்பிக்கைகளை தகர்ப்பதாக பேசிகொண்டிருந்தால் இந்தபாடுதான் பட்டாக வேண்டும் என்பதுதான் விதி

இதில் இறுதிவரை சிக்காமல் இருந்த வித்தகர்கள் பெரியாரும் கலைஞர் கருணாநிதியும் மட்டுமே. மற்ற எல்லோரையும் அக்கும்பல் முடக்கிவிடும். குஷ்பூவிற்கு இவை எல்லாம் அன்று தெரியவில்லை. மனதில்பட்டதை பேசிவிட்டு, எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை என வெளிப்படையாகவே சொல்லிவந்த குஷ்பூவினை குறிவைத்தார்கள். இந்தியா டூடே எனும் பத்திரிகை, எய்ட்ஸ் விழிப்புணர்வு பற்றி பேசுவதாக அவரை பேட்டி காண வந்தது.

எய்ட்ஸ் என்றால் கண்டிப்பாக பாலியல் சமாச்சாரங்களை பேசவேண்டும், தைரியமாக பேசும் நபர் வேண்டும் என்றுதான் திட்டமிட்டு குஷ்பூவிடம் வந்தார்கள். எத்தனையோ பேட்டிகளை அனுதினமும் கொடுத்திருந்த குஷ்பூ , அந்த வஞ்சக வலையில் வீழ்ந்தார். அவர்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்கு கண்ணியமாகத்தான் பதிலளித்தார். எய்ட்ஸ் நோய்க்கு இப்போதைய மருந்து பாதுகாப்பான உடலுறவு என்பதுதான் மருத்துவர் முதல் பலநாட்டு அதிபர்கள் வரை சொல்லும் தீர்வு, அதனைத்தான் குஷ்பூவும் சொன்னார்

பாதுகாப்பான உறவுதான் எய்ட்ஸ் பரவாமல் இருக்க ஒரே வழி, முறையற்ற உறவுகளில் அது மிக அவசியம் என்பதுதான் குஷ்பூ சொன்னது. அப்பத்திரிகை திருப்பி கேட்டது, முறையற்ற உறவென்றால் திருமணத்திற்கு முன்பு வைத்துகொள்ளும் உறவு தானே? குஷ்பூ சொன்னார், “இது அவரவர் விருப்பம், அவர்கள் எந்த உறவிலும் இருக்கட்டும், ஆனால் இம்மாதிரி பாதுகாப்போடு இருக்கட்டும், அதுதான் நல்லது”

“அப்படியானால் திருமணத்திற்கு முன் உறவு கொள்கின்றார்கள் என ஒப்புகொள்கின்றீர்களா?” என கிடுக்கிபிடி கேள்வியினை கேட்டது பத்திரிகை. மறுபடியும் சொன்னார் குஷ்பூ “இது அவரவர் விருப்பம், ஆனால் எல்லோரும் திருமணத்திற்கு பின்புதான் உறவு வைத்திருப்பார்கள் என சொல்ல முடியுமா? சிலர் அவசரபடலாம், அவர்கள் எச்சரிக்கையாக இருப்பது நல்லது” என சொல்லிவிட்டு அவர் போக்கில் சென்றுவிட்டார்.

ஏராளமான பேட்டிகள் கொடுப்பதால், இது பற்றி அவர் பெரிதாக எடுக்கவில்லை.

ஆனால் பத்திரிகை தன் விஷமத்தை காட்டிற்று. அவ்வளவுதான் கலாச்சார காவலர்கள் பொங்கினர், தமிழகத்தில் யாருக்குமே கற்பில்லை என குஷ்பூ சொன்னதாக பெரும் கூட்டம் கிளம்பிற்று. குஷ்பூ தமிழகத்திலே இருக்க கூடாது என்றன சில குரல்கள், குஷ்பூவே இருக்க கூடாது என்றது சில குரல்கள்.

எங்கெல்லாம் நீதிமன்றம் கண்ணில்பட்டதோ அங்கெல்லாம் குஷ்பூ மீது வழக்கு தொடுக்கபட்டது. கிட்டதட்ட வழக்குகளின் எண்ணிக்கை 100ஐ நெருங்கியது. தொலைகாட்சி தொடர், குடும்பம், திரைப்படம் என பிசியாக இருந்த குஷ்பூவிற்கு நெருக்கடிகள் தொடங்கின. எத்தனையோ பிரச்சினைகளை சந்தித்தவர்தான் குஷ்பூ. அதெல்லாம் தனிபட்ட பிரச்சினை ஆனால் முதன் முதலாக கொந்தளித்து நிற்கும் சமூக பிரச்சினையினை பார்க்கின்றார்

நாம் என்ன சொல்லிவிட்டோம் என சிந்தித்துபார்த்தால் ஒன்றுமே இல்லை, இது பத்திரிகை விளையாட்டு என்பது புரிந்தது. தான் பேட்டியளித்தது பத்திரிகைக்கு, அவர்கள்தான் கட்டுரை வெளியிட்டார்கள், நீதிமன்றத்தில் அவர்களும் பதில்சொல்லவேண்டும் என்ற குஷ்பூவின் குரல் எல்லாம் யார் காதிலும் ஏறவில்லை. அந்த பத்திரிகையும் நைசாக நழுவியது. அதுவரை பத்திரிகை தர்மம் என்றால் என்ன? என தெரிந்த குஷ்பூவிற்கு, பத்திரிகை கிசுகிசு என்றால் என்ன? என தெரிந்த குஷ்பூவிற்கு அன்றுதான் பத்திரிகை சதி, பத்திரிகை அதர்மம் என்றால் என்னவென்று புரிந்தது.

தலைக்கு மீறி வெள்ளம் சென்றது, ஏராளமான வழக்குகள் பதியபட்டன. கிட்டதட்ட அன்று என்.எஸ் கிருஷ்ணன் இருந்த நிலைக்கு சென்றார் குஷ்பூ. ஆனால் அவரின் உறுதி அப்பொழுடதுதான் வெளிபட்டது. முடங்கவில்லை அசரவில்லை கண்ணீர் சிந்தி கதறவில்லை. மிக்க உறுதியுடன் அந்த பெரும் சவாலை எதிர்கொண்டார். மொத்த வழக்கினையும் ஒரே வழக்காக உயர்நீதிமன்றத்திற்கு மாற்றினார், விடாமல் துரத்தினார்கள். பின் உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்று போராடினார் குஷ்பூ.

கிட்டதட்ட 5 வருடமாக இழுத்த இந்த வழக்கினை 2010ல் உச்சநீதிமன்றம் முடித்து வைத்தது, இது ஒரு விஷயமே இல்லை, குஷ்பூ தவறாக ஒன்றும் சொல்லவில்லை என சொல்லி தள்ளுபடி செய்தது. உண்மையும் அதுதான் மருத்துவர்களும், ஐ.நாவின் எய்ட்ஸ் விழிப்புணர்வு அமைப்பும், நம் தமிழகத்து மாத்ரூபூதம் வரை சொன்ன விஷயம்தான். பிடித்தால் அவர்களை எல்லாம் பிடித்து உள்ளே போட்டிருக்கவேண்டும்.

குஷ்பூவினை ஒரு காலத்தில் மனதால் காயபடுத்திய பெரும் அடையாளம் ஒருவர் பின் கால சக்கரத்தில் சிக்கி சாதாரண நபராக தெருவோரம் நடந்தது போல, குஷ்பூவினை சிக்க வைத்த அந்த பத்திரிகையும் மூடுவிழா கண்டது. கற்பு பற்றி பெரியார் என்னவெல்லாமோ பேசியிருக்கின்றார். குஷ்பூ அதில் 1% கூட பேசவில்லை, எய்ட்ஸ் பற்றிய கேள்விக்கு பதில் சொல்லவைத்து, சிக்கவைத்தனர் சதிகாரர்கள்.

வழக்கு நடக்கும்பொழுதும் விடவில்லை, குஷ்பூ சாமி சிலைமுன் கால்மேல் கால்போட்டு அமர்ந்தார் என்றெல்லாம் கிளம்பினார்கள். அது ஒரு சினிமா பட செட், அந்த கட் அவுட் முன்னால்தான் குஷ்பூ கால்மேல் கால்போட்டு அமர்ந்திருந்தார். அதுவும் அவர் காலை அவரின் இன்னொரு கால்மீதுதான் போட்டிருந்தார்

அடுத்தவர் மேலோ அல்லது சாமிபடத்தின் மீதோ அல்ல. அதனை பெரும் பிரச்சினையாக்கி மறுபடியும் சர்ச்சையாக்கியது அக்கும்பல். ஒரு கட்டத்தில் குஷ்பூ யோசிக்க ஆரம்பித்தார். ஏன்? என்னை மட்டும் அடிக்கின்றார்கள்? தமிழகத்தின் நிலைதான் என்ன? இங்கு எதுதான் சிக்கல்? வழக்கும் வீட்டிற்கும் அலைந்துகொண்டிருந்த பொழுதுதான் “பெரியார்” படத்தில் மணியம்மை வேடத்தில் நடித்தார்.

நிச்சயமாக மணியம்மை எனும் பாத்திரத்தை அப்படத்தில் கண்முன் நிறுத்தியிருந்தார் குஷ்பூ, அப்படத்தில் குஷ்பூவின் நடிப்பு பேசபட்டது. பெரியார் படத்தில் நடிக்கும்பொழுதுதான் பல விஷயங்கள் குஷ்பூவிற்கு புரிந்தது. பெரியார் போராட்டம் என்றால் இப்படியா? மத நம்பிக்கை இல்லை என ஒரு பிரபலம் சொன்னால் இப்படி எல்லாம் ஓட அடிப்பார்களா?

என்.எஸ் கிருஷ்ணன், எம்.ஆர் ராதா என பலர் கண்ட போராட்டம் அவர் கண் முன் ஓடியது. இதற்காகத்தான் தன்னையும் விரட்டினார்கள் என கண்டுகொண்டார், இனி தான் தமிழகத்தில் தொடர்ந்து வாழ தான் பெரியார் வழி இயக்கத்தில் இணைவதுதான் பாதுகாப்பு என்பது அவருக்கு புரிந்தது.

தனி குரல் என்றால் சீறுவார்கள், அது ஒரு இயக்கத்தின் குரல் என்றால் அவர்கள் அடங்குவார்கள் என்பது அப்பொழுதுதான் அவருக்கு புரிந்தது. குஷ்பூ இப்படி சிந்திக்க, கலைஞர் எனும் திமுகவின் பிதாமகன் கட்சியில் சில மாற்றங்களை செய்துகொண்டிருந்தார்.

அதாவது பெண்கள் வோட்டு என்றுமே திமுகவிற்கு குறைவு, அது ராமசந்திரனின் அதிமுகவிற்கு அதிகம், அது ஜெயலலிதாவிற்கும் தொடர்ந்தது. கட்சிக்கு பெண்கள் வாக்குகளை அதிகபடுத்தும் முடிவிற்கு கலைஞர் வந்திருந்தார். கனிமொழி, பெண் கவிஞர்கள் என பல அடையாளம்பெற்ற பெண்கள் கட்சிக்குள் வந்தனர்.

எனினும் மக்கள் அபிமானம் பெற்ற ஒரு மிகமுக்கிய பெண் ஒருவர் அக்கட்சிக்கு தேவைபட்டார். கலைஞரிடம் ஒரு குணம் உண்டு, மக்கள் அபிமானம் பெற்றவர்கள் யாராயினும் தன் பக்கம் அமர்த்திகொள்வார். 1950களில் இருந்தே அவரின் சாமார்த்தியம் அது.

தமிழகத்தில் பெரும் அபிமானம் பெற்றிருந்த குஷ்பூவினை அவர் கழகத்தில் சேர்க்க திட்டமிட்டார்.

பூ பூக்கும்…