இந்திய அமைதிபடை

இதே அக்டோபர் 10ம் தேதிதான் 29 வருடங்களுக்கு முன்பு இந்திய அமைதிபடை புலிகள் மோதல் தொடங்கியது.

ஈழவரலாற்றில் முக்கியமான காலம் அது, புலிகள் ஈழதமிழரின் எதிர்காலத்தை,நிம்மதியினை ஒழிக்க தொடங்கிய நிகழ்வு அது

ஏதோ அமைதிபடை என்பது புதிதாக சென்றது அல்ல, முன்பே சென்றது, இது தெரியாமல் பலர் புலம்புவர்

அமைதிபடைக்கு முன்பே ஜேவிபி கிளர்ச்சியும் அதனை அடக்க இந்திய ராணுவம் கொழும்பிற்கு சென்றதும் இவர்களுக்கு தெரியுமோ தெரியாதோ? தெரியாவிட்டால் விட்டுவிடலாம். அதாவது அன்றிலிருதே இன்னொரு மூன்றால் நாடு இலங்கையில் தலையிடுவதை இந்தியா அனுமதிப்பதில்லை.

வடமராட்சியில் புலிகள் வளைக்கபட்ட பின் , அன்றே கொள்ளிவைக்க ஜெயவர்த்தனே கிளம்பிய நிலையில்தான் ஐநா அனுமதியுமின்றி ராஜிவ்காந்தி உணவு வீசி, புலிகளால் தமிழரை காக்கமுடியாது என்ற நிலை வந்தபின்பே அமைதிபடை அனுப்பபட்டது

ஈழ தமிழ்மாநில அரசின் பாதுகாவலாக அது நிற்கும் என்றே அனுப்பபட்டது

ஈழ போராட்டத்தின் ஆரம்பத்திலிருந்தே பிரபாகரன் இந்தியாவினை ஒதுக்கிதான் வைத்தார், போராளிகளுக்கு பயிற்சிகள் தொடங்கிய காலத்திலும் வேண்டா வெறுப்பாக இறுதியில் வந்து சம்பிரதாயத்திற்குதான் கலந்து கொண்டனர் புலிகள்.

மற்ற இயக்கத்திற்கு இந்தியா வழங்கும் பயிற்சி பற்றி உளவு பார்க்கவும் தாங்கள் பின் தங்கிவிட கூடாது என்ற உள்நோக்கமும் கொண்ட புலிகளின் தந்திர நிலை அது

அவ்வப்போது இந்தியாவுடன் மோதும் சூழ்நிலை வரலாம் என்று எதிர்பார்த்தேதான் இருந்தார்.

அமைதிபடை சென்று இறங்கியதும் எல்லா குழுக்களும் ஆயுதம் ஒப்படைக்க, புலிகளும் சிலவற்றினை ஒப்படைத்து சுதுமலை மேடையில் “இந்தியாவினை நம்பி ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கின்றோம்” என பிரபாகரன் சொன்னவுடன் கூட்டம் மகிழ்ச்சியில் ஆர்பரித்தது,

ஆனால் பிரபாகரனின் முகம் சிலநொடி சட்டென இருண்டது,

அமைதிபடை காலம் அமைதியாகத்தான் தொடங்கியது, 17 புலிகளை சிங்களன் கைது செய்யும்போது அவர்களிடம் சயனைடு இல்லை, ஆனால் புலிகள் சென்று பார்த்துவிட்டு வந்தபின் சயனைடு வந்தது, கொஞ்சநேரத்தில் அவர்கள் சாக பிரச்சினை வெடித்தது, பழி இந்தியா மேல்.

அதன்பின் புலிகளின் வரிவசூல் ஒப்பந்தத்தால் பாதிப்படைய, தீலிபனின் உண்ணாவிரதம் தொடங்கியது, அவனை காப்பாற்ற புலிகள் ஒரு முயற்சியும் எடுக்கவில்லை, அவன் செத்ததும் அவன் உடலோடு மக்கள் முன் சென்று ஒரு உணர்ச்சி எழுச்சி உண்டாக்கினர்.

அதன்பின் அது போராக வெடித்தது, இந்தியபடை சுற்றுலா செல்வது போல் சென்றிருந்தது, அந்த இடங்களின் வரைபடம் கூட அவர்களிடம் இல்லை, புலிகள் தங்களுடன் மோதுவார்கள் என கனவிலும் நினைக்கவில்லை,

புரியாத புது இடத்தில் அது திணறியது. புலிகளின் தாக்குதல் அகோரமாக இருந்தது, இந்திய படைக்கு புலி எது? மக்கள் எது என தெரியவில்லை. தடுமாறியது.

உதாரணம் பனை உச்சியிலிருந்து ராணுவத்தை சுடுவார்கள், ஒரு வீட்டின் உள்ளிருந்து சுட்டுவிட்டு ஓடுவார்கள், ராணுவம் உள் செல்லும், விளக்கிற்காக சுவிட்சை போட்டால் குண்டு வெடிக்கும் இப்படி ஒரு வித்தியாசமான களம் அது.

மக்கள் யார், புலிகள் யார் என இந்தியபடைக்கு தெரியாது, மருத்துவமனையில் மக்களோடு நோயாளியாக படுத்திருக்கும் புலி, தெருவில் செல்லும் ராணுவம் மீது சுட்டுவிட்டு படுத்துகொள்ளும், ராணுவம் என்ன செய்யும்? ஒரே ஒரு முறை திருப்பி தாக்கியதில் மருத்துவமனை அழிந்தது, அதனை பெரும் செய்தியாக்கினர் புலிகள்.

மாலை மக்களை ஒன்றாக அமரவைத்து சில பாதுகாப்பு விஷயங்களை சொல்வார்கள் இந்திய ராணுவத்தார், நடு கூட்டத்திலிருந்து ஒரு புலி சுடும், திரும்ப மொத்த மக்களை கொல்லவா முடியும்? ராணுவம் திணறும்.

திண்ணையில் வெற்றிலை இடிக்கும் பாட்டி ராணுவம் வீட்டை கடந்ததும், முந்தானையில் இருக்கும் ரிமோட்டை அமுக்குவார், வாகனம் சிதறும். பள்ளி மாணவிகள் உள்ளாடைகளில் தோட்டா முதலான ஆயுதம் கடத்தபடும், எப்படி சோதிக்க?

சில மாணவிகள் செக்போஸ்டை கடக்கும்போது அசால்டாக புத்தக பையினை எறிவார்கள் அது வெடிக்கும், சோதனை மற்ற மாணவிகள் மீது நடக்கும், அதற்கும் இந்திய ராணுவம் கற்பழிக்கின்றது என செய்தி பரவும்.

ஒரு கட்டத்தில் தவறான தகவலை பரப்பவிட்டு 300 ராணுவத்தினரை மொத்தமாக கொன்று, அவர்கள் உடலை அம்மணமாக ஒப்படைத்தனர் புலிகள், சர்வதேச சட்டபடி அது ஒரு தேச அவமானம், இந்திய ராணுவ உச்சம் அவமானத்தால் தலைகுனிந்த நேரம் அது. அப்படி செய்திருக்க கூடாது.

எந்த நாடும் தன் நாட்டில் அந்நிய ராணுவம் இருக்க அனுமதிக்க்காது, உண்மையில் மோதி இருக்கவேண்டியது சிங்கள படை, ஆனால் தமிழ் மக்களும், இந்திய ராணுவமும் பாதுகாப்பில்லாமல் இருக்க மிக மகிழ்ச்சியாக இருந்தது சிங்கள இனம் மட்டுமே, புலிகளுக்கு ஆயுதம் கொடுத்து மகிழ்ந்தார் பிரேமதாச.

இதுதான் உலகின் 4ம் பெரும் ராணுவமான இந்திய ராணுவத்தை புலிகள் விரட்டிய வரலாறு, நேருக்கு நேர் எல்லாம் மோதவில்லை, இன்னொன்று இந்திய ராணுவம் அழிவுகளை குறித்து கவனமாக போராடிற்று, அப்படியும் பிரபாகரனை முடக்கிய சமயத்தில்தான் விபி சிங் படை மீட்டார்.

இதே தந்திரத்தை, அதாவது மக்களோடு மறைந்து தாக்கும் வித்தையினை 2009ல் சிங்களனிடம் காட்டிய புலிகள் மொத்தமாக வாங்கி கட்டி அழிந்தனர், யாரைபற்றியும் கவலைபடாத சிங்களம் மொத்தமாக அழித்தது.

பிரபாகரனின் உடல் கோவணத்துடன் கிடந்தது, அன்று 300 இந்திய ராணுவ வீரர் உடல்களை அம்மணமாக்கி கொடுத்த வினை, பின் அவருக்கே திரும்பியது. யுத்த களத்தில் ஒரு உச்சகட்ட அவமானம் அது. அதனால்தான் சிங்களன் அந்த படத்தினை திரும்ப திரும்ப காட்டினான்.

அந்த அமைதிபடையினை மட்டும் விரட்டியிருக்காவிட்டால், இன்று வடக்கு கிழக்கு இணைந்த ஈழ மாகாண முதல்வராக ஒரு தமிழன் இருப்பார், பின்புலத்தில் இந்தியா இருக்கும், இந்திய தளமும் அந்நாட்டில் தொடர்ந்து இருந்திருக்கும், ஈழ மக்கள் இவ்வளவு துன்பம் அடைந்திருக்கமாட்டார்கள், 25 வருட அழிவும், முள்ளிவாய்க்கால் கொடுமையும் நடந்திருக்காது.

இந்திய ராணுவம் அன்று பின் வாங்க ஒரே காரணம் புலிகளின் பிரச்சார ஊடகங்களும், சிங்கள அரசு புலிகளுக்கு கொடுத்த மகா ஒத்துழைப்புமே, இன்று வரை அது அப்படியே நிலைத்துவிட்டது, அமைதிபடை அழித்தது, கற்பழித்தது. புலிகளின் ஊடகபலம் அப்படி.

இதோ ராஜிவ் கொலை குற்றவாளி 5 புலிகள், 2 தமிழகத்தார் என்பதை 7 தமிழர்கள் என லாவகமாக மறைத்தார்கள் அல்லவா? அப்படியே தான்.

அமைதிபடை காலத்தில் 1500 இந்திய வீரர்கள் செத்தனர், பெரும்பாலும் சீக்கிய சகோதரர்கள், அவர்களுக்கு இலங்கையில் இன்றும் நினைவு மண்டபம் உண்டு, அவர்கள் பெயர் எல்லாம் பொறிக்கபட்டுள்ளன.

மக்களை முன்னிறுத்தி செய்யபடும் இடத்தில் எமது பெருமை மிக ராணுவம் தன் உயிரை இழக்குமே ஒழிய, அப்பாவிகளை கொல்லாது என்பதற்கு பெரும் அடையாளமாக அது உள்ளது, இலங்கை செல்லும் எல்லா இந்திய ராஜதந்திரிகளும் அதனை வணங்க தவறுவதே இல்லை.

நிச்சயம் கண்ணீரால் வணங்கவேண்டிய இடம் அது, இந்த புலிகளால் ஒரு நாளில் லட்சகணக்கான அப்பாவி மக்கள் சாவார்கள் என முன்னறிவித்த இடம் அது, அந்த , முள்ளிவாய்க்கால் காலத்தையும் அமைதிபடை காலத்தையும் ஒப்பிட்டு அமைதிபடை காலத்தில் இருந்த ஈழத்தவரிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள்

“சிங்கள ராணுவம் என்பது எவ்வளவு இரக்கமில்லாத அமைப்பு என்பது எங்களுக்கு பின்னாளில்தான் விளங்கிற்று,

அப்படி பார்க்கும்பொழுது இந்திய ராணுவம் ஓரளவு பொறுமையுடந்தான் போராடிற்று, முடிந்த அளவு பொறுமை காத்தது, அழிவுகளையும் அவமானங்களையும் பொறுத்துகொண்டது.

மக்கள் அழிவுகளை பற்றி கவலை இன்றி அடித்து நொறுக்கி இருக்குமானால் புலிகளை வீழ்த்த அதற்கு 1 நாள் கூட ஆகியிருக்காத.

ஆயிரம் அர்த்தம் நிறைந்த வார்த்தை அது,

உதவ வந்த அந்த படையினை விரட்டிவிட்டு, மொத்த வன்னிமக்களையும் முள்ளிவாய்க்காலில் சிங்களனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, இனபடுகொலை, வெள்ளைகொடி படுகொலை, மனித உரிமை மீறல் என்றெல்லாம் சொல்வதை 1500 வீரர்களையும் ஒரு தலைவனையும் இழந்து, பெரும் பழி சுமத்தபட்ட‌ இந்த பெரும் தேசம் எப்படி எடுத்துகொள்ளும்?

ஈழத்தில் என்ன பிரச்சினை என்பதற்கு முன்பு ராஜிவ்காந்தி அருமையான பதில் சொன்னார்,

“ஒரு நபர் தன் ஆயுதத்தை கீழே வைத்தால் மறுநொடி கொல்லபடுவோம் என அஞ்சுகின்றார், ஆயுதம் இல்லாமல் அவரால் வாழமுடியாது. தன் ஆளுகைகுட்பட்ட நாட்டில், காலம் வரை ஆயுத துணையோடு வாழும் முடிவில் அவர் இருக்கின்றார், அதுதான் பெரும் பிரச்சினை” ,

பின்னாளைய வரலாறு அதனை உண்மை என காட்டிற்று.

அமைதிபடை செல்லும்பொழுதே அமைதிபடை அங்கு அமைதியினை கொண்டுவராது வேறு வகையில் தீர்வு காணுங்கள் என சொன்னவர் கலைஞர், புலிகளுக்கு அவர் ஆதரவு அப்படி

புலிகளுக்காகவே அவர் அப்படி சொன்னார்.

ஈழ நாடு அடைந்தால் இங்கு திமுக சும்மா இருக்குமா? என சந்தேகபட்டது டெல்லி

ஈழநாடு அமைந்தால் திமுக 10 வருடம் தமிழக அரசியலிலே இருக்காது , காங்கிரசே ஆட்சியில் அமரட்டும் என உருக்கமாக சொன்னார் கலைஞர்

அந்த எளிய மனிதனின் சொல்லை யார் கேட்டார்கள்?

அவர் கண்டிப்பை மீறி அமைதிபடை சென்றபொழுது ராஜிவ்காந்தியுடன் கை கொடுத்து நின்றது ராமசந்திரன் அருகில் ஜெயலலிதா

பின்னால் இருந்து சிரித்தது மா.நடராசன்

அமைதிபடையின் சர்ச்சை காலத்தில் அமைதிபடை திரும்ப வரவேண்டும் என குரல் வர, அதே ராஜிவுடன் நடராஜன் ஜெயலலிதா எல்லோரும் சிரித்து கூட்டணி பேசினார்களே தவிர அமைதிபடை திரும்ப வருவது பற்றி பேசவே இல்லை, காரணம் ராஜிவ் மகிழ்ச்சி முக்கியம்

விபிசிங் ஆட்சியில் கலைஞரே அமைதிபடையினை மீண்டு வர செய்தார், அன்று பிரபாகரனை 3 நாளில் கொல்லும் அளவு அது மணலாற்றில் வளைத்திருந்தது

அமைதிபடை திரும்பியபொழுது வரவேற்கமாட்டேன் என முதலமைச்சராக இருந்த கலைஞர் சொன்னார், அது நிச்சயம் தவறு

புலிகளுக்காக இம்மாநில முதலமைச்சர் இந்திய ராணுவத்தை அப்படி அவமதிக்க கூடாது, ஆனால் கலைஞர் அந்த சவாலை எடுத்தார்

ஆனால் என்னாயிற்று?

கால் நக முடிக்கு கூட கலைஞரை மதிக்கா பிரபாகரன் சென்னையில் பத்மநாபாவினை கொல்ல கலைஞர் அரசு கவிழ்ந்தது

அடுத்த 6 மாதத்தில் புலிகள் ராஜிவினை கொல்ல திமுக தடை செய்யும் அளவிற்கு சிக்கலானது நிலை

தான் செய்த தவறுகளுக்காக கண்ணீர் விட்ட கலைஞர் அத்தோடு புலிகளை கைகழுவினார்

1990 இதே தேதியில் 1500 வீரர்ர்களை இழந்து அதன் பின் ஒரு தலைவனையும் இழந்த இந்தியா 2009ல் அமைதி காத்து பழிவாங்கிற்று

அந்த அமைதிபடை திருப்பி அனுப்பட்டபொழுது அதுசாகசம் என ஆர்ர்பரித்த புலிகள், 2009ல் அது மாபெரும் தவறு என உணர்ந்தபொழுது எல்லாம் முடிந்திருந்தது

கொழும்பில் இன்றும் அமைதிபடையாக சென்று உயிர்நீத்த 1500 வீரர்களுக்கு நினைவிடம் உண்டு, அங்கு செல்லும் இந்திய அதிகாரிகள் எல்லாம் அஞ்சலி செலுத்துவார்கள்

ஆனால் அவர்கள் பிணம் வந்த சென்னைக்கும், அவர்கள் கரையேறிய சென்னை கடற்கரையிலும் ஒரு நினைவு சின்னமும் இல்லை

எம்மை பொறுத்தவரை இந்த ஜெயா, ராமசந்திரன் சமாதிகளை விட மகா முக்கியமான விஷயம்
அந்த வீரர்களுக்கு அதே மெரினாவில் ஒரு நினைவிடம் அமைக்க வேண்டும்

முடிந்தால் அந்த கல்லறைகளை அகற்றிவிட்டே அமைக்கலாம் , ஒன்றும் சிக்கல் இல்லை

நாட்டிற்காக உயிர்விட்ட வீரர்களுக்கு நாட்டு சொத்தை அபகரித்த குற்றவாளியின் கல்லறையினை இடித்துவிட்டு நினைவாலயம் அமைப்பது மிக சரியான செயலே தவிர, தவறு ஆகவே ஆகாது.

அதுவே வருங்கால சந்ததிகளுக்கு இந்தியா ஈழத்தில் எடுத்த முயற்சிகளுக்கும், அதில் உயிர்விட்ட இந்தியருக்கும் மாபெரும் சான்றாக அமையும்

தமிழகத்தில் கொலைகாரன் படத்தை பிடித்து திரியும் பதர்களின் முகத்தை கிழித்து வருங்காலத்தில் அவர்களின் வஞ்சக பொய்கள் அழிந்து போகவும் வழி செய்யும்

நிச்சயம் அந்த நினைவாலயம் அமைக்கபட்டு வருடா வருடம் இதே நாளில் வணங்கபட வேண்டும்

வந்தே மாதரம், ஜெய்ஹிந்த்

வடமாராட்சி தாக்குதல்

அந்த வடமாராட்சி தாக்குதலில் புலிகள் கொல்லபடும் நிலையில் இருந்தனர், ஏராளாமன மக்கள் சாகும் நிலை இருந்தது, இனி புலிகள் தமிழரை காக்க முடியாது என்ற நிலை அது
இந்தியா முற்றுகையினை விலக்க சொன்னது, ஜெயவர்ததனே கேட்கவில்லை, ராஜிவ் கப்பல் நிறைய உதவிபொருளை அனுப்பினார், இலங்கையோ திருப்பி அனுப்பியது
ஐ.நா அனுமதி இன்றி விமானம் மூலம் உதவி பொருளையும் பாதுகாப்பிற்காக மிக் விமானத்தையும் அனுப்பி இலங்கையினை மிரட்டியது இந்தியா, அதன் பின்பே இந்திய இலங்கை அமைதி ஒப்பந்தம் வந்தது,அமைதியும் வந்தது
அது இந்திய அமைதிபடை இலங்கையில் கால்பதித்த நேரம், சிங்கள தாக்குதலிலிருந்து தம்மை காக்க இந்தியா வந்ததை ஈழதமிழர்கள் கொண்டாடிகொண்டிருந்த நேரம்
ஜெயவர்த்தனே இறங்கிவந்து தமிழருக்கு தனி மாகாணம் கொடுக்கலாம் என முதன்முதலாக சொல்லி இருந்த நேரம். அதற்கு மேலும் இழுத்தால் நிலமை இன்றைய சிரியா அளவிற்கு செல்லலாம் என்பதால் எல்லா போராளி குழுக்களும் இணக்கபாட்டுக்கு வந்திருந்த நேரம்
புலிகளும் ராஜிவ் ஒப்புகொண்ட 
அமைதியாக இருக்க‌ மாதாந்திர 50 லட்சத்தையும் வாங்கிகொண்டு எப்படியும் ஜெயவர்த்தனேவுக்கும் ராஜிவிற்கும் பிணக்கினை ஏற்படுத்தி மறுபடியும் சண்டை தொடங்கலாம் என எதிர்பார்த்த நேரம்.
ஆம் புலிகளுக்கு இந்திய ராணுவம் வந்ததோ அமைதி திரும்பியதோ கொஞ்சமும் பிடிக்கவில்லை, நேரம் பார்த்து சண்டை தொடங்கும் முடிவிலே இருந்தனர். ஆனால் இந்திய ராணுவமோ யுத்தம் வெடிக்கும் என நினைக்கவே இல்லை, சும்மா சுற்றுபயணம் போல சென்றிருந்தது
ஆனால் ஜெயவர்த்தனேவோ அனுபவஸ்தர், இந்தியாவினை எதிர்க்கும் அளவிற்கெல்லாம் செல்லவே இல்லை. சீரழிந்த வடக்கு மாகாணத்தை சீர் படுத்ததொடங்கினார்
புலிகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மக்கள் மறக்க தொடங்கினர், புலிகளின் வசூலும் பாதிக்கபட்டது
புலிகள் பொறுமை இழந்து மக்களை தூண்டிவிட ஆரம்பித்தனர், இந்திய முகாம்கள் முன்னால் ஈழமக்கள் ஆர்ப்பாட்டத்தில் இறங்கினர், பிண்ணணியில் புலிகள்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இது அதிகரித்தது, இந்திய ராணுவம் முதலில் குழம்பினாலும் பின்னால் சுதாரித்தது, ஏதோ அவர்களுக்கு புரிந்தது. அன்று வரவேற்ற மக்களுக்கு இன்று என்ன ஆனது? ஏதோ துர்போதனை, நடக்கட்டும்
இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தபடி வடக்கே சீரழிந்திருந்த நிர்வகத்தை ஜெயவர்த்தனே நடத்த தொடங்கினார். அதுவரை காவல் நிலையங்கள் இல்லை, அவர் திறக்கதொடங்கினார்
புலிகளுக்கு அழிவுக்கண் திறந்தது, காரணம் காவல்நிலையம் திறப்பது மக்களுக்கு சௌகர்யமோ இல்லையோ, தங்களுக்கு ஆபத்து என கருதினர். அவர்களை பொறுத்தவரை நீதி, காவல் எல்லாம் அவர்கள்தான், ஒரே நோக்கம் வசூல்
அதற்கு முன்பாக மக்களை தூண்டிவிட்டு காவல்நிலையங்களை அடித்து நொறுக்கிய காட்சியியினை கண்ட இந்திய ராணுவம் அமைதியாகத்தான் இருந்தது, ஆனால் ஏதோ நடக்கபோவதை புரிந்து கொண்டது
அப்படி அந்நேரம் ஆங்காங்கே மக்கள் இந்தியாவினை எதிர்த்தாலும் பெரும் எதிர்ப்பு இல்லை. இந்தியாவினை மொத்த மக்களும் எதிர்க்க புலிகளுக்கு ஒரு காரணம் தேவைபட்டது, மொத்த ஈழமக்களும் இந்தியாவினை காரி துப்ப ஒரு விஷயம் தேவைபட்டது, தந்திரமாக திட்டமிட்டார்கள்.
சில காரணங்களை உள்ளடக்கி திலிபன எனும் ராசையா பார்த்தீபனை உண்ணாவிரதம் என களமிறக்கினர்.
காரணங்கள் இவைதான், புதிய காவல் நிலையம் திறக்க கூடாது, ஊர்க்காவல் படை கூடாது, எல்லாவற்றையும் நாங்கள் பார்த்துகொள்வோம், குறிப்பாக வடக்கு கிழக்கில் சிங்களன் வரவே கூடாது, இதனை ஏற்காதவரையில் உண்ணாவிரதம் தொடங்கும் என்றனர்.
இது சிக்கலான விஷயம், இந்தியபடை அமைதிகாக்க சென்றது, ஒருங்கிணைந்த ஈழமாகாணத்து தேர்தலை அமைதியாக நடத்த சென்றது, அங்கே நீதிமன்றம் கூடாது, காவல்நிலையம் கூடாது என்பது ஏற்றுகொள்ளகூடியது அல்ல, சட்டம் ஒழுங்கு வேண்டாமா?
கொழும்பில் ஏராளமான தமிழர்கள் வாழும்போது வடக்கே சிங்களர் நுழைய கூடாது என்பது எப்படி சாத்தியம்?
அதுவும் வடக்கு கிழக்கு தமிழர்களின் தாயகம் என ஜெயவர்த்தனேவினை ஒப்புகொள்ளசெய்தபின் ஏன் தயக்கம் என ஏகபட்ட கருத்துக்கள் இந்தியாவிற்கு.
முதலில் உண்ணாவிரதத்தினை இந்தியா கண்டுகொள்ளவில்லை, காரணம் அப்படி தன்னை மிரட்டி தான் பணிந்தால் எடுத்தற்கெல்லாம் உண்ணாவிரதம் என கிளம்பிவிடுவார்கள் என்பது இந்தியாவிற்கு தெரியாததல்ல‌
இந்தியாவினை தன் விருப்பத்திற்கு மட்டும் ஆட்டுவிக்கும் விபரீத ஆயுதமாக புலிகள் திலீபனை பயன்படுத்துவதை இந்தியா உணர்ந்தது அமைதி காத்தது
ஆனால் புலிகள் ஈழமெங்கும் மக்களை அழைத்து திலீபனை காண செய்து கொடுங்கோல் இந்தியா எப்படி நம்மை சாகவிடுகின்றது பாரீர் என ஒப்பாரி வைத்தனர்.
மகாத்மா காந்தியும் உண்ணாவிரதம் இருந்தார், ஆனால் சுதந்திரம் கிடைக்கும்வரை இருந்து சாவேன் என அவர் இருக்கவில்லை. ஆனால் சில உரிமைகளை அவ்வப்போது பெற்றுகொடுக்கவும் தவறவில்லை
அந்த உயரிய தியாகத்திற்கும் வீண் பிடிவாததத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை உணரா நாடல்ல இந்தியா, அது அப்படியே இருந்தது.
புலிகளும் திலீபன் செத்தே தீரவேண்டும் என முடிவோடே இருந்தனர், இல்லை என்றால் சாகப்போகும் அவன் தன்னை காப்பாற்றவேண்டாம் என எழுதிகொடுத்ததாக சொன்ன கடிதத்தை காட்டியே அவனுக்கு ஒரு சொட்டு நீர் கொடுக்காமல் வதைத்தனர்.
புலிகள் நினைத்திருந்தால் அவனை காப்பாற்றி இருக்கலாம், புலிதலைவர் சொன்னால் சயனைடு கடிக்கும் புலிகள், அவர் கட்டளை இட்டால் நீர் குடிக்கமாட்டார்களா?
அவர் காட்டிய பிடிவாதமே திலீபனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொன்றது, ஈழ மக்களிடையே இந்திய எதிர்ப்பு அதிகரித்தது.
இறுதியில் அவன் செத்துவிடுவான் என உறுதிசெய்யபட்ட நிலையில் இந்திய தரப்பு அணுகுமுறைகள் அவனை பாதுகாக்க வண்ணம் புலிகளும் ஆடினர், அதாவது தாமதபடுத்தினர். வெளியில் துடித்தனர், உள்ளுக்குள் கடும் திட்டம்
ஏற்றுகொள்ளமுடியாத கோரிக்கைகளுக்கு எப்படி செவிகொடுக்க முடியும் என இந்தியா யோசிக்க, வதைக்கபட்டு செத்தான் திலீபன்
அவன் செத்ததும் மொத்த ஈழதமிழரையும் இந்தியா கைவிட்டுவிட்டதாக ஒப்பாரி வைத்து, அவன் உடலை பெரும் பேரணியாக்கி ஒருவித பதற்ற நிலையினை உண்டாக்கினர் புலிகள்
அந்த நாள்தான் இதே செப்டம்பர் 26.
அதாவது மக்கள் போரினை மறந்து அமைதிவழிக்கு திரும்பிகொண்டிருந்தபொழுது, நிம்மதியாக பாதுகாப்பாக இருப்பதாக நினைத்து மகிழ்ந்தபொழுது, இனி போராளி குழுக்கள் வேண்டாம், இந்திய ராணுவம் எம்மை காக்கும் என் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புலிகளை மறக்க நினைத்தபொழுது
பெரும் சர்ச்சையாக திலீபனை சாகடித்து இந்திய ராணுவத்திற்கு எதிராக மக்களை திருப்பினர் புலிகள்.
ஆக எப்படியும் புலிகள் இந்தியாவுடன் மோதுவர், நாம் ஏன் அவசரபடவேண்டும் என்ற அனுபவஸ்த ஜெயவர்த்தனேவின் நிதானைம் வெற்றிபெற்ற வேளை அது.
அதன் பின் நடக்க கூடாதது எல்லாம் நடந்து, இன்று ஈழமக்களுக்கு ஒருங்கிணணைந்த மாநிலம் கூட இன்றி சிங்கள ராணுவ முற்றுகைக்குள்ளே வாழும்படி செய்தாகிவிட்டு அவர்களும் பரலோகம் சென்றாயிற்று
திலீபனும் புலிகள் அமைப்பின் உறுப்பினராக ஆடிய ஆட்டம் கொஞ்சமல்ல, போராளிகுழுக்கள் ஒழிப்பில் அவர் காட்டிய வெறியும், இன்னபிற அழிச்சாட்டிய கொடுமைகளும் பல இடங்களில் காண கிடக்கின்றன‌
புலிகளின் இரண்டாம் உண்ணாவிரதம் இது, முதல் உண்ணாவிரதம் சென்னையில் ராமசந்திரன் காலத்தில் நடந்தது. சார்க் மாநாட்டையொட்டி ஜெயவர்த்தனே இந்தியா வரும்பொழுது சென்னையில் இருந்த பிரபாகரனை நிராயுதபாணியாக்கி வீட்டு சிறையில் தள்ளினார் ராமச்சந்திரன்
அதாவது மத்திய அரசு சொல்லி, செயலில் இறங்கினார் அவர். செய்தது அந்நாளைய கமிஷனர் மோகன் தாஸ், பழி சுமந்ததும் அவரே
ஒன்றுமறியாத கன்னிபோல கவலையாய் விழித்துகொண்டிருந்தார் ராமசந்திரன், காரணம் அவரின் ஈழ இமேஜை காப்பாற்றும் நாடகம் அப்படி.
அன்றெல்லாம் நெடுமாறன், வைகோ எல்லாம் ஏய் துரோகி ராஜினாமா செய் என்றெல்லாம் சொல்லவே இல்லை
மாநாடு முடிந்ததும் எச்சரிக்கையுடன் கருவிகளை பிரபாகரனிடம் கொடுத்தார் மோகன் தாஸ். ஒரே நாளில் உண்ணாவிரதத்தை முடித்துவிட்டு அடித்து புரண்டு இலங்கை ஓடிய பிரபாகரன அதன்பின் தமிழக பக்கம்வரவே இல்லை.
(பின்னாளில் பத்மநாபா, ராஜிவ் என எல்லா கொலைகளையும் தமிழகத்தில் செய்து தமிழகத்தை ஒரு கலவர பூமியாக்க புலிகள் எடுத்த முயற்சிக்கெல்லாம் உட்கோபம் அதுவேதான்.
ராமச்சந்திரன் அருமையாக நடித்த அரசியல் காட்சிகளில் இதுவும் ஒன்று.)
காரணம் உண்ணாவிரதம் என ஆரம்பித்து சென்னையில் ஒரு பதற்றத்தை அவர் தொடங்கினார், வீரமணி கும்பலின் ஜால்ரா ஒருபக்கம், புலிகளை பற்றிஅறியா தமிழக மக்களின் அப்பாவித்தனம் ஒருபக்கம் என மாநிலம் தடுமாறுவதை மோகன் தாஸ் விரும்பவில்லை
இன்னொன்று இலங்கை தீவிரவாதிகளுக்கு இடமளித்துவிட்டு பஞ்சாப், காஷ்மீர் என பாகிஸ்தானை எப்படி கண்டிக்கமுடியும் என்ற மோகன் தாஸின் பேட்டி பாராட்டதக்கது.
இதெல்லாம் ராமச்சந்திரனுக்கு தெரிந்துதான் நடந்தது, ஆனாலும் இன்றுவரை அவரை ஒருவார்த்தை யாரும் பேசமுடியாது ஜாதகம் அப்படி.
ஆக அன்று எப்படியும் தன்னை தமிழக மக்கள் காப்பாற்றுவார்கள் என உண்ணாவிரதம் தொடங்கிய பிரபாகரன், பின் நிச்சயம் இம்மும்றை சாகத்தான் வேண்டும் என்ற நிலையில் திலீபனை களம் இறக்கினார்.
ஏன் சாகவேண்டிய அந்த உண்ணாவிரதத்தை பிரபாகரன் இருந்தால் என்ன?
முன்பு சிங்கள பலகலைகழகத்திற்கெதிராக மாணவிகள் உண்ணாவிரதம் இருந்தபொழுது, இது எல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது, வன்முறை ஒன்றே வழி என அம்மாணவியரை புலிகள் கடத்தினர். அவர்களில் ஒருவரை பிரபாகரன் திருமணமும் செய்தார்
அவர்தான் மதிவதனி,
அவருக்கு அன்று கொடுக்கபட்ட போதனை உண்ணாவிரதம் எல்லாம் சும்மா, தலைவர் பிரபாகரனை நம்பு
பின்பு திலீபனுக்கு கொடுக்கபட்ட கட்டளை, ஆயுத பலத்தால் இப்போது மக்களை திரட்டமுடியாது, உண்ணாவிரதம் இருந்து செத்துபோ, உணர்ச்சிகளை வைத்து பின் நாங்கள் பார்த்துகொள்கின்றோம்
அதாவது மதிவதனி இருந்தால் காப்பாற்றுவார்கள், திலீபன் இருந்தால் சாகும் வரை கிட்டே இருந்து கொல்வார்கள்.
அதன்பின் ஈழபிரச்சினை வேறுகோணத்தில் சென்று எல்லாம் நாசமாகிவிட்டது, எனினும் தங்களை மக்களிடம் மறுபடியும் கொண்டு சேர்ததற்காக யாழ்பாணத்தில் அவனுக்கொரு நினைவு தூண் புலிகளால் கட்டபட்டது
(இன்று அது சிதைக்கபட்டு அழிந்து கிடக்கின்றது, கண்டுகொள்ள யாருமில்லை)
தியாக தீபம் எனும் அடையாளம் காசி ஆனந்தனால் கொடுக்கபட்டது, பின் திலீபன் பெரும் அடையாளம் ஆனார்
ஏராளமான பேரினை கொன்றவர்கள் புலிகள், ஒருவனை உலகின் கண்முன் வதைத்து கொன்றனர் என்றால் அது திலீபனை மட்டுமே.
அவன் கடைசிவார்த்தை வரை பிரபாகரன் பின்னால் திரளுங்கள், ஈழத்தில் நமது கொடி நமது ராணுவம் என சொல்லியே செத்தான் என்றால் அவன் யாரால் தூண்டபட்டு, எதற்காக செத்தான் என்பது எளிதில் முடிவுக்கு வரகூடியது,
ஒரே காரணம் இந்திய ராணுவம் வெளியேற மக்கள் சண்டைக்கு வரவேண்டும்
அதன் பின்னும் ஈழமக்கள் அமைதிகாக்க, குமாரப்பா போன்றோர் இந்திய கைதுசெய்யபட்டனர், ஆனால் சயனைடு இல்லை. பின்னர் இலங்கை இந்திய அரசு பேசிகொண்டிருக்கும்பொழுது கைதிகளை சந்திக்க வந்த புலிகள் சயனைடை கொடுத்து சாக சொல்ல மறுபடி பற்றி எரிந்தது ஈழம்,
2009 வரை எரிந்தது.
அன்று இந்திய முயற்சியில் எல்லாம் மிக நன்றாக நடந்துகொண்டிருந்த பொழுது திலீபனின் வதை சாவு எல்லாவாற்றையும் நாசமாக்கி மக்கள் உணர்ச்சிகள் மீண்டும் புலிகளால் அநியாயமாக தூண்டபட்டு எல்லாம் மண்ணாய் போக மிக முக்கிய காரணமாய் அமைந்துவிட்டது.
அனுபவஸ்த ஜெயவர்த்தனே நிதானமாக தன் எதிரிகளை மோதவிட்டு ரசிக்க தொடங்கினார், வரலாற்றின் பெரும் தந்திரக்கார வில்லன் அவர்.
ஆனால் நிதானமிழந்த புலிகள் முட்டாள்தனமாக‌ உதவவந்த இந்தியா மீதே பாய இன்று எல்லாம் சர்வநாசம்.
இன்றும் ஆங்காங்கே தீயாக தீபம், திலீபன், இந்திய கோரமுகம் என சிலர் தமிழகத்திலும் வீரவணக்கம் என இறங்கலாம், புரிந்தவர்களுக்கு புரியும் திலீபன் ஏன் சாகடிக்கபட்டான் என்பது
இந்தியாவிற்கு எதிராக அன்று ஏவபட்ட ஒரு தற்கொலை படை அவன்.
போகட்டும்
திலீபன் உண்ணாவிரதம் தொடங்கும்பொழுது பிரபாகரன் சொன்னாராம் “திலீபா நீ முன்னால் போ..நான் பின்னால் வருகிறேன்”
சொன்னபடி உடனே வந்தாரா? இல்லை. அவன் செத்ததும் அவனை வைத்து சீன் போட்டு என்னமோ செய்தார்
22 ஆண்டுகள் ஆடாத ஆட்டமெல்லாம் ஆடிவிட்டு தீலிபனுக்கு சொன்னபடி முள்ளிவாய்க்காலில் அவன் இருக்குமிடம் சென்றார்.
அவர் சென்றது பிரச்சினை இல்லை, மாறாக எத்தனை லட்சம் தமிழ்மக்களை கூட்டிகொண்டு சென்றுவிட்டார்.
அதுதான் மகா பரிதாபம், இந்த நூற்றாண்டின் பெரும் கொடுமைகளில் ஒன்று.
இப்படி எல்லோரையும் அனுப்பிவிட்டு இறுதியாக இவர் சென்றார், சரி இவருக்கு பின் போராட யாரை விட்டு சென்றார்? எதனை மிச்சம் வைத்துவிட்டு சென்றார்?
இதனைபற்றி எல்லாம் நாம் பேசகூடாது, இன்று தமிழகத்தில் அங்கிள் கோஷ்டியினர் இப்படியும் தொடங்கலாம்
“திலீபன் சாவுக்கு யார் காரணம் தெரியுமா என் உறவே..?”
ராஜிவ்,கலைஞர், சோனியா, மன்மோகன்சிங் மற்றும் இந்தியா என சிலர் முழங்கிகொண்டிருப்பர்,
ஆனால் அப்போது மிக அமைதியாக இருந்த ம.கோ ராமச்சந்திரன் என்பவரை பற்றி மூச்சே வராது.
அமைதிபடை அனுப்பிய இந்திய தளபதி சுந்தர்ஜி (சுந்தர்.சி அல்ல) ஒரு தமிழர் என்பதை பற்றி யாரும் பேசமாட்டார்கள், இதுவும் ஓர் விந்தை. அவரை இனதுரோகி என யாராவது சொல்லி கேள்விபட்டிருக்கின்றீர்களா? கிடையவே கிடையாது.
இதுதான் அரசியல்.
ஆக இதனை தாண்டி யோசியுங்கள் திலீபனை சாக விட்டது யார் என தெரியும், யாரின் தலமைக்கு பணிந்து அவன் செத்தான் என்பதும் தெரியும், யாருக்கு லாபம் என்பதும் புரியும்
காஷ்மீரிய எல்லையில் செத்த எம் தேசவீரர்களை மறந்துவிட்டு, இப்படி எவன் சொல்லி எங்கோ அந்நிய நாட்டில் செத்தவனுக்காக இங்கு எவனாவது கொடிபிடித்தால் அவர்கள் எப்படிபட்டவர்கள் என நீங்களே முடிவு செய்துகொள்ளுங்கள்
திலீபனுக்காக இங்கு அழுபவர்கள் அப்பட்டமான தேசவிரோதிகள், ராஜிவோடு செத்த 16 பேரை மறந்துவிட்டு அனுதினமும் இங்கு தீவிரவாதத்திற்கு எதிராக சாவோரை மறந்துவிட்டு கடல்கடந்த தற்கொலைபடை தீவிரவாதியான திலீபனுக்காக அழுபவர்கள் இந்நாட்டின் சாபக்கேடுகள்
Image may contain: 3 people, people standing
Image may contain: 1 person

போஸ்டர் அடித்தவனை….

இந்த போஸ்டர் அடித்த அந்த சாதியினர் சொல்வது என்னவென்றால் எங்கள் சாதியினையும் எங்கள் கூட்டமைபினையும் “அறிவுகெட்ட சாதி” என ஒரு பட்டியல் இடுங்கள் என்பதன்றி வேறல்ல‌

இந்த முற்சாதி, பிற்சாதி வரிசையில் அறிவுகெட்ட சாதி என ஒன்றை உருவாக்கி எங்களை சேருங்கள் என கெஞ்சுகின்றார்கள்

முன்பு தாழ்த்தபட்ட சாதி, தீண்டதகாத சாதி இருந்தது போல நாங்கள் “மடையர் சாதி”, “அறிவுகெட்ட சாதி ” என சொல்லுங்கள் என உருகிகேட்கின்றார்கள், பரிதாபம்

பின் என்ன?

இந்திய தேசியத்திற்காக வாழ்வினை கொடுத்தவர் சிதம்பரனார், இந்தியாவின் ராணுவ வீரர்களை கொன்று ராஜிவினையும் கொன்று இந்தியாவிற்கே சவால் விட்டவன் பிரபாகரன்

இருவரும் எப்படி ஒன்றாவார்கள்? ஏணி வைத்தாலும் எட்டுமா? ஏணியே வைக்க முடியுமா?

அடுத்து திமுக காங்கிரஸ் இனதுரோகியாம்,

ஆனால் “போர் என்றால் மக்கள் சாவார்கள், புலிகள் மக்களை விடுவித்து சரணடைய வேண்டும், கலைஞர் விலகினால் காங்கிரசுக்கு ஆதரவு கொடுக்க தயார்” என சொன்ன ஜெயலலிதாவின் அதிமுக மகா உத்தம கட்சியாம்

முதலில் ஈழப்போர் நடந்தபொழுது இந்த சாதி கூட்டமைப்பு என்ன கிழித்தது? என்ன போராட்டம் செய்தார்கள்?

முதலில் சாதி வகைபடுத்தும் சட்டத்தை திருத்தி, “சுத்த அறிவு கெட்ட ஜாதி” என்றொரு பிரிவினை உருவாக்கி இந்த போஸ்டர் அடித்தவனை சேர்க்க வேண்டும்

Image may contain: 2 people, people smiling, outdoor

ஈழ அழிவுக்கு காரணம் யார்

ஈழதமிழருக்கு உதவியர் அதிமுகவா திமுகவா என்பது மாறி ஈழ அழிவுக்கு காரணம் யார் என இப்பொழுது பட்டிமன்றம் நடத்துகின்றார்கள்
இதில் சிலர் ஐ.நாவில் ஈழமக்களுக்காக முதலில்முழங்கியவர் ஸ்டாலின் என கிளம்புகின்றார்கள், இப்பொழுதுள்ள திமுகவினர் அறிவு அவ்வளவுதான் இது ஆபத்து, காரணம் பண்ருட்டி ராமசந்திரன், எம்ஜிஆர் அரசில் உணவு அமைச்சராக இருந்த பொழுது அவர்தான் 1987ல் முதலில் ஐ.நாவில் ஈழசிக்கலை எழுப்பினார்
ஈழபோராட்டத்தில் திமுக அதிமுக இரண்டும் உதவியது, ஆனால் ராமசந்திரன் அசைவில் அரசியல் இருந்தது , சுயநலம் இருந்தது
கலைஞரின் ஆதரவில் உண்மையான அபிமானமும் நியாயமும், நேர்மையும் ஈழம் அமைந்துவிடாதா என்ற முயற்சியும் இருந்தது
ஈழமக்களுக்காக மொத்த இந்தியாவினையும் திரட்டியவர் கலைஞர், ஆனால் பிரபாகரனை கண்டிக்காமல் அவனின் சகோதர கொலைகளில் மவுனம் காத்து டெசோ தலைவர்களான வாஜ்பாய், அப்துல்லா எல்லோரும் புலி இருக்கும் வரை ஈழம் உருப்படாது, டெசோ இயங்காது என சொன்னபொழுது கலைஞரின் டெசோவினை முறியடித்ததாக மகிழ்ந்தார் ராமசந்திரன்
அமிர்தலிங்கம் முதல் பலரை புலிகள் கொன்றபொழுதும் ஈழவிடுதலைக்காக புலிகளை கலைஞர் ஆதரிக்கத்தான் செய்தார்
கலைஞர் பாஷையில் சொல்வதாக இருந்தால் அது கடி நாய் என்றாலும் காவல்நாய் என சொல்லலாம்
ஆனால் சிக்கல் எங்கு முளைத்தது என்றால் அமைதிபடை அனுப்பபடும்பொழுது முளைத்தது
புலிகளால் வடமாரட்சி வளைக்கபட்டு முதல் முள்ளிவாய்க்கால் நடக்க இருந்தபொழுது இந்தியா நேரடியாக தலையிட்டு அமைதிபடையினை அனுப்ப முயற்சித்தது
பெரும் அறிவாளியான கலைஞருக்கு தொடக்கத்திலே பொறிதட்டிற்று, இது ஒருகட்டத்தில் புலிகளுக்கும் இந்தியாவிற்குமான மோதலாகும், இந்திய ராணுவத்தை புலிகளால் வெல்லமுடியாமல் போகும்பொழுது நிலமை சிக்கலாகும் என்றெல்லாம் யோசித்து அமைதிபடையினை அனுப்ப வேண்டாம் என்றார்
நிச்சயம் அது ராஜதந்திரமான முடிவு, அமைதிபடை செல்லாமல் சிங்கள அரசை இந்தியா ஆட்டிவைக்கும் முடிவு
அப்பக்கம் ராமசந்திரன் அற்புதமாக ஆடினார், இங்கே புலிகளிடம் இந்தியாவிற்கு அடங்காதே என்பார், அப்பக்கம் ராஜிவிடம் ஆட்சி எல்லாம் கலைக்க வேண்டாம், புலிகள் என்பேச்சை மீற மாட்டார்கள் என்பார்
இப்படியாக இருபக்கமும் அரசியல் செய்தவருக்கு உட்கட்சியில் புது சிக்கல் முளைத்தது, அதன் பெயர் ஜெயலலிதா
ஜெயலலிதாவினை ராஜிவ் வளர்த்துவிட முயன்றார், அவரை துணை முதலமைச்சர் ஆக்கு என சொல்லும் அளவு ராஜிவின் ஜெயா பாசம் இருந்தது
ராமசந்திரன் என்ன இருந்தாலும் கலைஞரிடம் அரசியல் பயின்றவர் அல்லவா? அவரும் அட்டகாசமாக ஆடினார்
அதாவது ஜெயாவினை நீர் தூண்டிவிட்டால் நான் தமிழகத்தில் புலி ஆதரவினை கையில் எடுப்பேன், கலவரம் நடக்கும் என புன்னகைத்தார்
இதில் கொஞ்சமும் ஈழநலமோ, ஈழமக்கள் நலமோ, போராளிகள் சாவோ ராமசந்திரனுக்கு கவலையே இல்லை
தன் ஆட்சி நிலைக்க வேண்டும், ஜெயா வளரகூடாது என்பதற்காக ஈழநலனை பலிகொடுத்து அமைதிபடையினை அனுப்ப சம்மதித்தார்,
ராஜிவுடனான சந்திப்பில் கலந்து கொள்ளுங்கள் என பிரபாகரன் அழைத்தும் பண்ருட்டி ராமசந்திரனை விட்டுவிட்டு தப்பி வந்தவர் இந்த அதிமுக ராமசந்திரன்
கலைஞரோ அமைதிபடையினை அனுப்புவது ஈழ அழிவுக்கு சமம் என எதிர்க்க, ராமசந்திரனோ சத்தமே இல்லை காரணம் ஜெயாவிற்கான ஆதரவினை ராஜிவ் குறைத்தார்
அமைதிபடை புலிகள் மோதல் தொடங்கியது, திலீபன் மரணம், கொக்குவில்லில் இந்திய ராணுவம் தாக்க தொடங்கியபொழுது ராமசந்திரன் வாயே திறக்கவில்லை
அவரை யாரும் ராஜினாமா செய் என சொல்லவுமில்லை
அமைதிபடை புலிகள் மோத, ராமசந்திரன் ராஜிவோடு கைகோர்த்து நின்றார், ஜெயா ராஜிவ் அலுவலகத்தில் காவல் கிடந்தார். நடராஜன் அங்கும் இங்கும் ஓடிகொண்டிருந்தார்
கலைஞரோ அமைதிபடையினை வாபாஸ் வாங்காவிட்டால் இந்தி எதிர்ப்பு போல பெரும் போராட்டம் வெடிக்கும் என எச்சரித்தார்
இந்நேரத்தில் ராமசந்திரன் மரணமடைய காட்சிகள் திரும்பின‌
அந்நேரத்திலும் கலைஞர் அமைதிபடையினை திரும்ப பெற சொல்லிகொண்டே இருந்தார், அப்பொழுது நடந்த தேர்தலில் கலைஞர் முதல்வரானார், சொந்த ராணுவத்தை புலிகள் கொல்ல புலிகளுக்கோ தமிழகத்தில் மருத்துவ சிகிச்சை அளிக்கும் அளவு கலைஞரின் தேசதுரோகம் ஈழ ஆதரவும் இருந்தது
பத்மநாபா புலிகளுக்கு அஞ்சி சென்னை வந்தபொழுது பாதுகாப்பு கொடுக்க மறுத்தார் கலைஞர், தொட்டுவிடும் தூரத்தில் ஈழம் இருப்பதால் பத்மநாபாவினை வடக்கே போ என விரட்டிவிட்டார்
விபிசிங்குகு அழுத்தம் கொடுத்து அமைதிபடையினை மீட்டவர் கலைஞர், முதல்வராக இருந்தும் அதை வரவேற்க மாட்டேன் என சொல்லி அதிர்ச்சியினை ஏற்படுத்தினார்
புலிகளின் செயல்பாடு தமிழகத்தில் அதிகமானது,பத்மநாபா கொல்லபட்டார், புலிகளின் கடத்தல் , இன்னபிற விஷயங்கள் உச்சம்பெற்றன‌
ராமசந்திரனுக்கு பின் வலுவான தலைவராக வந்த ஜெயா இதனை சாடினார், புலிகள் ஆதவிரனை கலைஞர் செய்கின்றார், அவர் அரசு கலைக்கபட வேண்டும் என ராஜிவ் மூலம் நெருக்கினார்
ராஜிவ்வால் சந்திரசேகர் அரசு கவிழ கலைஞர் அரசு ஆளுநர் அறிக்கை இன்றியே கலைக்கபட்டது, ஜனநாயக படுகொலை என்பது அதுதான்
அதன்பின் ராஜிவ் ஜெயா கூட்டணி ஏற்பட்டது, இது அமைதிபடையினை அடுத்து அனுப்பும் கூட்டணி என புலிகளே அஞ்சினர்
இந்த நேரத்தில்தான் ராஜிவ் கொல்லபட்டார், ஜெயா முதல்வரானார்
ராஜிவ் கொலையில் திமுக முக்கிய பங்கு என்ற கோணம் எழும்பி அது தடை செய்யபடும் அளவு சென்று மீண்டது
மீண்டதிமுகவினை புலிகளுக்காக கட்சியினை உடைத்து அழித்தார் வைகோ, பின்பலம் புலிகள். அவர்களுக்கு கலைஞர் முக்கியமே அல்ல வைகோவே முக்கியம்
கடிநாயானாலும் காவல்நாய் என கலைஞர் அணைத்த புலிகள் வெறிநாயாய் மாறியதை உணர்ந்த கலைஞர் ஒதுங்க தொடங்கினார்
ஜெயாவோ பிரபாகரனை தூக்கில் இடவேண்டும் என சொல்லிகொண்டே இருந்தார்
கலைஞரோ ஜெயின் கமிஷன் தன் அறிக்கையில் திமுகவினை சிக்கவிட்டதால் அமைதி காத்தார்
இந்நேரத்தில் கலைஞரை புலிகள் தேடவே இல்லை, சுத்தமாக இல்லை
அப்படி ஒரு மனிதர் இருப்பதெல்லாம் அவர்களுக்கு படுகொலைகள் செய்யும் நேரத்தில் மறந்துவிடும், பின் அவர்கள் அடிபடும் பொழுது தேடுவார்கள்
அப்படி 2006ல் அடிபடும்பொழுது தேடினார்கள், 1991க்கு பின் 
புலிகளை வெறிநாய் வகையில் இந்தியா வைத்திருந்தபொழுது கலைஞரால் மீறமுடியவில்லை
ஏற்கனவே பலமுறை புலிகளால் ஏமாற்றபட்ட கலைஞரால் இம்முறை அவர்களை நம்ப முடியவில்லை, அவர் என்ன புலிகளின் கடந்த காலத்தை அறிந்த யாரும் அவர்களை நம்பவில்லை
ஈழப்போர் சர்வதேச விவகாரமாக கலைஞர் கையினை விட்டு எங்கோ சென்றது, அவர் ஆட்சியினை இழந்தாலும் ஆகப்போவது ஒன்றுமில்லை
இதனால் திட்டமிட்டு அவரை பழித்தனர், அவரோ கண்டுகொள்ளவில்லை, உண்ணாவிரதம் என கிளம்பி புலிகள் சரணடைய அவகாசம் கொடுக்கவும் அவர் தயங்கவில்லை
ஆனால் வைகோ உள்ளிட்ட புலிகளின் ஆலோசனையால் பிரபாகரன் தவறாக முடிவெடுத்து எல்லாம் அழிந்தது
ஈழசிக்கலை 1991க்கு முன் 1987க்கு முன் என பிரிக்க வேண்டும், 1991க்கு பின் அது அழிந்துவிட்ட ஒன்று
இதில் திமுக 1991க்கு பின்பே புலிகளை கைவிட்டது, அப்படியும் 2009 வரை ஈழமக்களின் அநியாய சாவினை தடுக்க தன்னால் முடிந்த முயற்சிகளை செய்தது
இதில் அதிமுக 1987க்கு முன்பே அதாவது ராஜிவின் கடைக்கண் பார்வைக்காக, அன்றே அதாவது புலிகள் அடாவடியில் ஈடுபடுவதற்கு முன்பே சுயநலத்தால் ஈழமக்களை பலிகொடுக்க துணிந்தது
எப்படி பார்த்தாலும் திமுக இருமுறை ஈழ விவகாரங்களுக்காக ஆட்சி இழந்திருக்கின்றது, அமைதிபடைக்கு எதிரான புலிகளுக்கு தமிழகத்தில் அடைக்கலம் கொடுத்து தேசதுரோகம் செய்தது
அமைதிபடையினை வரவேற்காமல் ஆட்சி போனாலும் கவலை இல்லை என துணிந்து நின்றார் கலைஞர்
ஆனால் அதிமுக பக்கம் என்ன?
ஜெயாவினை நீ தொடாதே, அமைதிபடையினை நான் தடுக்கமாட்டேன் , ஈழம் எப்படி ஆனால் எனக்கென்ன என்ற ராமசந்திரனின் மாபெரும் பாதகமும். ஈழமக்கள் எப்படியும் சாகட்டும் முடிந்தால் ராஜிவும் சாகட்டும் நான் ஆட்சிக்கு வருவது முக்கியம் என்றிருந்த ஜெயலலிதாவும் கலைஞரிடம் இவ்விஷயத்தில் பக்கம் வரவே முடியாது
இதில் பட்டிமன்றம் வைக்க எல்லாம் அவசியமில்லை, திமுக புலிகளுக்கும் ஈழமக்களுக்கும் உதவி பெற்ற கசப்பான அனுபவம் அதிகமென்றால், அதிமுக புலிகளுக்கும் ஈழத்திற்கும் செய்த துரோகம் ஏராளம்
இது வரலாறு முழுக்க கிடக்கின்றது, இது தெரியாதவனே திமுக ஈழவிரோதி என சொல்லிகொண்டே இருப்பான். அந்த மாதிரி நபர்கள் அவனுக்கே எதிரி

 

எக்கோவ், டாக்டருக்கு படிக்க அனுப்பினால் நீர் தெருவில் இறங்கி போராடவா செய்தீர்? இதெல்லாம் அடுக்குமா
ஈழபோராட்டத்தில் பாஜக பங்கு என்றால் வாஜ்பாய் கூட டெசோவில் இருந்தார் என்றால் தீர்ந்தது விஷயம்
இதற்காக இவ்வளவு பெரிய பொய் எதற்காக‌
Image may contain: 1 person, text and closeup
—————————————————————————————————————————————–

 

பேரறிவாளனின் வாழ்க்கையே வீணாகி விட்டது : அற்புதம்மாள்
ராஜிவ் உட்பட 17 பேர் வாழ்வே முடிந்தது, ஏராளமானோருக்கு படுகாயத்துடன் அங்கஹீனம் ஏற்பட்டது
அதெல்லாம் கொஞ்சமும் கண்டுகொள்ளாத அற்புதம்மாளுக்கு தன் மகனின் வாழ்வு வீணானதுதான் கவலையாம், மகனாவது உயிரோடு இருகின்றான் என்ற எண்ணமில்லை
தன் மகன் யாரோடு பழகுகின்றான்? என்ன செய்கின்றான்? என்பது தாய்க்கு தெரியாதா?
அன்றே பேரரிவாளன் காதை திருகி, இந்த திராவிடம் பேசி திரியாதே, புலிகளோடு சேராதே என திருத்தி இருந்தால் இந்நிலை வந்திருக்குமா?
நாட்டுபற்று இல்லாத பொறுப்பற்ற பிள்ளையினை வளர்த்துவிட்ட குற்றவாளி அற்புதம்மாள், அவர் அழுகையில் பாசம் இருக்கலாமே தவிர உண்மை, நேர்மை என்பது துளியுமில்லை
—————————————————————————————————————————————–

இலங்கை யுத்தம்

ஏராளமுறை எழுதியாயிற்று ஆயினும் இப்பொழுதும் சொல்லலாம்

இலங்கை யுத்தத்தில் ஈழமக்களை காக்க புலிகளாலும் இன்னபிற போராளி குழுக்களாலும் முடியவில்லை

அகதிகளாக இந்தியாவிற்குத்தான் வந்தனர், இந்நாடும் அடைக்கலம் கொடுத்தது

புலிகளோ யுத்தம் தொடர்ந்தனர், மக்கள் அகதிகளாக வந்து கொண்டே இருந்தனர், சில இடங்களில் சிங்களனிடமும் சிக்கினர்

அதுவும் வடமாரட்சி முற்றுகையில் பிரபாகரனை மண்டையில் போட இருந்த நிலையில்தான் இந்தியா களமிறங்கி அமைதி படையினை அனுப்பியது

அதை வம்பிழுத்து மோதியது புலிகள்

எந்த சிங்களனிடமிருந்து தமிழரை காக்க அமைதிபடை அனுப்பபட்டதோ அதே சிங்களனிடம் சேர்ந்து இந்திய படையினை எதிர்த்து அழிச்சாட்டியம் புரிந்தனர் புலிகள்

இந்திய ராணுவம் மேல் பயங்கர கட்டுகதைகளும் வந்தன, இந்திய ராணுவமும் திரும்பியது

அதன் பின்ராஜிவ் கொல்லபட்டு இந்தியா ஒதுங்கியது, 2009ல் கேட்க ஆளின்றி புலிகள் ஒழிக்கபட்டனர்

இப்பொழுது ராஜிவ் கொலையாளிக்கு தூக்கு என்றால் அமைதிபடை அட்டகாசம் என பலர் கிளம்புகின்றனர்

அமைதி படையோடு புலிகள் மோதாமல் இருந்தால் ராஜிவும் கொல்லபட்டிருக்கமாட்டார், 20009 அழிவும் நடந்திருக்காது

முழு முதல் காரணம் புலிகளே

இதில் 4 இலங்கையரும் தமிழரே என சிலர் கிளம்புகின்றான், ஆனால் ராஜிவோடு கொல்லபட்ட 16 பேரில் 15 பேர் தமிழர் என்பதை மறக்க சொல்கின்றார்கள்

ஈழத்தில் சக போராளி தமிழர்களை புலிகள் கொன்றதை எல்லாம் மறக்க சொல்கின்றார்கள்

4 பேர் தமிழர் என்பதால் இலங்கையரை விட முடியுமா? நிச்சயம் முடியாது

இவர்களை எல்லாம் வாழ்நாள் சிறையில் வைக்க வேண்டும்



 

எகிப்தில் அரசுக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்த 76 பேருக்கு தூக்கு

இந்தியாவில் முன்னாள் பிரதமரை கொன்ற இலங்கை நாட்டு தீவிரவாதிகளை விடுவிக்க இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநில தலைவர்கள் வலியுறுத்தல்

இதெல்லாம் உலக செய்திகள். சொந்த நாட்டு தலைவனை கொன்ற வெளிநாட்டு தீவிரவாதிகளை விடுவிக்க சொல்லும் ஒரே மாநிலம் தமிழகம்

இந்த அரசை உடனே 356ம் பிரிவில் டிஸ்மிஸ் செய்ய வேண்டும்