ஜாலியன் வாலா பாக்.

Image may contain: one or more people, people standing and outdoor

அக்காலகட்டம் வெள்ளை அரசு ஆடிகிடந்தது, காரணம் 1917 அதாவது 1919ன் ஈராண்டுகளுக்கு முன்னர்தான் ஜார் மன்னனை வீழ்த்தி புரட்சியாளன் லெனின் ரஷ்யாவில் ஆட்சி அமைத்திருந்தார், அது உலகெங்கும் உரிமைக்காக போராடும் மக்களுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டிற்று, ஏகாதிபத்தியம் அச்சமுற்ற நேரம்.

உலகின் சரிபாதியினை ஆண்டுகொண்டிருந்த ஏகாதிபத்திய ஆங்கிலேயன் அச்சமுற்று, இதனை தடுக்க ரவுலட் என்பவர் தலமையில் குழுபோட்டு ஆலோசித்தான், முடிவில் அது சட்டமாயிற்று.

கொடுமையான சட்டம் அது, “ம் என்றால் சிறைவாசம், ஏன் என்றால் வனவாசம்.” என்ற வசனத்தின் வடிவம் அது. அரசுக்கு எதிரானவன் என்ற சந்தேகம் மட்டும்போதும், காவல்துறை அவன் தலைவிதியினை இஷ்டபடி எழுதலாம், நீதிமன்றம் எல்லாம் தலையிடமுடியாது, ஜாமீன், வழக்கு எல்லாம் கனவிலும் நடக்காது.
வெள்ளையன் அப்படித்தான் எல்லாம் சட்டமியற்றிவிட்டுத்தான் செய்வான், அவன் வழக்கம் அது.

புல்லினை புடுங்கவேண்மென்றாலும் சட்டம் என்ன சொல்கிறது என பார்த்துவிட்டுதான் செய்வான்.அப்படி ஒரு சட்டம் இல்லாவிட்டால் இயற்றிகொள்வான்.

இந்நாளில் இஸ்ரேலியசட்டம், ஜெயவர்த்தனேவின் பாதுகாப்பு சட்டம், இந்தியாவின் பொடோ சட்டம் என எல்லாவற்றிற்கும் இந்த ரவுலட்சட்டம்தான் தாய் அல்லது முப்பாட்டி.

நாடு முழுக்க அச்சட்டத்தினை எதிர்ப்புகள் வெடித்தபொழுது அது பஞ்சாபிலும் உணர்ச்சி கணல் ஊட்டிற்று, இன்றுபோல் அன்றும் பஞ்சாபியருக்கு அறுவடை திருவிழா, அந்த பைசாகி எனப்படும் பண்டிகை அன்றுதான் மக்கள் அந்த அமிர்தசரஸ் பூங்காவில் மாலையில் கூடினர், விழாக்காலம் என்பதால் பெருங்கூட்டம், கிட்டதட்ட 10000 பேர் கூடியிருக்கலாம் என்பது கணக்கு.

அந்த பூங்காவின் பெயர்தான் ஜாலியன் வாலா பாக். நாலுபக்கம் மதில் கொண்ட பூங்கா அது, நுழைய ஒரு குறுகிய வாயில்தான் உண்டு. பழம் அரசர் காலத்தின் தொடர்ச்சியான வரலாற்று திடல்
அன்றைய கமிஷனர் பெயர் ஜெனரல் ரெஜினால்ட் டயர், ஒரு காவல் படையோடே வந்தான் அதில் 50 இந்தியரும் உண்டு,

வந்தவன் எச்சரிக்கை கூட கொடுக்காமல் சுட சொன்னான், மக்கள் செத்துமடிந்தனர், வாசலை அடைத்துகொண்டு சுட்டதால் சுவர் ஏறி குதித்த நெரிசல், கிணற்றில் தவறிவிழுந்து, மிதிபட்டு என கிட்டதட்ட 1500க்கு மேற்பட்டவர் செத்தனர், நிதானமாக கடமையாற்றிய டயர் தோட்டாவும், பீரங்கிகுண்டுகளும் தீருமட்டும் சுட்டான்,

அவை தீர்ந்ததால் மீதிமக்கள் கொல்லபடவில்லை எனினும் மாலை ஆனதால் ஊரடங்கு உத்தரவு என சொல்லி திறந்தவெளி சிறைவத்து காலையில்தான் வெளியில் விட்டான் டயர். அவன் கடமை உணர்ச்சி அப்படி.

அதாவது சட்டபடி சுடமட்டும் செய்தானாம், கத்தியால் குத்தவில்லையாம், சட்டபடி ஊரடங்கு உத்தரவில் அவர்களை பிணகுவியல்நடுவே அழவும் வைத்தானாம், சுற்றி சொந்தம் இறந்துகிடக்க,நடுவிலிருந்தவருக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்?? பெண்களும் குழந்தைகளும் கூட ஏராளம்.

செத்தது 379 பேர் என சொன்னது பிரிட்டன் அரசு, அரசுகள் என்று உண்மையினை சொல்லும்? கிட்டதட்ட 2000 பேர் இறந்திருக்கலாம் என்பது உண்மை. நடந்த நாள் ஏப்ரல் 13, 1919.

இந்திய சுதந்திரவரலாற்றில் பெரும் திருப்பத்தினை ஏற்படுத்தியது இந்த படுகொலை, வங்கநவாப்,திப்பு,கட்டபொம்மன் என பலரின் படைகளின் தொடர்ச்சியாக இந்த மக்களும் மொத்தமாக உயிர்கொடுத்து சுதந்திர தீ எரித்தனர்.

நாடு கொந்தளிக்க வெள்ளை அரசாங்கம் அவனை பணிமாற்றி லண்டனுக்கு அனுப்பியது, அங்கு அவர் பெரும் ஹீரோ என கொண்டாடபட்டார். வெள்ளையர்கள் அவனை உள்ளூர ரசித்தான். லண்டன்வாசிகள் இப்படித்தான் சுதந்திரம் கேட்பவர்களை கொல்லவேண்டும், நாம் ஆள, கொல்ல பிறந்தவர்கள் என அறுதியிட்டு சொன்னது. அவனை கொண்டாடியது.

எந்த பெரும் ஆணவ கொலைகாரனை பழிவாங்க காலம் ஒருவனை உருவாக்கும் அல்லவா? இறைவனின் விதி அது. அப்படி உருவானான் பஞ்சாபின் உதம்சிங்.

தொடர்ந்த தேடுதலில் 21 ஆண்டுகளுக்கு பின் உதம்சிங்கிற்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது, லண்டனின் பெரும் ஹீரோவான கொடியவன் டயர் கலந்து கொண்ட கூட்டத்தில் உத்தம்சிங்கும் கலந்தான், டயர் கூட்டத்தில் உரையாற்றினான் இப்படி,

“ஆப்ரிக்க பிரிட்டன் காலணிநாடுகளில் ஏற்பட்டுள்ள கொந்தளிப்பினை அடக்க என்னைபோல ஆட்கள் அவசியம், அன்று அமிர்தசரஸில் இன்னும் ஆயுதம் இருந்திருந்தால் ஒருவரையும் விட்டிருக்கமாட்டேன், என் கடமையினை முழுமையாக செய்யாதற்கு வருந்துகிறேன்(எப்படி?), இன்னுமோர் வாய்ப்பு ஆப்ரிக்காவில் அரசு தருமா?” என இன்னும் வீரமுழக்கம் எல்லாம் இட்டு இறங்கினான் டயர்.

கொஞ்சம் கூட அத்தனை பேரினை, அப்பாவிகளை கொன்ற வருத்தம் கொஞ்சம் கூட அவனிடம் இல்லை, அத்தனை அகம்பாவம்.

அவன் முன்னால் சென்றான் உதம் சிங், தன் கையில் உள்ள புத்தகத்தை பிரித்தான், உள்ளே இருந்து துப்பாக்கி எடுத்தான்,”இன்னொரு வாய்ப்பு தரமாட்டோம்” என சொல்லி சுட்டான், இன்னும் இருவருக்கும் சூடு விழுந்தது, இறந்து வீழ்ந்தான் கொடியவன் டயர்.

எங்கும் ஓடாமல் அமைதியாக நின்றான் உதம்சிங், மெதுவாக புன்னகைத்து சொன்னான், ” உன் பெயர் என்ன என்றதற்கு? ராம் முகம்மது சிங் ஆசாத், (எப்படி மத சமத்துவம் சொல்லியிருக்கின்றான்) நான் ஒரு இந்தியன், இந்த டயரால் கொல்லபட்ட மக்களின் ஆன்மா, நான் என் கடமையினை முடித்துவிட்டேன், இனி என்ன மரணம்தானே, கொடுங்கள்”

ஒரு புத்தகத்தின் உள்பக்கத்தை வெட்டி துப்பாக்கி மறைத்து, கைகளில் கொண்டு, பாதுகாப்பான அந்த மண்டபத்தில் நுழைந்தான் உதம்சிங், (பின்னாளில் ராஜிவ் கொலையாளி சிவராசனும் திருப்பெரும்புதூரில் இப்படியான துப்பாக்கிபுத்தகத்தோடுதான் நின்றான்,எப்படிபட்ட காப்பியக்காரர்கள் புலிகள்)

தன் தலைநகரிலே புகழ்மிக்க(?) டயரினை ஒரு இந்தியன் கொன்றதை வெள்ளையனால் தாங்கமுடியவில்லை. எப்படியாவது உதம்சிங் ஒரு மனநிலை சரியில்லாதவன் என நிரூபிக்க படாதபாடுபட்டது வெள்ளையன் அரசு, ஆனால் முடியவில்லை. ஒரு இந்தியன் வெள்ளை ஜெனரலை சுட்டது அவனுக்கு அவ்வளவு பெரும் அவமானம்.

பின்னாளில் கென்னடி கொலையில் கூட, விசாரித்து இந்த சின்ன கொசுவா அமெரிக்க அதிபரை கொன்றது? வெளியில் சொன்னால் அவமானம் அல்லவா? என சொல்லி அந்த கொலைகாரன் ஆஸ்வால்ட்டினை மெண்டல் என தீர்பளித்தது நினைவிருக்கலாம்.
இன்றுவரை கென்னடி கொலை தீர்ப்பு அப்படியானது.

எந்த பைத்தியம் அப்படி மிக சரியாக சுடும் என்பதும் தெரியவில்லை, வெள்ளையன் இறுமாப்பு அப்படி. ஒரு பைத்தியம் இப்படி வந்து கொல்லுமளவிற்கா உங்கள் பாதுகாப்பு இருக்கின்றது? என ஒருநாடும் பதில்கேட்கவுமில்லை என்பது இன்னொரு விஷயம்.
மொத்தத்தில் பெரிய மனிதன் அடிபட்டால் வெளியில் சொல்லமாட்டான் என்ற பழமொழியின் வடிவம் இது,

உதம்சிங்கினை அப்படி பைத்தியமாக்க முயன்ற வெள்ளையன் முயற்சி படுதோல்வி,பைத்தியம் என உதம்சிங் வழக்கறிஞர் நிரூபித்துவிட்டால் உதம்சிங் வழக்கிலிருந்து தப்பும் வாய்ப்பும் இருந்தது, இந்திய வழக்கறிஞர்கள் அவரிடம் சொல்லியும் பார்த்தனர், ஆனால் உதம்சிங்கிற்கும் அடிபணிந்து வாழ விருப்பமில்லை. சிங்கமாகவே இறந்தார்.

ஜாலியன் வாலாபக் படுகொலைக்கு அழுத காந்தி, டயரின் கொலைக்கும் அழுதார், அவர் அப்படித்தான், இது வன்முறை கலாச்சாரம் என்றார்.யாரும் உதம்சிங்கினை பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை,

ஒரே ஒரு குரல் மிக தைரியமாக உதம்சிங் செயலினை வரவேற்றது, அது நேதாஜியின் குரல். நேரு உதம்சிங்கினை புகழ்ந்தபொழுது இந்தியா சுதந்திரம்பெற்று 15 வருடம்தான் ஆகி இருந்தது.

1940ல் உதம்சிங் தூக்கிலிடபட்டு லண்டனில் புதைக்கபட்டார், பின்னாளில் இந்திராவின் இந்திய கோரிக்கைபடி அவரது எலும்புகள் இந்தியாவிற்கு அனுப்பபட்டு, நினைவுசின்னம் எழுப்பபட்டது.

இந்திய சுதந்திர பொன்விழாவினையொட்டி இந்தியா வந்த அரசி எலிசபெத் கணவன் எடின்பரோவுடன் அங்கு சென்று அஞ்சலி செலுத்தினார், அந்த கல்வெடினை பார்த்து, 379பேர் இறந்திருக்கமாட்டார்கள், எண்ணிக்கை கொஞ்சம் அதிகமாக சொல்லியிருக்கலாம் என எடின்பரோ சொன்னது சர்ச்சையானது, 2000 பேர் செத்ததை 379 என மறைத்ததே கொடுமை, இதில் இவர் வேறு.

லண்டன் பெருமிதம் அப்படியானது, இவர்களுக்கெல்லாம் ஹிட்லரும், சதாம் உசேனும், வடகொரிய அதிபரும், புட்டீனும்தான் சரி.

ஜாலியன் பூங்கா போல பல‌ தியாகங்கள் நிறைந்தது இந்திய வரலாறு, இப்படுகொலை நிகழ்ந்தாவது அடிமை இந்தியா. இன்று என்ன நடக்கின்றது?

மணலை கடத்தாதே என்றாலும் காவல்துறை அடி, மது வேண்டாம் என்றாலும் சாவு, அணுவுலை வேண்டாம் என்றாலும் அடி. சுதந்திர இந்தியாதான், ஆனாலும் ஜாலியன் வாலாபாக் மறைமுகமாக தொடரத்தான் செய்கிறது.

நேற்று கூட திருப்பூரில் செய்தார்கள்

ஜாலியன் வாலாபாக் ஒரு திட்டமிட்ட கொடூரம் என்றாலும் அவர்களின் சாவு இந்தியாவில் சுதந்திர தீயினை மூட்டியது, வெள்ளை அரசாங்கமே ஆடியது, ஆனானபட்ட சர்ச்சிலே முகத்தினை மறைக்க வைத்த சம்பவம் அது.

அக்காலத்திலிருந்தே அடிமேல் அடிவாங்கும் ஒரு இனம் என்றால் அது சீக்கிய இனம். கிட்டதட்ட 1500 வருடமாக அது வாங்கும் அடி கொஞ்சமல்ல, ஒரே காரணம் அதன் வளம்.

மதம்தான் சிக்கல் என்றால் நாங்கள் புதிதாக மதமே தொடங்குகின்றோம் எங்களை வாழவிடுங்கள் என ஒதுங்கிபார்த்த இனம் அது, அப்படியும் விடவில்லை உலகம்.

இதோ இன்று அவர்களின் தாயகம் பிளக்கபட்டு ஒரு பங்கு பாகிஸ்தானுக்கு சென்றுவிட்டது, இன்னொரு பங்கு இரண்டாக பிளக்கபட்டு ஹரியானா பஞ்சாப் என துண்டாடபட்டிருக்கின்றது, இடையில் தீவிரவாதம் + இந்திரா கொலை + கலவரகொலைகள் வேறு.

இவ்வளவு பாதிக்கபட்டும் இந்திய ராணுவத்தில் அவர்கள்தான் 60% , அவர்கள் பாதிப்பில் 100ல் 2 பங்கு கூட தமிழினம் பாதிக்கபட்டிருக்குமா என்றால் நிச்சம் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் யதார்தத்தினை உணர்ந்துகொண்டார்கள், எது சாத்தியமோ அதனை புரிந்துகொண்டார்கள், இந்திய தேசிய தூணாக தாங்கி நிற்கின்றார்கள்.

அந்த ஒற்றுமையில்தான் ஒரு சிங் பஞ்சப் முதல்வராக அல்ல இந்திய பிரதமராக இருமுறை வரமுடிந்தது. பஞ்சாபியரிடமிருந்து ஒவ்வொரு இந்தியனும் கற்றுகொள்ளவேண்டியது ஏராளம் உண்டு.
பரோட்டாவும், சப்பாத்திக்கும் கோதுமையும், பாசுமதி அரிசியும் வழங்கும் அவர்களுக்கு இன்று வைசாகி எனும் அறுவடை நாள்

அந்த வாழ்த்துக்களை நன்றியோடு சொல்லலாம், அதே நேரம் அவர்கள் பட்ட ரத்த வரலாற்றிற்று உச்சமான ஜாலியன் வாலாபாக்கின் குருதி நொடிகளையும் நினைவில் கொண்டு அஞ்சலி செலுத்ததலாம்.

நிச்சயம் உதம்சிங்கின் போராட்டமும் அவரின் வீர தியாகமும் மறக்கமுடியாதது.

அமிர்தசரஸ் என்றால் பொற்கோயில் மட்டுமல்ல, அந்த ஜாலியன் பூங்காவும் மறக்கமுடியாதது, இரண்டும் இரத்தத்தால் ஒரு காலத்தில் கழுவபட்டதுதான் கால‌ சோகம்.

இப்படி ஏராளமான சோகங்களை, தியாகங்களை கடந்துதான், சோதனைகளை வென்றுதான் இத்தேசம் உயர்ந்துகொண்டிருக்கின்றது

அந்த தியாகமிக்க பஞ்சாபிய சகோதரர்கள் அனுபவித்த கொடுமையில் 1000ல் ஒரு பங்கு கூட தமிழர்கள் அனுபவித்திருக்க மாட்டோம், ஆனாலும் தமிழர்களை இந்தியா அழிக்கின்றது என சொல்லிகொண்டே இருப்பார்கள், அரைப்பைத்தியங்கள்

அந்த ஜாலியன் வாலாபாக் பூங்கா இன்றும் மிக அமைதியாக தியாகத்தின் அடையாளமாக, பிரிட்டன் அடக்குமுறையின் சாட்சியாக, இந்திய விடுதலையில் புது திருப்பம் கொடுத்த வடுவாக பல விஷயங்களை சொல்லிகொண்டே இருக்கின்றது

இந்திய விடுதலை போராட்டத்தில் 98 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பெரும் எழுச்சியூட்டிய தியாக சம்பவம் அது..

உலகமே அரண்டு நின்ற , இந்தியாவில் பெரும் கொந்தளிப்பினை ஏற்படுத்திய இச்சம்பவத்தை பற்றி, பகத்சிங் முதல் பலரும் களத்துக்கு வந்த இச்சம்பவம் பற்றி, நேருவும் காந்தியும் களத்துக்கு ஓடிவந்த இச்சம்பவம் பற்றி தேசமே அதிர்ந்து நிற்க, ஒரு கோஷ்டி கள்ள மவுனம் காத்தது

ஒரு வார்த்தை அவர்கள் வெள்ளையனை கண்டிக்கவே இல்லை, மாறாக சாமரம் வீசிகொண்டிருந்தனர்

அவர்கள் பெயர் பிராமண எதிர்ப்பு நீதிகட்சி, இந்த திக , திமுகவின் முன்னோடி கட்சி. அதனால்தான் அவர்கள் வழிவந்த ராம்சாமி முதல் திமுக வரை ஒரு காலமும் நாட்டுபற்றோடு இருப்பதில்லை..

101 ஆண்டுகள் ஆனாலும் இன்னும் பிரிட்டன் அரச குடும்பமும் பிரிட்டன் பாராளுமன்றமும் இன்னும் இச்சம்பவம் பற்றி மன்னிப்போ எதுவுமோ கேட்கவில்லை, கேட்கவும் மாட்டார்கள், எல்லாம் சட்டம் மூலம் செய்தோம் எனும் ஒருவித திமிரிலே இருப்பார்கள்

இந்தியர்கள் சாகபிறந்தவர்கள் எனும் அலட்சியம் அன்றி வேறல்ல‌ , சென்ற இடமெல்லாம் அங்கிருந்த பூர்வகுடிகளை இப்படி கொன்றுத்தான் ஆண்டார்கள்

இங்கே இந்தியர்கள், அமெரிக்காவில் செவ்விந்தியர்கள்.

இன்று 101 வருடம் கழித்து எந்த லண்டனில் இருந்து ரவுலட் சட்டம் இயற்றி இந்தியரை கொல்ல சொன்னார்களோ, அட கொன்றபின்பும் அதே தவறே இல்லை “ஆட்சி” என கொக்கரித்தார்களோ, அதே லண்டன் இன்று கதறிகொண்டிருக்கின்றது

பத்தாயிரம் பிணங்களோடு கதறிகொண்டிருக்கின்றது லண்டன்

காலம் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு கணக்கு வைத்திருக்கின்றது, அது தன் கடமையினை மிக சரியாக செய்கின்றது.

ஐதரபாத் சமஸ்தானம்.

No photo description available.

ஏன் ஐதரபாத் சமஸ்தானம் பற்றி ஒரு தமிழன் அல்லது திராவிடன் படிக்க வேண்டுமென்றால் அதில்தான் தமிழ்நாட்டு திராவிட கோஷ்டிகளின் பொய்முகம் இருக்கின்றது

தென்னகத்தில் வெள்ளையன் வரும்பொழுது இரு சமஸ்தானங்கள் பலமானது ஒன்று ஐதரபாத் சமஸ்தானம் இன்னொன்று ஆற்காடு சமஸ்தானம்

ஆற்காடு சமஸ்தானதின் வாரிசு போட்டியில் நுழைந்தான் பிரான்சின் டூப்ளே, அவனுக்கு போட்டியாக நுழைந்த கிளைவ் எனும் பிரிட்டானியன் இங்கே பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு அடிகோலினான்

பின் ஆற்காடு நவாப் கூப்பில் உட்கார வைக்கபட்டாலும், ஐதரபாத் சமஸ்தானம் ஆங்கிலேயனுக்கு உட்பட்ட தனி அரசாக இருந்தது

1925ல் உலகின் நம்பர் 1 பணக்காரர் ஐதரபாத் நிஜாம், அவருடன் சம்பந்தம் செய்தது துருக்கிய ஆட்டோமான் பேரரசன்

ஆம் அப்படிபட்ட மகா பெரிய இடத்தில் இருந்தது ஐதரபாத் சமஸ்தானம்

இந்நிலையில் 1947ல் சுதந்திரம் வாங்கியவுடன் தன் இஸ்லாமிய பாசத்தின்படி நிஜாம் பாகிஸ்தானுடன் நட்பு பாராட்டினார், பாகிஸ்தானுடன் நிலவழி சாத்தியமில்லா நிலையில் ஐதரபாத் சமஸ்தானம் தனிநாடாக நிலைக்க ஆசைபட்டார்

இந்தியாவினை எதிர்து போருக்க்கும் துணிந்தார், அவருக்கு ஆயுதம் வழங்க பாகிஸ்தானும் முன்வந்தது. அன்று துருக்கிய அரசு பலமிழந்திருந்தது இல்லையென்றால் சம்பந்தியினை காப்பாற்ற வந்திருப்பார்கள்

பட்டேலோ பெரும் யுத்தத்துக்கு தயாரானார், போலோ விளையாட்டு அரங்கம் நிறைந்த ஐதரபாத் சமஸ்தானத்தை கைபற்ற நடக்கும் போருக்கு “ஆப்பரேஷன் போலோ” என பெயரிட்டது இந்தியா

இங்கு ஒரு விஷயத்தை நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும்

புவியில அமைப்புபடி டெல்லிக்கும் தமிழகத்துக்கும் இடையில் அரணாக இருந்தது ஐதரபாத் சமஸ்தானம், இன்றைய மராட்டியம், கன்னடம், ஆந்திரா வரை இருந்தது

அது தனி நாடாக நீடித்திருந்தால் தெற்கே திராவிட நாடு அமைய வழி செய்திருக்கும், குறைந்த பட்சம் திராவிட குரல் வரவும் வசதியாய் இருந்திருக்கும்

ஐதரபாத் நிஜாமும் தன் அரசு நிலைக்க திராவிட அரசுக்கு உதவியிருப்பார்

ஆனால் ராம்சாமி கோஷ்டி கனவில் வந்த இல்லாத திராவிட நாடு விந்திய மலைக்கு தெற்கே இருந்து கன்னியாகுமரி கடலுக்குள் பாதிவரை இருந்தது

ஏ நிஜாமே நீ திராவிட நாட்டை ஆண்டு கொண்டிருக்கின்றாய், ஏ மைசூர் சமஸ்தானமே இது திராவிட பூமி என சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் ராம்சாமி கோஷ்டி இருந்தது

ஆனால் ஆள்வது நவாபும் மைசூர் மன்னனும் எனும் நிலையில் பழியினை பிராமணன் மேல் தூக்கி போட்டு அவர்களை மிதித்து அரசியல் செய்து கொண்டிருந்தது

காரணம் அவர்கள்தான் திருப்பி அடிக்க வலுவற்றவர்கள்

தமிழகத்திலே பசும்பொன் பக்கம் மறவர் நாடு நடத்திகொண்டிருந்தார் பசும்பொன் தேவர், அவரிடம் கூட திராவிட நாட்டை விடு என சொல்ல பயந்த ஈரோட்டு கோஷ்டிதான் மொத்த திராவிடமும் எங்களுக்கு என கனவிலே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது

அந்த 1947ல் திராவிட கோஷ்டி நிஜாமினை ஆதரித்திருக்க வேண்டும், ஆம் அவர் நிலைபெற்றால் மட்டுமே திராவிட நாடு சாத்தியம்

ஆனால் அப்பொழுது நிஜாம் ஆதரவு என்றால் பட்டேல் தொலைத்துவிடுவார், “ஆப்பரேஷன் போலோ” என்பது போல “ஆப்பரேஷன் திராவிடா” என பட்டேல் கிளம்பியிருந்தல ராம்சாமியினை பிடித்து அந்தமான் சிறையில் தள்ளியிருப்பார்கள்

அதே நேரம் பட்டேலுக்கு ஆதரவு என்றால் இந்திய தேசியத்தை ஏற்றதாக பொருள், நவாப் தொலைத்துவிடுவார்

இதனால் ஈரோட்டு கோஷ்டி மகா அமைதி

இன்னொரு விஷயம் நாம் தமிழர் போல இருந்த இந்த கோஷ்டிகளை யாரும் கண்டு கொள்ளவுமில்லை

ஆக திராவிட நாடு அமைய எது வழியோ, எது உண்மையான பலமாக இருந்து திராவிட நாட்டுக்கு வழி விட்டிருக்குமோ அதை ஆதரிக்காமல் விட்டு பட்டேலுக்கும், நவாபுக்கும் அஞ்சி கள்ள மவுனம் காத்து அந்த மகா முக்கியமான நேரம் அதாவது திராவிட நாடு அமையும் நேரம் அதை மறந்து மணியம்மையினை கட்டியது திராவிட புரட்சி

அந்த மணியம்மையினை எதிர்த்து இருவர் தலைதெறிக்க ஓடியதன் பெயர் இனமான விடுதலை

எது திராவிட நாடு? அதை யார் ஆள்கின்றான் ? யாருக்கு நாம் உதவ வேண்டும் அல்லது போராட வேண்டும் என தெரியாத குழப்பம் அரைமயக்கத்திலே ஒருவன் “ஏன் வேண்டும் இன்ப திராவிடம்” என எழுதி கொண்டிருந்தான்

நவாபுக்கு ஆதரவாக அல்லது திராவிட நாட்டை மீட்க வாளேந்தி போராடாமல். யுத்த களத்துக்கே செல்லாமல் எங்கோ மூக்கு பொடி போட்டு கொண்டு, முட்டு சந்தில் “ஏ ஆரிய கைபர் வழி வந்த பார்பானியனே..” என கத்தி கொண்டிருந்தான் அவன் பெயர் “தளபதி”

“அடேய் தளபதி ஐதரபாத் நிஜாமும் கைபர் வழிவந்த ஆப்கானிய வாரிசே வா அவனை விரட்டு..” என்றால் அந்த தளபதிக்கு காதே கேட்கவில்லை

நவாப்புக்கு எதிராக் போர்முரசு கொட்டவேண்டிய தளபதியின் தம்பி “முரசொலி” என தனி அறைக்குள் இருந்து எழுதி கொண்டே இருந்தது

பட்டேலையோ நவாபையோ எதிர்க்க அல்லது ஆதரிக்க வேண்டியவன் திரையில் நம்பியாரோடு போலி வாள்சண்டை இட்டு கொண்டிருந்தான் அவர் “புரட்சி தலைவன்”

கக்கன்

தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு காலத்தில் தூய்மையான தியாகிகளும், மக்களை தவிர ஏதும் சிந்தியா மகா உத்தமர்களும் இருந்தார்கள், அப்படியும் ஒரு பொற்காலம் இருந்தது

அப்படி ஒரு குறையும் சொல்லமுடியாத தூய்மையான அரசியல்வாதிகளில் ஒருவர்தான் கக்கன் , காந்தி, சாஸ்திரி, காமராஜரை போலவே மகா தூயவாழ்வு வாழ்ந்த அரசியல் மகான் அவர்

சுதந்திரபோராட்ட தியாகி, வெள்ளையனிடம் சிறையில் சித்திரவதை பட்டவர்களில் அவரும் உண்டு, கடுமையான அடிகள் அவை

சுதந்திர இந்திய பொதுதேர்தலில் மதுரை தொகுதியில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கபட்டவர். பின்னர் காமராஜர் அமைத்த அரசில் அமைச்சரானார்

அமைச்சர் ஆனாலும் சாதாரண மக்களோடு பேருந்து பயணம், எளிமையான வாழ்வு என்றுதான் இருந்தார். மகா எளிமையான வாழ்வு

பொதுபணிதுறை, மின்சார துறை, விவசாயதுறை, காவல்துறை என அந்த காங்கிரஸ் அரசின் எல்லா துறைகளிலும் அமைச்சராக இருந்தும் சல்லி காசு கூட சம்பாதிக்க தெரியாத நேர்மையான அரசியல்வாதி அவர்

அவர் பொதுபணிதுறை அமைச்சராக இருந்தபொழுதுதான் மேட்டூர் அணை உயரம் அதிகரிக்கபட்டது, மணிமுத்தாறு வைகை அணைகள் எல்லாம் கட்டபட்டன‌

அவர் விவசாய அமைச்சராக இருந்தபொழுதுதான் உரங்கள் கிடைக்க வசதி, கூட்டுறவு முறை எல்லாம் கொண்டுவரபட்டது

அவர் காவல்துறை அமைச்சராக இருந்தபொழுது சாதி கலவரங்கள் நேர்மையாக இரும்புகரம்கொண்டு அடக்கபட்டது, சாதி கலவரங்களை தடுக்க உளவு போலிஸ் துறை எல்லாம் உருவாக்கினார்

மிக பெரும் திட்டங்களை உருவாக்கியவர், பெரும் பதவியில் இருந்தாலும் தன் பிள்ளைகளை அரசு பள்ளியிலே படிக்க வைத்தார், கக்கனின் சிபாரிசில் வேலைக்கு வந்தவர்கள் என்றோ, கக்கனின் சிபாரிசில் தப்பிய குற்றவாளி என்றோ ஒருவனையும் காட்ட முடியாது

அரசியல் தவ வாழ்க்கை வாழ்ந்த மகான் அவர் , அவரைத்தான் எதிர்த்து நின்றன திமுக புலிகள்.

அதுவும் பெரியார் சொன்னார், “இந்த கக்கனோ காமராஜரோ பிராமணர் இல்லிங்க‌, அவர்களும் தாழ்த்தபட்ட சூத்திரர்கள். நன்றாகத்தான் ஆளுகின்றார்கள்,

ஏ அயோக்கிய பயலுகளா அவர்களை ஆளவிடுங்க.. உங்கள பற்றி எல்லோரையும் விட எனக்கு நல்லா தெரியும்”

அவர் சொன்னதை எல்லாம் திமுக கேட்கவில்லை

எங்கு பெரியார் பேச்சை கேட்கவேண்டுமோ அங்கு மிக சரியாக காதை பொத்திகொள்பவர்கள் அவர்கள்

1967ல் திராவிட புரட்சியில் தோற்றார், 1971லும் தோற்றார். நாட்டுக்காக, தமிழக மக்களின் நல்வாழ்விற்காக முனிவர் போல உழைத்துகொண்டிருந்த அவர், காமராஜர் போன்றோரை விரட்டிவிட்டுத்தான் திமுக ஆட்சிக்கு வந்தது

அதன் பின் கக்கனை பற்றி செய்தி இல்லை, அவர் பராரி கோலத்தில் சென்னையில் மக்களோடு மக்களாக சுற்றினார். இவ்வளவிற்கும் தமிழக காங்கிரஸ் தலைவராக இருந்த அவர சத்யமூர்த்திபவனும் கைவிட்டது

மிக்க வறுமையில் சிக்கிய அவரை சிவாஜி கணேசன் சந்தித்து கண்ணீர் சிந்தினார், சிவாஜி கஞ்சன் என்பார்கள் ஆனால் செய்ய வேண்டிய இடங்களில் செய்தார்

தனக்கு பரிசாக வந்த தங்க‌ சங்கிலி ஒன்றை ஏலம் விட்டார், பணம் குவிந்தது, தன் பணத்தையும் போட்டு வங்கியில் டெப்பாசிட் செய்து கக்கனின் வறுமை போக்க முனைந்தார் சிவாஜி கணேசன்

அந்த மாமனிதனை அன்று தமிழக அரசும் எட்டிபார்க்கவில்லை, நேரு பின்னால் கொடி பிடித்த அவரை இந்திரா அரசும் எட்டிபார்க்கவில்லை

தன்மானத்தில் உயர்ந்துநின்ற கக்கன் அவர்களிடம் கையேந்தவுமில்லை

பின்னொருநாள் ராமசந்திரன் முதல்வரான காலத்தில் அரசு மருத்துவமனைக்கு சுற்றிபார்க்க சென்றார், அங்கே ஓர் முதியவர் பாய் விரித்து படுத்திருந்தார், நோய் அவரை படாதபாடு படுத்தியிருந்தது

ராமசந்திரனிடம் அதுதான் கக்கன் என சொன்னார்கள்

தான் சினிமாவில் நடித்துகொண்டிருந்தபொழுது பெரும் அமைச்சராக கோலோச்சியவர் இவரா? அந்த பெருமகனா என மனம் நொந்த ராமசந்திரன் அவரை நல்ல மருத்துவமனையில் சேர்த்தார்

எந்த ராமசந்திரன்? மக்களை மயக்க எந்த முகத்தை திமுக பயன்படுத்தியதோ? கக்கன் காமராஜரை வீழ்த்த எந்த ராமசந்திரனை ஒப்பனையிட்டு மக்கள் முன்னால் நிறுத்தியதோ அந்த ராமசந்திரன்

நிச்சயம் அன்று ராமசந்திரனின் மனம் கலங்கி இருக்க வேண்டும், இந்த மாமனிதனை என்னை வைத்தா தோற்கடித்தார்கள் என அவர் கலங்கி இருக்க வேண்டும், அப்படி கலங்கினார் என்றுதான் நெருக்கமானவர்கள் சொல்கின்றார்கள்

உண்மையில் ராமசந்திரன் அவர் நலம் காக்க போராடினார், ஆனால் இம்மக்களுக்காக உழைத்து பின் அவர்களால் தோற்கடிக்கபட்டு புழுதியில் எறியபட்டு மனதால் செத்திருந்த கக்கன், உடலாலும் பிணமானார்

இன்று கக்கனின் பிறந்தநாள்

கக்கனின் வாழ்வே கொடுமை நிறைந்தது, அதனை விட கொடுமையான செய்தி கக்கனின் மகன் ஒருவன் வாழ வழியின்றி பைத்தியமாகிவிட்டான் என்ற செய்தி அது

அந்த பொதுநல பித்தன் இம்மக்களுக்காக உழைத்து தன் மகனை பராரியாக்கி பித்தனாக்கி இருக்கின்றான்

14 ஆண்டுகள் அமைச்சராக இருந்தவன் ஒரு பைசா இல்லாமல் அரசு ஆஸ்பத்திரியில் கிழிந்த பாயில் கிடந்த தமிழகத்தில்தான், முதல்வர் வீட்டு வேலைக்காரர்கள் எல்லாம் பல்லாயிரம் கோடி சொத்துக்களோடும், பெரும் பணத்தோடும் பெரும் உல்லாச வாகனங்களில் அலைகின்றார்கள்

கக்கனை விரட்டினார்கள் திமுகவினர், இதோ கக்கனின் குடும்பத்து சொத்து என ஒரு செங்கல்லை காட்ட முடியுமா? ஆனால் திமுக அதிமுக‌ சொத்து மதிப்பு வங்க கடலையும் விட பெரியதாக போகின்றது

இதனை பார்க்கும்பொழுது தமிழகம் நாணத்தால் தலைகுனிகின்றது, எப்படிபட்ட வீழ்ச்சியினை சந்தித்துவிட்டோம் என வெட்கி அழுகின்றது

நேர்மைக்கு அடையாளம் அந்த கக்கன், எளிமையான‌ மக்கட் பணிக்கு பெரும் அடையாளம் அந்த மாமனிதன்

அவரை போன்றவர்கள் இனி வரமாட்டார்கள்,

தமிழக அரசியல் நதி அவ்வளவு சுத்தமான நதியாக ஓடியிருக்கின்றது, அந்த சோலை அவ்வளவு மணமாக இருந்திருக்கின்றது, அந்த விளக்கு அவ்வளவு பிரகாசமாக ஒளிவீசியிருக்கின்றது என கக்கன், காமராஜரின் வரலாறுகள் நமக்கு காட்டுகின்றன‌

இன்று நாறிவிட்ட சாக்கடையாக, கருவாட்டு மூட்டையாக, பெரும் இருளில் சிக்கிவிட்ட அந்த அரசியலில் இருந்து ஓரமாக நின்று அந்த பொற்காலத்தை நினைத்து அழுவோம்

தெய்வங்கள் அருள்வழங்கிய அந்த ஆலயத்திலிருந்து அவைகளை விரட்டிவிட்டு சாத்தான்களை குடி வைத்ததற்காய் அழுவோம்

அதில் கக்கனுக்காகவும் அழுவோம் , இவர்களை போல உத்தமர்களை அதுவும் தோற்றபின்னும் மறுபடியும் வந்து வாக்கு தாருங்கள் உங்களுக்காக உழைக்கின்றோம் என நின்ற அந்த அப்பாவிகளை விடாமல் துரத்தினோம் என்றால்

கிறிஸ்துவினை கொன்ற யூதனுக்கும், இவர்களை விரட்டிய தமிழனுக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்க முடியும்?

அந்த பாவத்திற்கு பெரும் தண்டனையும், பெரும் கண்ணீரும் பெற்றுத்தான் தீரவேண்டும்

அதனால்தான் இந்த அழுகை அழவேண்டியிருக்கின்றது தமிழகம், அழுவோம் வாய்விட்டு அழுவோம்

அதில் இந்த அப்பாவி கக்கனுக்காக ஓங்கி அழுவோம்

கக்கனும் அவரை போன்றவர்களும் எவ்வளவு உத்தமமான மகான்கள் என உலகிற்கு காட்ட பின் வந்தவர்கள் எல்லாம் ஊழலும், லஞ்சமும் நிறைந்த சுயநல ஆட்சி நடத்தினார்கள்

அதில் கக்கனின் நேர்மையினை உலகிற்கு சொன்னார்கள், கக்கனை விரட்டிவிட்டதாக நினைத்தவர்கள் உண்மையில் அவருக்கு பெரும் புகழை ஈட்டிதந்திருக்கின்றார்கள்

தமிழகம் கண்ட தனிபெரும் தியாகிக்கு ஆழ்ந்த அஞ்சலிகள்

அப்படிபட்டவர்கள் எல்லாம் ஒரு காலத்தில் இருந்திருக்கின்றார்கள் என்ற நினைவு பெருமூச்சில் பொங்கி வரும் கண்ணீருடன் அம்மகானுக்கு அஞ்சலிகள்

(கக்கன் தாழ்த்தபட்டவர் , காமராஜரும் சூத்திர சாதி ஆனால் மிகபெரும் தியாகிகளாய் இந்நாட்டில் வாழ்ந்தார்கள். மிக பெரும் இடத்திற்கு அவர்கள் சென்றார்கள்

நிச்சயம் அவர்களை வீழ்த்தியது ஆரிய பார்பனியமோ, உயர் சாதி சூழ்ச்சியோ அல்ல. தாழ்த்தபட்டவர்களை உயர்த்துவோம் என புரட்சி செய்தவர்கள்தான் அவர்களை வீழ்த்தினார்கள்

அதாவது ஆரிய சூழ்ச்சி செய்யவேண்டிய வேலையினை இவர்களே செய்தார்கள், செய்துவிட்டுத்தான் திராவிட் புரட்சியில் சூத்திரன் வாழ்வு, தாழ்த்தபட்டவன் முன்னேற்றம் என அவர்களே சொல்லிகொண்டார்கள்..)

கள்ளமவுனம்

நிச்சயம் அவன் இந்த தேசத்து மாபெரும் சுதந்திர வீரன், அவனைபோல் ஒருவனை இத்தேசம் கண்டதுமில்லை காணபோவதுமில்லை

அவனது மைசூர் சமஸ்தானம் இன்றைய ஜெர்மனுக்கு ஈடான பொருளாதாரத்தை கொண்டிருந்தது அதை குறிவைத்தே வெள்ளையன் போர் நடத்தினான்

புகழ்பெற்ற தன் முதல் இரு போர்களில் ஆங்கிலபடைகளை கதறவைத்திருந்தான் அவன், பிரான்ஸ் மாவீரன் நெப்போலியன் வலிய சொன்னான் “என்னை போல் ஒருவனை வரலாற்றில் திப்பு வடிவில் காண்கின்றேன்” , திப்புவுக்கு படை அனுப்ப நெப்போலியன் முடிவும் செய்திருந்தான்

அந்த பாழாய்போன நெல்சன் என்பவன் இல்லாமலிருந்தால் நெப்போலியன் உதவி திப்புவுக்கு கிடைத்திருக்கும், நாட்டின் தலைவிதிமாறியிருக்கும்

திப்புவின் ராக்கெட்டை பார்த்து நெப்போலியனுக்கே ஆச்சரியமான காலங்கள் உண்டு, ஆம் வரலாற்றில் முதன் முதலில் ராக்கெட்டை பயன்படுத்தியவன் அவனே

அதன் மாதிரி ஹிட்லரிடம் இருந்தது, இன்று பெண்டகனில் உண்டு

நெப்போலியன் வலிமைபெறுவதற்குள் திப்புவினை வென்றாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் அந்த பிரிவினையில் இறங்கினான் வெள்ளையன்

ஆம் இந்து முஸ்லீம் வேற்றுமையினை விதைத்தான், மற்ற இந்து மன்னர்கள் உதவி இல்லா நிலையில் திப்பு தனித்துவிடபட்டான்

இவ்வளவுக்கும் ஆதீனங்களுக்கும் மடங்களுக்கும் திப்பு அள்ளிகொடுத்தது கொஞ்சமல்ல, அந்த ஸ்ரீரங்கப்பட்டணம் ஆலயத்தில் அவன் நன்கொடை நகைகள் இன்றும் உண்டு

அந்த மாவீரனின் மெய்காப்பாளர்களை கொண்டே துரோகத்தால் அவனை சாய்த்தான் வெள்ளையன்

திப்பு களத்தில் இறந்து கிடக்கும் பொழுது அவனுக்கு மாவீரனுக்குரிய அஞ்சலி செலுத்தி பெருமூச்சுடன் சொன்னான் வெள்ளை தளபதி “இனி இந்தியா நமது”

அத்தோடு இன்னொன்று சொன்னான் “இந்து முஸ்லீம் பிரிவினை ஒன்றே இந்தியாவினை ஆள சரியான வழி”

இத்தேசம் இன்றுவரை பற்றி எரிவது அதில்தான்

மத இனம் மொழி கடந்து மாபெரும் இந்திய அடையாளமாய் வீற்றிருப்பவன் திப்பு சுல்தான்

அவனது பொருட்கள் சில லண்டனில் ஏலத்திற்கு வருகின்றன எல்லாம் சேர்ந்து 150 கோடிவரை செல்லலாம்

மைசூர் அரண்மனையில் கைபற்றபட்ட திப்புவின் இன்னொரு வாள், துப்பாக்கி, அவனின் காலடியில் இருந்த சிம்ம அடையாளம் என பல‌

உலகை ஆண்ட வெள்ளையன் பல விஷயங்களை இப்படி கொண்டு சென்றான், பல நாடுகள் நெருக்கடி கொடுக்க சில திருப்பி கொடுக்க்கபட்டன‌

அப்படி எத்தியோப்பிய மன்னனின் அடையாளமான தங்க கீரிடம் திருப்பி கொடுக்கபட்டது

அது விக்டோரியா காலத்தில் வந்ததால் கொடுக்கபட்டது ஆனால் திப்புவின் பொருட்கள் கிழக்கிந்திய கம்பெனி காலத்தில் கைபற்றபட்டதால் அதை ஏலத்தில்தான் எடுக்க வேண்டுமாம்

இதில்தான் விஜய் மல்லையா நினைவுக்கு வருகின்றார்

திப்புவின் இன்னொரு வாள் பிரசித்திபெற்றது, இலகுவான ஆனால் கவசங்களையும் ஊடுருவும் உறுதியான உலோகம் அது, அதை கண்டு வியந்த வெள்ளையன் அதை பத்திரபடுத்தினான்

அது சிலவருடங்களுக்கு முன்பு ஏலத்திற்கு வந்தபொழுது அதை வாங்கி மைசூருக்கு கொண்டுவந்தார் மல்லையா

நல்லவரோ கெட்டவரோ அவரின் அந்த பணி வாழ்த்துகுரியது

ஆனால் இப்போது அவருக்கும் சிக்கல் இல்லாவிட்டால் மல்லையா விடமாட்டார்

இந்த அரசு ஏறெடுத்தும் பார்க்குமா? நிச்சயம் இல்லை, திப்பு பிறந்தநாளே கூடாது எனும் கொள்கையுடைய அரசு இது

கவனியுங்கள் பட்டேலுக்கு பல்லாயிரம் கோடியில் சிலை, சிவாஜிக்கு சில ஆயிரம் கோடியில் சிலை ஆனால் மைசூர் சிங்கத்தின் விஷயத்தில் அமைதி என்றால் யாருக்கு கோபம் வராது

நல்ல இந்தியனுக்கு வரும், எமக்கு வருகின்றது

இவ்வளவுக்கும் சிவாஜியின் வீரத்திற்கு கொஞ்சமும் குறைந்தவனல்ல திப்பு

அந்த மைசூர் சிங்கத்தின் பொருட்களை மீட்பதில் கள்ளமவுனம் காக்கும் இந்த அரசை வன்மையாக கண்டிக்கின்றோம்

இந்து அரசர்கள் என்றால் பொங்குவதும் இஸ்லாமிய சிங்கம் என்றால் பம்முவதும் நல்ல அரசுக்கு அழகல்ல‌

இந்த நாட்டில் இந்த மதசார்புள்ள அரசால் பல விஷயங்களை இழக்கின்றோம் இதில் திப்புவின் அடையாளமும் ஒன்று

ஒரு விதத்தில் மனம் வலிகின்றது

வெறும் 200 கோடி இருந்தால் அந்த மாவீரனின் அடையாளங்களை மீட்டுவிடலாம், ஆம் எங்கள் நாட்டு சிங்கம் பயன்படுத்திய தங்க பொருள் என கொண்டாடலாம்

செய்வதற்குத்தான் யாருக்கும் மனமில்லை

ஒரு தொகுதியில் தேர்தலுக்கு 200 கோடிவரை செலவு செய்கின்றார்களாம், அப்படியானால் தமிழக செலவு இந்திய செலவுகளை கவனியுங்கள்

திப்புவின் பொருட்கள் என்ன? லண்டனையே வாங்கலாம்

செய்யவேண்டிய காரியம் ஏராளம் இருக்க இங்கு தேர்தல் ஆரவாரத்தில் நிறைய இழக்கின்றோம்

திப்புவின் பொருட்களை மீட்க தவறிய இந்த அரசு ஒழியட்டும், சரியட்டும்

நல்ல இந்தியன் இவர்கள் பக்கம் தலைவைத்தும் படுக்கமாட்டான்

ஏன் இவர்கள் கள்ளமவுனம் காக்கின்றார்கள் என்றால் திப்புவினை கொண்டாடினால் இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமை வரும், அந்த ஒற்றுமை இவர்களுக்கு மகா ஆபத்து

அதனால்தான் அரசியலுக்காக அந்த மாவீரனை புறந்தள்ளுகின்றார்கள் அயோக்கியர்கள்

இவர்கள் இப்படி கள்ளமவுனம் காப்பதால் அந்த மாவீரனின் புகழை மறைக்கமுடியாது

நெப்போலியனின் வரலாறு, கிழக்கிந்திய கம்பெனி வரலாறு , அது நடத்திய யுத்த வரலாறு அதில் திப்பு கொடுத்த அதிர்ச்சி போர், ராக்கெட் வரலாறு என எல்லாவற்றிலும் அவன் வாழ்ந்து கொண்டே இருப்பான்

அந்த மாவீரனின் புகழை இவர்களின் கள்ளமவுனம் ஒருநாளும் சரிக்காது, இவர்கள்தான் சரிந்து போவார்கள்

பசவண்ணா என்றொரு புரட்சியாளர்

இங்கு பாரதி , பெரியார் பிற்காலத்தில் பேசிய பெண்விடுதலையினை அன்றே கன்னடத்தில் சொன்ன பசவண்ணா என்றொரு புரட்சியாளர் இருந்தார்

அவர் இந்திய வரலாற்றில் முக்கியமானவர், லிங்காயத் பிரிவு அவரால் தொடங்கபட்டது, பெரியாருக்கு 700 ஆண்டுகள் முன்பு பிறந்த பசுவண்ணா பல புரட்சி செய்தார்

பசவண்ணாவினை பெரியாருடன் ஒப்பிட்டால் பசவண்ணா இந்திரா காந்தி, பெரியார் மோடி, இதற்கு மேல் நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள்

அப்படி என்ன செய்தார் என்றால் ஏகபட்ட சீர்திருத்தங்களை அன்றே செய்தார், ஆச்சரியமான புரட்சியாளர் அவர், சந்தேகமில்லை

இந்துமதத்தில் சில கொடுமைகள் நடந்த பொழுது சிவலிங்கத்தை முன்னுறுத்தி, லிங்காயத் என்ற சமயத்தை ஏற்படுத்தினார், எடியூரப்பா எல்லாம் அந்த வகை

ஒருவகையில் கன்னியாகுமரியில் விஷ்ணுவின் நாராயண வழிபாட்டை ஏற்படுத்தி, அதாவது இந்துவாக இருந்து இந்துபிராமண கொடுமையினை எதிர்த்த வைகுண்டருக்கு இந்த பசவண்ணாவே முன்னோடி

ஆனால் அவரை பற்றி அதிகம் பேசமாட்டார்கள் ஏனென்றால் பசுவண்ணா பெயர் அரசியலுக்கு பயன்படாது.

மகா முக்கியமாக அவர் பிராமணர்

அந்த சீர்திருத்த திருமணத்தில் அய்யர் கிடையாது, மந்திரம் யாகம் எல்லாம் கிடையாது. சம்பிரதாயம் கிடையாது, ஆனால் தாலி உண்டு, அதுவும் மணமகனின் கழுத்தில் மணமகள் கட்ட வேண்டும்

மற்ற திருமணங்களில் தாலி கட்டியபின்புதான் கணவன் மனைவிக்கு அடிமை, ஆனால் அந்த திருமணத்தில் தாலி கட்டும்பொழுதே அடிமை

எனினும் மிகசில இடங்களிலே இம்முறையில் திருமணம் நடக்கின்றது, அப்படி ஒரு திருமணம் சமீபத்தில் கன்னடத்தில் நடந்திருக்கின்றது

மணமகன் கழுத்தில் தாலிகட்டி அவன் 
தன் கணவாக வர பிச்சை போட்டு மூன்று முடிச்சும் போட்டிருக்கின்றாள் மனைவி

உலகம் இதை வித்தியாசமாக நோக்க, அன்றே பசுவண்ணா இதை எல்லாம் செய்திருக்கின்றார் என்ற வரலாறும் வருகின்றது

அம்பேத்கர் என்பார்கள் இன்னும் பலரை புரட்சியாளர் என்பார்கள், உண்மையில் பிராமணராக பிறந்து பெரும் புரட்சி செய்த பசவண்ணாவே வரலாற்றில் மிகபெரும் எடுத்துகாட்டு

ஆனால் அவர் இந்துமத அபிமானி என்பதாலும், பிராமணர் என்பதாலும் மாற்றுமதங்களை தூக்கிபிடிக்கவில்லை என்பதாலும் அவரை கவனமாக மறைப்பார்கள்

பெண் விடுதலையினை அவளே தாலிகட்டும் உரிமைவரை கொடுத்த அந்த பசவண்ணா பெரும் போராளி என்பதில் சந்தேகமில்லை

டாக்டர் சாந்தா

தமிழகக பெண்களில் மிகபெரும் பிம்பம் அவர், அரசியலுக்கு கலைஞர் என்றால் சந்தேகமின்றி சொல்லலாம் தமிழக‌ புற்று நோய் ஆராய்ச்சிக்கு அவர்தான் மிகபெரும் தொண்டாற்றியிருக்கின்றார்

டாக்டர் சாந்தா

அவரின் குடும்ப பாரம்பரியமே மிக பெரிது, நோபல் பரிசு பெற்றவர்களான சர் சிவி ராமனும், சந்திரசேகரும் அவரின் முன்னோர்கள்

அவர்கள் இயற்பியலில் பிரகாசித்தது போலத்தான் இவரும் பிரகாசிக்க வேண்டும் என வளர்க்கபட்டார். இது குலகல்வி முறை அல்ல, குலபெருமையும் அல்ல மாறாக முன்னோர் சாதித்ததில் சாதிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு வைராக்கியம்

ஆனால் இவரின் மனம் ஏனோ இயற்பியலுக்கு செல்லவில்லை, மருத்துவம் பக்கம் திரும்பியது

அரசியல்வாதி குடும்பத்திலிருந்து மருத்துவத்துக்கு திரும்பினாலும் மறுபடியும் அரசியல்வாதியான தமிழிசை போல அல்லாமல் இவரோ மறுபடி இயற்பியலுக்கு திரும்பாமல் மருத்துவத்திலே நின்றார்

தமிழக மருத்துவதுறையில் யாருக்கும் இல்லா சிறப்பு அவருக்கு உண்டு

ஆம் மகளிர் குல திலகம் டாக்டர் முத்துலெட்சுமி ரெட்டியோடு இணைந்து பணியாற்றினார், அவருக்கு பின் அடையாறு புற்றுநோய் மருத்துவமனை இவர் கட்டுபாட்டிலே வந்தது

டாக்டர் முத்துலெட்சுமி ரெட்டியின் மருத்துவ வாரிசு இவர்தான்

அன்று மிக சிறிய மருத்துவமனையாக தொடங்கபட்ட அம்மருத்துவமனை இன்று ஆசியாவிலே புற்றுநோய்க்கு மிக சிறந்த மருத்துவமனையாக விளங்குகின்றது என்றால் அதற்கு சாந்தாவின் உழைப்பு மிக முக்கிய காரணம்

ஓரளவு இன்று தமிழகத்தில் புற்றுநோய் கண்டவர்களின் வாழ்நாள் நீட்டிக்கபடுகின்றது என்றால் அதில் டாக்டர் சாந்தாவின் பங்கும் உண்டு

இந்திய அரசின் பத்ம விருதுகளை பெற்றவர், அன்னை தெரசா விருதும் வழங்கபட்டது

உண்மையில் பாரத ரத்னா விருதுக்கு மிக தகுதியானவர் இந்த மருத்துவ தேவதை

இன்று அவருக்கு பிறந்தநாள்

உறுதியாக சொல்லலாம், தமிழகத்தில் 92 வயதில் இருக்கும் மிக பெரும் சாதனையாளர் அவர்

இன்றைய நிலையில் வயதிலும், சாதனையிலும் அவரை இன்னொரு பெண் நெருங்கவே முடியாது, அதுவும் புனிதமான மருத்துவதுறையில் முக்கியத்துவமான புற்றுநோய் ஆய்வில் அவரை நெருங்க வாய்ப்பே இல்லை

உலகமே கவனிக்கும் ஒப்பற்ற பெண்மணி அவர்

ஆனால் தமிழக கட்சிகளோ, ஊடகங்களோ பேசுமா? பேசாது

அட பெண்களின் உரிமையினை காக்க வந்த பெண்ணிய மற்றும் பெரியாரிஸ்ட் இயக்கங்களோ அவரை போற்றுமா என்றால் போற்றாது

காரணம் அவர் ஒரு பிராமணர்

மற்ற சாதிக்காரர்கள் மெழுகுவர்த்தியாக இருந்தாலும் ஓஹோ என கொண்டாடபடுவதும் , பிராமணர்கள் சூரியன் போல மின்னினாலும் கண்டுகொள்ளபடாமல் செல்வதும் தமிழக திராவிட நீதி

அதன் பெயர்தான் இங்கு சமூக நீதி

அன்று இட ஒதுக்கீடு இல்லை, இந்த சாந்தா உருவாகி வந்துவிட்டார்

இன்று இட ஒதுக்கீடு என்ற பெயரில் எத்தனை சாந்தாக்களை விரட்டி அடித்திருக்கின்றதோ இச்சமூகம் என்பதுதான் கவலையான விஷயம்.

இட ஒதுக்கீடு எனும் பெயரில் பலரை வாழவைக்கின்றோம் என சொல்லி பல திறமையானவர்களை விரட்டி விடுகின்றோம்

அதன் விளைவு திறமையானவர்கள் அத்துறையில் உருவாவது இல்லை, அதன் நோக்கமே அடிபட்டு போகின்றது

இட ஒதுக்கீட்டால் அரசியல் செய்யலாம், வாக்குகளை அள்ளலாமே தவிர திறமையான விற்பனர்களை ஒருநாளும் உருவாக்க முடியாது

ஓரளவேனும் திறமையுள்ளோர்க்கு வாய்ப்பு கொடுத்தல் வேண்டும், அல்லாவிடில் ஒன்றும் உருப்படாது

தேசம் கொடுத்த கல்வியினை இத்தேசத்திற்கு மருத்துவ பணியாய் திருப்பி கொடுத்த, தன் செயலை மிக தீர்க்கமாக செய்து அகில உலக அளவில் புகழ்பெற்றுவிட்ட அந்த மருத்துவ தமிழச்சிக்கு, அந்த மூதாட்டிக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்

அவர் ஆயிரம் பிறைகண்டு இன்னும் வெற்றிமேல் வெற்றி பெற வாழ்த்துக்கள்

தமிழகத்தார் அவரால் பெருமையடைகின்றார்கள், அவர் ஒரு தமிழ்ப்பெண் என சொல்லும்பொழுது தமிழக மகளிருக்கு ஒரு மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் தானாக வருகின்றது

(அவர் பத்மபூஷன் பெற்ற காட்சியினை மறக்க முடியாது, தமிழர் கலாம் ஜனாதிபதியாக இருந்து தமிழச்சி சாந்தா பெற்ற விருது அது

மிக பெருமையான விஷயம் அது, ஆனால் பல திராவிட பெரியாரிய இன்னும் பல இம்சைகள் எல்லாம் இதில் கள்ள மவுனம் காப்பார்கள்

ஆம் அவர்கள் அரசியலை தாண்டிய தமிழர்கள் டெல்லியில் பெரும் இடம் பெறும்பொழுது கண்ணை மூடிகொள்வது அவர்கள் வழக்கம்..)

எல்லைகாந்தி

அன்று பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் கபார் கான் என்றொருவர் இருந்தார், காந்தியின் நெருங்கிய நண்பர் அவர், ஆப்கன் எல்லை பக்கம் பிறந்து வளர்ந்தவர், அவரின் தேசாபிமானம் மிக சிலாகிப்பானது

யாருக்கும் குறையாத சுதந்திர போரட்ட வரலாறு அவருக்கும் உண்டு.

காந்தியோடு சிறைசென்று போராடினார். பிரிவினை வந்தபொழுது அது முடியாது என மல்லுகட்டியவர்

அது முடியாத பொழுது “காந்தி எங்களை கைவிடாதீர்கள், அந்த நரகத்தில் எங்களை தள்ளிவிடாதீர்கள் என கண்ணீர் விட்டு அழுதார்.”

எங்களுக்கு தனி இந்தியா அமைத்து கொடுங்கள் என கதறினார், ஆம் அவர் இஸ்லாமியர் ஆனால் ஜின்னாவின் பாகிஸ்தானின் உள்நோக்கமும் அதில் இஸ்லாமியர் அமைதியாக வாழமுடியாது என்ற தீர்க்கதரிசன கவலையும் அவருக்கு இருந்தது

மூன்று துண்டாக உடைந்த இந்தியா 4 துண்டுகளாக உடையும் நிலை வந்தது.

நாங்கள் தனிநாடாக இயங்கமாட்டோம் மேற்கு இந்தியா கிழக்கு இந்தியா என இயங்குவோம் என கபார்கான் சொன்னதெல்லாம் யார் காதிலும் விழவில்லை

இவ்வளவிற்கும் அவர் கோரிக்கைக்கு பலுசிஸ்தான் பக்கம் பெரும் வரவேற்பு இருந்தது

ஜின்னா கோஷ்டி தவிர யாருக்கும் பாகிஸ்தான் என்றொரு நாடு உருவாவது பிடிக்க்கவே இல்லை என்பதுதான் அன்றைய நிலை

அந்த கபார்கானின் வேண்டுகோளுக்கு செவிசாய்த்திருந்தால் நிச்சயம் இப்பொழுது பாகிஸ்தானுக்கு அடுத்து ஆப்கனுக்கும் அதற்கும் இடையில் ஒரு குட்டி இந்தியா இருந்திருக்கும்

பாகிஸ்தான் இன்னும் சுருங்கி இருக்கும், யுத்தம் என வந்தால் பாக்குவெட்டிக்குள் சிக்கிய எலிபோல் பாகிஸ்தான் மாட்டியிருக்க்கும்

அவர் குரலை யாரும் கேட்கவில்லை

“இந்த ஓநாய்களிடம் எங்களை ஒப்படைக்காதீர்கள், இவர்கள் ஒருநாளும் உருப்படாத கொடூரமான கூட்டம்” என அவர் கதறியது பிரிட்டன் காதிலும் விழவில்லை

காந்தி அதுபற்றி கவலைகொண்டாலும் அத்தோடு அவர்காலமும் முடிந்தது

ஆனால் கபார்கான் தொடர்ந்து கேட்டுகொண்டேதான் இருந்தார், பிடிக்காத மருகளுடன் வாழ்வது போல அவர் முதிர்ந்த வயதுவரை அழுது கொண்டேதான் இருந்தார்

வங்கதேசத்தை உடைத்தபின் இந்திராவின் பார்வை பலுசிஸ்தான் மேல் விழுந்தது, தன் கடைசி நம்பிக்கையாக இந்திராவினை கண்டார் கான்

வங்கவெற்றிக்கு பின் இந்திராவின் கவனம் பாகிஸ்தானை இன்னும் உடைப்பதில் இருந்தபொழுதுதான் அரசியல் நெருக்கடி அவருக்கு ஆரம்பித்தது

இந்திரா எமர்ஜென்ஸி கொண்டுவந்ததில் இந்த உள்நோக்கமும் இருந்தது, பாகிஸ்தானை மேற்கொண்டு உடைத்து போட அவர் கடும் நோக்கம்கொண்டிருந்தார்

ஆனால் அது சர்வாதிகாரம் என சொல்லி உள்நாட்டு குழப்பம் இன்னும் பல குழப்பங்களுக்கு பின் அவர் ஆட்சிக்கு வர சில ஆண்டுகள் ஆனது

அவர் மறுபடி வந்தபொழுது பஞ்சாப் பற்றி எரிய அதிலே கவனம் செலுத்தி உயிரையும் விட்டார் இந்திரா

இதனால்தான் இந்திரா மறையும் பொழுது ஜியா உல்கக் எனும் ராணுவ பாகிஸ்தானிய ஆட்சியாளர் சொன்னான்

“அல்லா இருக்கின்றார், இந்திரா மறைந்தார்”

ஆம் இந்திரா ஆட்சிகாலத்தில் அஞ்சிய பாகிஸ்தான் கபார்கானை படாதபாடு படுத்தியது, அவர் இந்திய உளவாளி என 85 வயதிலும் சிறையில் வைத்து கொடுமைபடுத்தியது

இந்திரா கொஞ்சம் காலம் இருந்தால் நிச்சயம் கபார்கானின் நினைவு நிறைவேறியிருக்கும்

அவர் மறைந்த‌ பின் பலுசிஸ்தான் பக்கம் இந்திய பார்வை குறைந்ததென்றாலும் ரகசிய ஆதரவு உண்டு

1988ல் தன் 98ம் வயதுவரை வாழ்ந்த கபார்கான் தான் விரும்பிய இந்தியாவுடன் இணையாமலே மறைந்தார்

அவர் தன் உடலை பாகிஸ்தானில் புதைக்க விரும்பாமல் ஆப்கனில் தன் முன்னோர்கள் ஊரிலே புதைக்க சொன்னார்

ஆம் இந்தியா தங்களை கைவிட்ட சோகம் அவரை வெகுவாக பாதித்தது, அதனால் அவர் கல்லறை ஆப்கானிலே இன்றும் உண்டு

அந்த மனிதரின் கண்ணீருக்கும் கதறலுக்கும் செவிசாய்த்திருந்தால் இன்று இந்தியா பாகிஸ்தான் என்றொரு மிரட்டலை சந்தித்திருக்காது

மிக சிறிய நாடாக பாகிஸ்தான் சுருங்கி இந்தியா இடையே சிக்கியிருக்கும்

தியாகிகளின் கண்ணீரை உதாசீனபடுத்தினால் என்னாகும் என்பதற்கு கபார் கானின் கண்ணீரே சாட்சி

எனினும் இந்தியா 1988ல் அவர் இறந்தபின் அவருக்கு பாரத ரத்னா எனும் உயரிய விருது வழங்கபட்டது. இந்தியனாக பிறந்து அந்நியராக அந்த விருதை வாங்கியர் அவர்தான்

காஷ்மீர் பாகிஸ்தான் சிக்கல்கள் வரும்பொழுதெல்லாம் அம்மனிதரின் நினைவு வந்துவிட்டே செல்லும்

அந்த எல்லைகாந்தியின் கோரிக்கை நிறைவேறியிருந்தால் இந்த அளவு மோசமான நிலை வந்திருக்காது

வேண்டாத பிள்ளைகளிடம் சிக்கிவிட்ட பாசமிக்க தந்தையாக அவர் அழுது ஏங்கி செத்திருக்கவும் மாட்டார்

பாவம் அந்த மனிதன்.

அவனுக்கு செய்த துரோகமோ என்னமோ இந்தியா இன்னும் எல்லையில் ரத்தம் சிந்தி கொண்டேதான் இருக்கின்றது

சந்திரசேகர் ஆசாத்

எண்ணற்ற தியாகிகளை சுதந்திரத்திற்காக கொடுத்தது இத்தேசம், அதுவும் இளம் தியாகிகள் ஏராளம்

அவர்களில் ஒருவர்தான் சந்திரசேகர் ஆசாத். அவர் பெயர் சந்திரசேகர் , 15 வயதானபொழுது சத்தியாகிரகத்திற்காக கோர்ட்டில் நிறுத்தபட்டார், தான் யாருக்கும் அடிமை இல்லை என சொல்லி ஆசாத் சந்திரசேகர் என முழக்கமிட்டார்

அன்றிலிருந்து சந்திரசேகர ஆசாத் என அறியபட்டார்

காந்தி மேல் இளையொருக்கு வருத்தங்கள் வந்த காலமது, பிரிந்து சென்றவர்கள் இந்துஸ்தான் குடியரசு அமைப்பு என்றொரு அமைப்பினை ஏற்படுத்தி வெள்ளையனை தீவிரவாதம் மூலம் விரட்ட எண்ணினார்கள்

இயக்கத்திற்கு பணம் வேண்டுமல்லவா?

வெள்ளையன் இந்தியரிடம் சுரண்டிய வரிபணத்தையே கொள்ளையடித்து இயக்கம் வளர்க்க தீர்மானித்தார்கள், மிக பிரசித்திபெற்ற ககோரி ரயில் கொள்ளை சந்திரசேகர ஆசாத்தால் நடத்தபட்டது

இந்திய வரலாற்றில் மிகபெரும் தீரமான சம்பவம் அது

அதன்பின் மிக தீவிரமாக தேடபட்டார் ஆசாத் ஆனால் சிக்கவில்லை, இளைஞர்களால் கொண்டாடபட்டார்

ராஜகுரு, சுக்தேவ், பகத்சிங் போன்றோரெல்லாம் ஆசாத்தின் உணர்ச்சியும் தேசபக்தியுமிக்க சாகச செயல்களால் ஈர்க்கபட்டவர்களே

வட இந்தியா முழுக்க கொண்டாடபட்டார், தென்னிந்தியாவிலும் அவர் புகழ்பரவியது

ககோரி ரயில்கொள்ளை போல ஆங்கிலேயரின் வரிபணங்களை ஏக இடங்களில் கொள்ளையிட்டு பெரும் சாகசம் புரிந்தார் ஆசாத்

28 வழக்குகள் அவர்மேல் இருந்தன‌

ஒரு கட்டத்தில் அவரை ஒழித்து தீருவது என முடிவெடுத்தது, அவர் கூட்டாளிகள் எல்லாம் கைதாயினர், பகத்சிங் போன்றோரும் சிறைபடுத்தபட்டனர்

ஆனால் ஆசாத் ஓயவில்லை போராடிகொண்டே இருந்தார்

மற்றவர்களுக்கும் ஆசாத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்னவென்றால் இயக்க தொண்டர்களை அனுப்பிவிட்டு பதுங்குகுழியில் இருந்து போராடியவர் அல்ல அவர்

களத்தில் முன்னால் நின்றவர்

அலகாபாத் பூங்கா ஒன்றில் நண்பர்களோடு விவாதித்தபொழுது போலிசால் சுற்றி வளைக்கபட்டார்

நண்பர்களை எல்லாம் காப்பாற்றிவிட்டு அவர் தப்பும்பொழுது காலில் சுடபட்டார், இனி தப்பமுடியாது என தெரிந்தபின் தன்னையே சுட்டுகொண்டார்

அப்பொழுது வயது வெறும் 24

24 வயதிற்கும் மாபெரும் எழுச்சியினை இந்தியாவில் காட்டியவன் ஆசாத்

அவன்மேல் காட்டமுடியா வன்மத்தை பின்னாளில் பகத்சிங்க் மேல் காட்டி பழிதீர்த்தது வெள்ளை அரசாங்கம்

அந்த ககொரி ரயில் கொள்ளை நடந்த இடமும், ஜான்சி காடுகளும் அவன் சுவாசித்த விடுதலை காற்றை சமந்தபடி அவனுக்கு சாட்சியாய் நிற்கின்றன‌

‘தண்ணீர் விட்டா வளர்த்தோம் சுதந்திரப் பயிரை… கண்ணீர் விட்டல்லவா வளர்த்தோம்’ என்பதை விட இம்மாதிரி இளைஞர்களின் செந்நீர் விட்டும் வளர்த்தோம் என்பதே சரி

‘தண்ணீர் விட்டா வளர்த்தோம் சுதந்திரப் பயிரை… கண்ணீர் விட்டல்லவா வளர்த்தோம்’

அந்த இளம் தியாகிக்கு இன்று நினைவுநாள், வீரவணக்கம்

அவன் சுடபட்ட மரத்தடியிலே அவனுக்கு இன்றும் நினைவாலயம் உண்டு

ஒரு பிராமணானவது சுதந்திர போராட்டத்தில் உயிர்விட்டானா என கேட்கும் அரைவேக்காடுகளுக்கு ஆசாத் மிக பெரும் பதில், ஆம் அவர் பிராமணனே

ஆயுதமேந்தி வெள்ளையனை அலறவிட்ட பிராமணனே அந்த சிங்கமகன்

பொறுப்பான நல்ல இந்திய தலைவர்

“இந்திய விமானப்படை விமானிகளுக்கு என் வணக்கம்” – ராகுல் காந்தி

துளியும் அரசியலில்லை, கொஞ்சமும் குற்றம் சாட்டவில்லை இது மோடியின் பதவி நீட்டிப்பு தந்திரமென்றோ இல்லை வேறு அரசியல் ஒப்பாரியுமில்லை

ஆம் தீவிரவாதத்தால் பாட்டியினையும், தந்தையினையும் இழந்த வலி அவரிடம் இருக்கின்றது

அன்றே ஈழத்து பிரபாகரனின் ஏ1 முகாமினை இந்திய விமானபடை தகர்த்திருந்தால் ராஜிவினை இத்தேசம் இழந்திருக்காது

அன்று புலிகளுக்கு எதிராக இந்திய விமானபடையினை களமிறக்காதது மாபெரும் தவறு

இந்த வலிகளால் வளர்ந்த ராகுலுக்கு தேசத்தின் நலமும், தீவிரவாதம் கொடுக்கும் வலியும் புரிகின்றது

இவரே பொறுப்பான நல்ல இந்திய தலைவர் இவரை மிக பெருமையுடன் தேசம் பார்க்கின்றது

வள்ளியம்மை

வெள்ளையன் உலகெல்லாம் ரப்பர் தோட்டம் தேயிலை தோட்டம் சுரங்க வேலை என சகலத்திற்கும் தமிழரையே அழைத்து சென்றான்

தமிழன் அரச விசுவாசம் கொண்டவன், கடும் உழைப்பாளி என்ற அபிமானம் ஆங்கிலேயருக்கு அதிகமாக இருந்தது. கயானா முதல் பிஜி தீவுகள் வரை தமிழர்கள் பரவியது இப்படித்தான்

அப்படி ஏகபட்ட தமிழர்களை தென்னாப்ரிக்காவுக்கும் கொண்டு சென்றான், அதில் மயிலாடுதுறையினை அடுத்த தில்லையாடி கிராமத்தை சேர்ந்த முனுசாமி. அவருக்கு ஜோகன்ஸ்பர்க்கில் பிறந்தவர்தான் வள்ளியம்மை

பிறந்தது இதே பிப்ரவரி 22

அவள் பிறக்கும்பொழுது தென்னாப்ரிகாவில் இனவெறியும் வெள்ளையனின் மதவெறியும் உச்சத்தில் இருந்தது, வெள்ளையரை தவிர யாரையும் மிருகத்தை போல அவர்கல் நடத்திய காலகட்டம் அது

காந்தி அப்பொழுதுதான் போராட்டத்தை தொடங்கியிருந்தார், அப்பொழுது இன்னொரு கட்டுபாட்டையும் வெள்ளை அரசு இட்டது

அதாவது கிறிஸ்தவ ஆலயங்களில் நடக்கும் திருமணமே செல்லும் என்றும் இந்துக்கள் வீட்டில் நடத்தும் திருமணம் செல்லாது எனவும் அறிவித்தது

கூடவே கொடுமையான வரிவிதிப்புகள், மற்ற இனத்தவர் மேல் கொடூர அடக்குமுறை

இதை எல்லாம் கண்டித்து போராட்டம் வெடித்தது, வள்ளியம்மைக்கு அப்பொழுது 15 வயதுதான் இருக்கும் ஆனால் அச்சூழல் அவளுக்கு மான உணர்ச்சியினையும் இந்தியருக்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்ற வெறியினையும் ஏற்படுத்தியது

காந்தி போராட்ட குழுவுக்கு தலைவரானார், அவருடன் எங்கு சென்றாலும் துணை சென்றாள் வள்ளியம்மை. ஒரு ஆர்ப்பாட்டத்தில் அவருக்கு எதிராக துப்பாக்கி தூக்கினான் ஆங்கிலேய அதிகாரி, குறுக்கே வந்து நின்றாள் “என்னை சுட்டுவிட்டு அவரை சுடு” என அவள் சொன்னபொழுது அவளின் துணிச்சல் பெரும் பெயரை கொடுத்தது

கூட்டம் அவளை கொண்டாடியது, காந்திக்கு அவள் பேரில் தனிபாசமே வந்தது

எங்கு போராட்டம் என்றாலும் செல்வாள் வள்ளியம்மை “ஒரு கொடி கூட இல்லா அடிமை தேசத்து அடிமை நீ, நீ எல்லாம் பேசுகின்றாயா? உனக்கேன் உரிமை” என அந்த அதிகாரி கேட்க , தன் சேலையினை கிழித்து அவன் முகத்தில் எரிந்து இந்த மானமே எம் கொடி என முகத்தில் அறைந்து சொன்னாள்

மிக சிறிய வயதிலே போராட்டத்தில் அவள் பங்கெடுப்பதும், ஓடியாடி வேலை செய்வதும் வெள்ளையருக்கு அச்சத்தை கொடுத்தன‌

ஒரு போராட்ட நிகழ்வில் அவளை கைது செய்து சிறையில் அடைத்தார்கள், அங்கு கிட்டதட்ட வ.உ.சி பாணியில் அவள் கொடுமைபடுத்தபட்டாள்

20 மணிநேர வேலை, சரியான உணவோ ஓய்வொ இல்லை, சுகாதாரமற்ற சிறை எல்லாம் அவளை நோயாளியாக்கின‌

பதறிய மக்களும் காந்தியும் அவளை பிணை எடுக்க முயன்றனர், அரசும் அனுமதித்தது

அவளோ கோரிக்கை ஏற்படும் முன் விடுதலை ஆவது இல்லை என உறுதியாக நின்றாள், காந்தியே நேரில் சென்று அவளை விடுதலையாக வற்புறுத்தினார்

அஹிம்சை போதித்த நீங்களே என்னை போராட்டத்தை கைவிட சொல்கின்றீர்களா? நாளை ஒரு போராடத்தில் உங்கள் நிலையும் இப்படி இருந்தால் உயிர்பிழைக்க வேண்டி போராட்டத்தை விட்டுவிடுவீர்களா?

அவள் கேட்ட கேள்வியில் வாய்மூடினார் காந்தி, தான் அவள் மனதில் எந்த அளவு பதிந்திருக்கின்றோம் என்பது அவரை கண்ணீர் விட செய்தது

ஆம், அவளே காந்திக்கு சத்தியாகிரகத்தின் வலிமையினை முதலில் சொன்னவள்

அவள் சிறையில் சத்தியாகிரகம் இருக்க, தென்னாப்ரிக்க இந்தியரிடையே பெரும் எழுச்சி ஏற்பட்டது, காந்தி தலமையேற்றார்

அதன்பின் அந்த வரி நீக்கபட்டது, மகிழ்வுடன் வெளிவந்தாள் வள்ளியம்மை

அஹிம்சையின் வெற்றியினை எனக்கு உணர்த்திய தெய்வம்மா நீ என அணைத்துகொண்டார் காந்தி

அஹிம்சை எவ்வளவு பெரும் ஆயுதம் என அவர் அனுபவ பூர்வமாக கண்டுகொண்டது அங்குதான்

சிறைவாசமும் அஹிம்சை போராட்டமும் வள்ளியம்மைக்கு பெரும் நோயினை கொடுத்தது, அதிலிருந்து அவள் மீள முடியவில்லை

இதே பிப்ரவரி 22ம் நாள் மரித்தும் போனாள், ஆனால் அவள் ஏற்றிவைத்த எழுச்சி முதலில் காந்திக்கு வெற்றியாகவும் பின்னாளில் மண்டேலாவுக்கு வெற்றியாகவும் முடிந்தது

இருவருமே தயக்கமின்றி வள்ளியம்மையின் தியாக வாழ்வினை முன்மாதிரியாக கொண்டவர்கள்

தென்னாப்ரிக்காவில் வென்ற காந்தி அந்த உத்வேகத்துடன் இந்தியா வந்தார், 1915ல் இந்தியா வந்த காந்தி தன் மனைவியுடன் நேரே மயிலாடுதுறை வந்து தில்லையாடிக்கு சென்றார்

அந்த மண்ணை குனிந்து முத்தமிட்டார் , கண்ணீர் சிந்தினார். “தமிழகத்து வள்ளியம்மையே பலன் ஏதும் கருதாமல் தென்னாப்பிரிக்காவில் தியாகம் செய்து வெற்றி கண்ட தில்லையாடி வள்ளியம்மை அவர்கள் தாம் எனக்கு முதன் முதலில் விடுதலை உணர்வை ஊட்டிய பெருமைக்குரியவர்

அப்படி ஒரு மனஉறுதியினை நான் யாரிடமும் கண்டதில்லை, அவரே நான் கொண்ட மனவுறுதிக்கும் பெற்ற வெற்றிகளுக்கும் காரணம்” என மனம் திறந்து சொன்னார்

அந்த மண்ணை வள்ளியம்மை நினைவாக வணங்கிவிட்டே மாபெரும் போராட்டத்தை எடுத்தார் காந்தி, அதில் வெற்றியும் பெற்றார்

மகாத்மா காந்தி எனும் மாமனிதனின் வாழ்க்கையில் பெரும் நெருப்பை ஏற்றிவைத்த தீக்குச்சி வள்ளியம்மை, அதில் மாற்றுகருத்து இருக்கவே முடியாது

நிச்சயம் வள்ளியம்மை பெரும் தியாகி, மானமும் வீரமும் கொண்ட தமிழச்சி

ஆனால் தமிழர் என அழிச்சாட்டியம் செய்யும் கும்பல் யாராவது அவரை நினைவு கூர்வார்களா? அவளின் தியாகத்தை எடுத்து சொல்வார்களா? என்றால் இல்லை

காரணம் அவள் காந்தியவாதி வெற்றிபெற்ற காந்தியவாதி, அவளை விட தோற்றுபொன பயங்கரவாதிகளே இவர்கள் கண்ணுக்கு தெரியும்

அடக்குமுறைக்கு எதிரான அஹிம்சை போராட்டத்திலும், உலகிற்கே அப்போராட்டத்திற்கு முன்மாதிரியான பெண் ஒரு தமிழச்சி என்பதில் நிச்சயம் நமக்கெல்லாம் பெருமையே

அவள் காட்டிய வழியே தென்னாப்ரிக்காவுக்கும், இந்தியாவுக்கும் விடிவினை கொடுத்தது

வெறும் 16 ஆண்டுகளே வாழ்ந்தாலும் வரலாற்றில் தீரா இடம் பிடித்த அந்த சத்யாகிரக தமிழச்சிக்கு ஆழ்ந்த அஞ்சலிகள்

காந்தி பெயர் உள்ளளவும் அவள் தியாகமும் நிலைத்திருக்கும்