பதிலுக்கு இந்தியா என்ன செய்ய வேண்டும்?

உலகினை ஒரு வழிசெய்யாமல் விடமாட்டேன் என வம்பு செய்யும் டிரம்பானவர் இன்றொரு அறிவிப்பினை செய்து உலகை அலறவிட்டிருக்கின்றார்

அதாவது ஆப்பிள் போன்ற நிறுவணங்கள் சீனாவில் இருந்து வெளியேற வேண்டுமென கேட்டுகொண்டிருக்கின்றார்

இதன் பாதிப்பு சாதாரணமாய் இராது, காரணம் அப்படியானது

அமெரிக்கா ஒரு காலத்தில் எலக்ட்ரானிக் உற்பத்தியில் நம்ப்ர் 1 நாடாக இருந்தது, இரண்டாம் உலகப்போர் முடியும் வரை அது நீடித்தது

பின் அரசியல் மற்றும் இதர காரணங்களுக்காக ஜப்பான், தென் கொரியா, தைவான் போன்ற நாடுகளுக்கு அந்த தொழிலை கொடுத்தார்கள் ஆனால் தொழில்நுட்பம் அமெரிக்காவுடையது

தாம்ஸன் டிவி, ஜேவிசி போன்ற அமெரிக்க‌ கம்பெனிகள் காணாமல் போல சோனி, பானசோனிக், சாம்சுங் போன்ற கம்பெனிகள் பரகாசுரமானது இப்படித்தான்

தென்கொரிய ஜப்பானிய கார்கள் குவிந்ததும் இப்படித்தான்

இது போக சீனாவிலும் ஏகபட்ட முதலீடுகள் உண்டு. முதல் காரணம் அங்கு நிலையான அரசு, என்ன சிரமம் என்றாலும் போட்ட முதலுக்கு ஆபத்தில்லை

இரண்டாவது விஷயம் தொழிலாளர்கள், ஒரு அமெரிக்க தொழிலாளிக்கு கொடுக்கபடும் சம்பளத்தில் 15 சீனர்களை வேலைக்கு வைக்கலாம், இதில் போனஸ், ஓய்வூதிய சிக்கலும் இல்லை

சாகும்வரை முடிந்தால் செத்தபின்னும் வேலைவாங்கிவிட்டு தூக்கி எறியலாம்

மூன்றாவது சுற்று சூழல், எல்லா எலெக்ட்ரானிக்ஸ் பொருட்களும் சிலிக்கான் சில்களால் ஆனவை. அந்த மண்ணை எடுத்து வேதிபொருள் சேர்த்து சலவை செய்து சிலிக்கான் சிப்ஸ்களாக மாற்றுமுன் பெரும் சுற்றுபுற சூழல் ஏற்படும்

இதை எல்லாம் கணக்கிட்டுத்தான் மேட் இன் சைனா அமெச்ம்பிள் இன் அமெரிக்கா என ஐபோன் முதல் ஐபிஎம் கம்பியூட்டர் வரை வருகின்றன‌

அழிவது ஒரு நாடு வாழ்வது அமெரிக்கா எனும் தத்துவம் இது

இதில்தான் டிரம்ப் கைவைக்கின்றார், சீனா நமக்கு நண்பன் அல்ல அங்கு தொழில் செய்வதால் அமெரிக்கருக்கான வேலை வாய்ப்பு வெளிநாடுகளுக்கு செல்கின்றது என சீறுகின்றார்

ஆனால் ஆப்பிள் போன்ற நிறுவண முதலாளிகளோ சென்னை உணவக, கட்டட முதலாளிகளை போல பேசுகின்றனர் எப்படி?

இங்கே ஆள்கிடைத்தால் நாங்கள் ஏன் வடமாநில தொழிலாளரை வேலைக்கு வைக்கின்றோம் என கேட்கின்றார்கள் அல்லவா அப்படி

“அமெரிக்காவில் இந்த சம்பளத்திற்கு யார் வருவார்? வரவே மாட்டார்கள். ஒருவேளை வந்தாலும் ஆப்பிள் போனை பல கோடிகளில் விற்றால்தான் கட்டுபிடி ஆகும், இந்த டிரம்பிற்கு இதெல்லாம் தெரியவில்லை” என பெரும் புலம்பலில் இருக்கின்றார்கள்

உண்மையும் அதுதான், அக்கம்பெனிகள் கிளம்பும் பட்சத்தில் ஆப்பிள் முதலான கம்பெனிகளின் பொருட்களின் விலை கடும் உயர்வடையும்

இது பலத்த சலசலப்பினை ஏற்படுத்திய நிலையில் டிரம்ப் இந்தியாவிற்கான மானியமும் நிறுத்தபடும் என்கின்றார்

இந்தியாவிற்கு எதற்கு மானியம்?

இதுதான் அமெரிக்கா, நல்வாழ்வு நிதி என ஒரு தொகை கொடுப்பார்கள், ஏழை இந்தியருக்கான வீடு, கல்வி இன்னபிற என சொல்லி கொடுப்பார்கள்

இப்படி ஒரு நிதி இருப்பதே பலருக்கும் தெரியாது, ஆனால் உண்டு

ஏன் அமெரிக்கா கொடுக்கும்? அவ்வளவு நல்லவர்களா?

இல்லை, அமெரிக்கா என்பது வியாபாரிகள் நாடு. அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் வியாபாரம் இருக்கும்

இப்படி கொடுத்துவிட்டு பின்வாசல் வழியாக கோக் முதல் கே.எப்.சி வரை கொண்டு கொட்டி விற்பார்கள்

மிகபெரும் சந்தையான இந்தியாவினை அவர்கள் கையில் வைத்திருக்க இந்நிதி கொடுப்பார்கள், டிரம்ப் அதை நிறுத்துகின்றார்

பதிலுக்கு இந்தியா என்ன செய்ய வேண்டும்?

துருக்கி போல அமெரிக்க பொருட்களான கோக் முதல் ஆப்பிள் போன் வரை எல்லாவற்றிற்கும் கடும் வரி விதிக்க வேண்டும் இல்லை தடை விதிக்க வேண்டும்

அமெரிக்கா வல்லரசு, உற்பத்தி மிக்க தேசம் சந்தேகமில்லை ஆனால் கொள்வார் இல்லாத வியாபாரம் என்னாகும்?

இந்தியாவின் சந்தை அதன் மிகபெரும் பலம்

நிச்சயம் இந்தியாவோடு உரசும்பொழுது இந்தியா இப்படி பதிலடி கொடுக்கலாம், பெப்சியினையும் கோக்கையும் விரட்டினாலே ஏகபட்ட அந்நிய செலாவணி மிஞ்சும்

டாலருக்கு எதிரான மதிப்பு குறையும்

செய்யலாமா என்றால் செய்யலாம் இந்திராவும் ராஜிவும் அதை அட்டகாசமாக செய்தார்கள்

மோடியும் செய்யலாம் ஆனால் அதற்கு 56 இன்ஞ் மார்பு வேண்டும்

அமெரிக்கா இந்திய பொருளுக்கு வரி விதிக்கும் பொழுதும் மானியத்தை நிறுத்தும் பொழுதும் இந்தியா ம்ம் கிளம்பு கிளம்பு என அமெரிக்க பொருட்களுக்கு விடை கொடுப்பதே சரியான பதிலடி

மிஸ்டர் மோடி உங்களுக்கு 56 இன்ஞ் மார்பு இருக்கின்றதா? அளந்து பார்க்கலாமா?

Advertisements

கிளைவ் சொல்கின்றான்

கிளைவின் வாழ்வினை படிக்கும் பொழுது சில விஷயங்கள் புரிகின்றது

ஒரு இடத்தில் அவனை லண்டனில் கேள்வி கேட்கின்றார்கள், இந்திய மக்களை தரகுறைவாக நடத்துகின்றீர்களாமே, மக்கள் அபிமானம் இல்லையாமே அப்படியா?

கிளைவ் சொல்கின்றான்

“இங்கிலாது மக்கள் மனநிலைக்கும், இந்திய மக்கள் மனநிலைக்கும் ஏகபட்ட வித்தியாசம் இருக்கின்றது

நாமோ அரசுக்கு கட்டுபட்ட உரிமை கொண்ட‌ மக்களாட்சி பிரிட்டன் என்றாலும் அரசு மீதும் சமூகம் மீதும் பொறுப்பாய் இருக்கின்றொம்

அவர்கள் அப்படி அல்ல, ஆள்பவர்களை பற்றி கவலை இல்லை. ஆள்பவர்கள் செய்யும் அடாவடியினை பற்றியோ சண்டைகள் பற்றியோ அதனால் ஏற்படும் வரிசுமைகள் பற்றியோ கொஞ்சமும் இந்தியர் கவலைபடுவதில்லை

அவர்கள் நினைத்தால் நொடியில் அந்நாட்டின் தலைவிதியினை மாற்ற முடியும், ஆனால் செய்யமாட்டார்கள் சமூக பொறுப்பு இல்லை

நாம் இங்கிருந்து சென்று படைக்கு ஆள் திரட்டினால் கூட வருகின்றார்கள், நம்மையும் ஆளதகுதி உள்ளோர் என எண்ணுகின்றார்கள்

அவர்கள் ஏன் இப்படி இருக்கின்றார்கள்? ஏன் கொஞ்சம் கூட ஆள்பவர் பற்றி கவலையே இல்லை என்பது எனக்கு புரியவில்லை

நான் சில குற்றங்களை செய்ததாக சொல்கின்றீர்கள், ஆனால் இங்குதான் இவை குற்றம் இந்திய யதார்த்தபடி இது சாதாரணம்

லஞ்சம், ஊழல் இன்னபிற விஷயங்களை இந்திய அரசர்களும் அவர்களின் தளபதிகளுமே எனக்கு கற்று கொடுத்தார்கள்

அவர்கள் ஆண்ட வழியில்தான் நானும் அத்தேசத்து மக்களை நடத்தினேன், இந்தியாவில் என்மேல் துளியும் குற்றசாட்டு இல்லை

இந்தியரை யாரும் ஆளலாம், அவர்கள் மனநிலை வேறுமாதிரியானது, மக்கள் ஆட்சி மாண்பு மரியாதை எல்லாம் அவர்களுக்கு புரியாது

எவனும் ஆளட்டும் நான் சந்தோஷமாக வரிகட்டுவேன் என்ற மனநிலையுடைய மக்கள் அவர்கள், அதனால்தான் நான் ஆள்வதும் எளிதாயிற்று

ஆள்வோர் எவ்வளவு அயோக்கிய வாழ்வு வாழ்ந்தாலும் அந்த கவலை அவர்களுக்கு கொஞ்சமும் இல்லை

இந்தியரின் வாழ்க்கைமுறைபடி நான் செய்ததை லண்டனில் விசாரித்து தவறு என சொல்வது ஏற்க முடியாது”

300 வருடங்களுக்கு முன்பே இந்தியரை அழகாக கணித்திருக்கின்றான் கிளைவ், இன்னும் இந்தியா அப்படியே இருக்கின்றது

கொஞ்சமும் சமூக பொறுப்போ, ஆள்பவர் மீதான கோபமோ அக்கறையோ கொஞ்சமும் இல்லை

பிரதமரையும், முதல்வரையும் அவர்கள் வரிசையினை பார்த்தாலே அது புரிகின்றது

கிளைவ் அய்யா நீர் இருக்கும் திசை நோக்கி ஒரு வணக்கம்


கிளைவ் என்ன ஆனார் என பலர் கேட்கின்றார்கள்,

நிச்சயம் வருவார், விடுமுறை காலம் என்பதால் தாமதம் வேறு ஒன்றுமில்லை

யாரோ சிலர் குழுவாக சேர்ந்து பாகம்பிரியாளிடம் நம்மை நன்றாக போட்டு கொடுத்திருக்கின்றார்கள்,

“ஏம்மா அவனுக்கு வேலையே இல்லையா

ஆபிஸை விடு, கல்யாண பரிசு தங்கவேலு போல எங்கோ பார்க்கில் ஓசி விபியில் எழுதிகொண்டிருக்கின்றான் என்பது புரிகின்றது

ஆனால் வீட்டிலுமா எழுதுவான்? எப்படி உன்னால் சும்மா இருக்க முடிகின்றது, குஷ்பு புராணம் பாடுபவனை எப்படி அனுமதிக்கின்றாய், சனியனை பாத்திரம் விளக்க போடு” என்றெல்லாம் நன்றாக போதித்திருக்கின்றார்கள்

விளைவு சமீபகாலமாக கையில் குழந்தையுடன் வேளாங்கண்ணி மாதா போல இருந்தவள் என்னை புனித அந்தோணியார் கோலத்தில் நிறுத்திவிட்டாள்

கையில் குழந்தையினை வைத்துகொண்டு படிக்கவும் முடியவில்லை, வாசிக்கவும் முடியவில்லை

இப்பொழுது அவன் தூங்குகின்றான் என்ற நம்பிக்கையில் இங்கு வந்தால் இதோ அழதொடங்கிவிட்டான்

நிச்சயம் அவள்தான் அவனை கிள்ளிவிட்டிருப்பாள் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை